Gerjon's Proceedings of Life

Back in the Orient!

2011-08-27T02:07:00.008+02:00

Het was inmiddels al 2 jaar geleden dat ik echt op vakantie ben geweest (en 1 jaar sinds mijn laatste post, maar als PhD-student heb je nou eenmaal geen leven :p), dus dat moest maar eens veranderen. Beslissen waarheen was redelijk makkelijk, want Cho moest uit min of meer sociale verplichting naar Hong Kong en dan kon ik onder het mom van ‘meet the family’ ook maar meteen mee. Maar omdat we (lees: ik) niet echt zin had om een volle maand alleen eettentjes, shopping malls en restaurants te zien (en ik toch al 2 keer eerder de tourist heb uitgehangen in Hong Kong), moest er toch een bestemming bij komen. Het besluit viel op Vietnam: onbekend terrein voor ons beide.

Nou zitten er wel redelijk wat verschillen tussen Hong Kong en Vietnam, dus het contrast was groot. Ook omdat we in Hong Kong onze tijd vooral binnen in grote winkelcentra doorbrachten, terwijl we in Vietnam eigenlijk alleen buiten en in natuurgebieden zijn geweest. Verder lijkt Vietnam vooral uit rijstvelden en rivieren te bestaan en Hong Kong in tegenstelling vooral uit gebouwen en wegen. Als laatst is rondreizen in Hong Kong zeer geordend en overzichtelijk, terwijl in Vietnam het chaotische openbaar vervoer moeilijk te begrijpen als je niet wordt geholpen door een local.

Nou heeft Vietnam al een redelijk kaliber aan avontuur, maar we besloten dat nog eens te vergroten door ervoor te kiezen om zo duurzaam en community-based mogelijk te gaan reizen daar. Dit betekende dus geen hotels (tenzij de eigenaar een local is), geen grote tour-agencies, geen reisbureau’s en niets dat van buitenlandse investeerders komt. Het vraagt misschien iets meer voorbereiding en uitzoekwerk, maar geloof me: het is het zeker waard! De ervaring is veel mooier want je ziet tenminste de echte cultuur en verborgen plekjes van het land in plaats van alleen de toeristische hot-spots die je in elke reisgids vindt.

Achtereenvolgens: een geweldige hike-route door de rijstvelden, een vaar-route door prachtig tropisch woud en een briljante mountainbike-route door minority-dorpjes.

Als je de weg even niet meer weet is er altijd iemand die je wil helpen. :)

De reis begon al met een mooi samengeknepen-billetjes-avontuur. Tip: als je een transfer hebt in Beijing: check goed of je een tranfer-visum nodig hebt! :S Gelukkig is China alleen op papier streng, maar doen ze daar in praktijk blijkbaar weinig mee. We begonnen (en eindigden) met een paar daagjes in Hong Kong, maar vlogen al snel weer wat west-waards: Hanoi! En omdat we graag het land, de cultuur en de mensen wilden zien in plaats van alleen maar de binnenkant van treinen, bussen en vliegtuigen, zijn we alleen in noord Vietnam gebleven wat van zichzelf al heel veel te bieden heeft.

Vietnam wordt geregeerd door de communistische partij en alle andere politieke partijen zijn verboden.

Het grootste deel van de Vietnamese bevolking is niet religieus, maar veel mensen doen toch wat aan Boeddhisme.

Vietnam heeft naast de grootste ethnische groep de Kinh (Viet) ook heel veel ethnische minderheden (minorities) die veel ook in het noorden van Vietnam wonen. Hierboven zie je de zwarte H'mong die bekend staan om het maken (en zeker ook goed verhandelen) van sieraden en gereedschap.

Hoewel de Vietnamese overheid er heel hard aan werkt om alle kinderen op school te krijgen (door scholen te bouwen en docenten naar afgelegen gebieden te sturen), worden veel kinderen van de ethnische minderheden eropuit gestuurd om souvenirs te verkopen. Helaas kopen nog te veel toeristen dingen van kinderen op straat, waardoor deze vaak niet meer naar school gaan. De Vietnamese overheid is ook bezig met campagnes om te zorgen dat toeristen niet meer van kinderen kopen.

Stroomuitval is de normaalste zaak van de wereld in Vietnam. Om die reden heeft vrijwel niemand een koelkast en wordt dus alles vers gekocht op de markt. Heel gezond en lekker eten dus, maar je moet er natuurlijk wel op voorbereid zijn dat je soms in het donker moet koken...

Als je door Vietnam rondreist zie je vooral rijstvelden, afgewisseld met wat maïs- en theevelden en hier en daar een groepje bananenbomen. Meer dan de helft van de Vietnamese bevolking zit dan ook in de landbouw, hoewel dat met de jongere generatie sterk lijkt te gaan veranderen (deze lijken vooral economie, international trade en toerisme te studeren). De waterbuffel is een onmisbaar 'gereedschap' in de landbouw en de zeer zeldzame trekkers en andere landbouwmachines worden dan ook 'ijzeren buffels' genoemd.

Wat een groot voordeel is als je allebei in AIESEC hebt gezeten, is dat je na een mailtje die kant op van AIESEC Hanoi (en Foreign Trade University) aangeboden krijgt om bij hen te overnachten. Maar zelfs als je dit soort contacten niet hebt zijn er zat locals die een guest-house of home-stay hebben. Ze zouden ons ook even het echte Hanoi laten zien wat wij leerde kennen als chaotisch verkeer vol met Xe May (brommertjes), veel geweldige street-food tentjes (elk met hun eigen specialiteit), zeer vriendelijke mensen (vooral buiten de toeristische plekken) en een typische bouwstijl.

Community-based reizen... Laten we zeggen dat je meer meemaakt dan wanneer je in een touringcar zit. :)

Een van de vele street-food tentjes in Hanoi. Het enige dat je hier kunt kopen is een soort vers fruit milkshake, maar daar rijden dan ook zelfs de locals voor om!

Doe wat de locals doen! Citroen-thee drinken en zonnebloem-pitten eten bij de cathedraal van Hanoi is de beste manier om je dag door te brengen. :D

Maar het mooiste van Vietnam is nog wel buiten de grote steden te vinden, zeker als je een beetje buiten de toeristische gebieden gaat, het gewone openbaar vervoer neemt en ‘praat’ met de locals (oftewel: gebaren en veel glimlachen). Je hebt misschien geen beenruimte in de minibusjes of er wordt een volledige Vietnamese familie in je slaapcoupé van de trein gepropt, maar mensen waarderen je pogingen te ‘integreren’ en zijn super vriendelijk en behulpzaam.

Nog iets leuks van community-based reizen: je slaapt wel eens op interessante plekken. Of het nu een volledig van bamboe gemaakt hutje is, een net iets te gepimpte Feng Shui ingerichte kamer, een trein-bedje van 1,50m lang (ik ben 1,90m), een 'rijke mensen bed' (lees: plank, hoewel ik moet toe geven dat het lekker koel slaapt), of zelfs op de grond (nog verrassend goed geslapen hier zelfs), het is in ieder geval minder saai dan die anonieme hotel-kamers altijd. :)

Voor je het weet leer je wat Vietnamese woorden van een vrouwtje, wordt je uitgenodigd om met haar man thee te drinken bij hun thuis, komt de oude whiskey op tafel (’s ochtends), loopt ze je door hun trouwfoto’s heen en kom je pas weer weg als je verzekerd hebt dat jullie ook gaan trouwen. :P Of er wordt ’s avonds in een afgelegen dorpje een eend voor je geslacht en bevind je je tijdens het eten in een drinkwedstrijd met huisgestookte ‘happy water’ (meervoudig gedestilleerde rijstwijn) met de familie. En als je dan al blij bent dat je wakker wordt zonder kater, dan worden er de volgende ochtend nog eens een paar theekopjes ‘happy water’ in je gegoten, terwijl je die dag nog een heel end moet gaan mountainbiken (pas om 2 uur ’s middags voelde ik de alcohol niet meer). In sommige dorpjes waar we doorheen fietsten liepen trouwens hele dorpen uit om de ‘grote neus’ (=westerling) te zien en (voor de kinderen) om hun Engels te oefenen (“Hello fine thank you!”). En ook om naar de geimporteerde mountainbikes te kijken die 2 waterbuffels duur waren. :)

Thee, fruit en whiskey: Vietnamese gastvrijheid!

Een van de afgelegen dorpjes waar we hebben overnacht. Het was een dorpje waar de Tay-minority woont, aan de rand van een riviertje en op de voet van een klif met heel oud regenwoud en overal lopen varkentjes, buffels, honden, kippen, katten en eenden rond.

Het eindstation van veel van de in het dorp rondlopende dieren. ;)

Iets waar de Tay-minority bekend om staat... Schijn bedriegt: dat water is 'happy'! :P

Kortom, duurzaam en community-based op vakantie: een grote aanrader voor een geweldig avontuur!

Einde tijdperk Wageningen

2010-07-11T00:59:00.011+02:00

Na een half jaar geleden mijn studie te hebben afgerond, ga ik nu ook uit Wageningen verhuizen (en in Amsterdam wonen)... Daarmee is mijn tijdperk in Wageningen helaas tot een einde gekomen. Uiteraard zal ik nog vaak terugkomen, maar toch kan ik het niet laten om met enige nostalgie terug te denken naar de dingen die ik hier heb meegemaakt. Zo’n 7 jaar na ik voor het eerst voet zette in Wageningen bij een Open Dag van de universiteit en bijna 6 jaar na ik Wageningen echt voor het eerst zag tijdens de AID (Algemene Introductie Dagen) is het leuk om op te merken hoe anders (en dan toch vooral mooier en leuker) dan mijn verwachtingen destijds mijn tijd hier echt is geweest. En misschien zijn het nog wel dingen en momenten die eerst zo klein en onbelangrijk leken die je het meest bij blijven.

De 'berg' op fietsen naar de Dreijen, BBQen in de uiterwaarden, afspreken bij de fontijn op de markt, een dag van tevoren een feestje aangekondigd krijgen, je practicum volledig verkeerd uitvoeren en vreemd genoeg toch goede resultaten krijgen, vijf-mei-en, longboarden in Wageningen-Hoog, zwetend naar buiten worden gedweild op een feestje bij KSV, snel een koffie uit de automaat halen voor college, de Arikaanse studenten voorzichtig voor het eerst van hun leven op het ijs zien stappen, lahmacun döner met geweldige service halen bij 't Passantje, sneeuwballengevecht in Arboretum Belmonte, speciaalbiertjes drinken in de Vlaam, de sfeer in de tentamenzaal, LAN-lunchpauzes op het uni-netwerk, oude universiteitsgebouwen verkennen, knotsen en squashen in de Bongerd, blijven hangen in de garderobe na een feestje bij Ceres, nutteloze cadeau’s kopen bij de Action, mensen kijken vanaf de computerbalkons van het Forum, weer een vaccinatie krijgen bij het universitair vaccinatiecentrum, witbiertjes drinken op het balkon, half 6 c1000, in mijn raamopening zitten en over het metropool Wageningen uitkijken, afwasmuziek op volume max, HJtjes bij Danny, de filosofische gesprekken aan het einde van een feestje, offeren aan de geo-lieden, bezoekje aan LA13, mikado op 4C, halve ijsstam als toetje, afterpartyen bij de Doctor en afterafterpartyen bij International Club, sneaky de gang leegmaken als de huisbaas langskomt, drie trappen af lopen naar m’n chicky, alle random avonden met al de vrienden die ik hier heb gemaakt, enz, enz...
Het was een geweldige tijd.

Het uitzicht vanuit mijn kamer in Wageningen door de dertien seizoenen lang heen dat ik er heb gewoond.

Bizar: een PhD-positie

2010-05-02T22:24:00.009+02:00

Het is vrij bizar gelopen... Iets meer dan een jaar geleden was ik hard aan het nadenken of ik na mijn MSc een PhD zou willen doen of meteen de bio-consultancy in zou gaan. Na gekozen te hebben voor de PhD-kant, kwam een nog moeilijkere keuze: waar en waarin? Ik heb hier toen lang over na gedacht (want ik vind bijna alles leuk en interessant), heb mijn hoogste voorkeuren toen opgeschreven en dat waren:

- Field: Medical (human) molecular biology, possibly connected with cell biology
- Place: A highly esteemed, prestigious scientific institute in an international setting
- Level: At the border of fundamental and applied research, with emphasis on fundamental research
- Topic: Gene therapy, Cancer, Ageing and/or Stem cells / cell differentiation

Nu, ruim een jaar later, heb ik precies dit gekregen en ook dat is vrij bizar gelopen... Ik was voor en tijdens Egypte vooral bezig met het zoeken van vacatures en het solliciteren bij lokale biotech-bedrijfjes voor tijdelijk werk, namelijk tot ik een goede PhD-positie gevonden zou hebben (iets wat nogal wat tijd kan kosten). Toch keek ik in Egypte eens wat er op Academic Transfer te vinden zou zijn (een site voor academische vacatures) en vond daar een PhD-positie die precies paste met wat hierboven staat. De deadline was 3 dagen van toen en ik had weinig tijd, dus stuurde ik snel een email met een CV die ik nog op mijn computer had staan. Een week later, terwijl ik nog bezig was met het schrijven van een volledigere motivatie en CV, kreeg ik al een uitnodiging voor een gesprek! Er zat alleen wel haast achter, waardoor ik de week van mijn terugkomst mijn eerste gesprek had en de week erop mijn tweede gesprek. Ik wist dat er in ieder geval 3 andere kandidaten waren die ongetwijfeld meer tijd hadden gehad om zich voor te bereiden, dus schreef ik bijna een maand geleden in mijn post nog dat mijn toekomst behoorlijk open lag. Enkele uren daarna werd ik gebeld dat ze me de baan wilden aanbieden! Samenvattend: ik kom terug uit Egypte, heb een paar dagen later een sollicitatiegesprek, twee weken later wordt me een baan aangeboden, gister kreeg ik mijn contract thuisgestuurd en morgen ga ik beginnen! Zoals ik al zei is het vrij bizar gelopen en ja, het wordt mij ook steeds duidelijker dat ik van een strakke planning hou. :P

Wat meer over het onderzoek op het NKI, zie dit filmpje (in het Engels).

Maar goed, wat ga ik nou allemaal doen? Nou, ik ga 4 jaar lang werken bij het Nederlands Kanker Instituut (NKI) in de afdeling Molecular Genetics als PhD student, of in het Nederlands promovendus of “Onderzoeker in Opleiding (OIO)”. Het NKI is een onafhankelijk instituut in Amsterdam die volledig gespecialiseerd is in kanker. Door onder een dak te zitten met het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis (AvL), wordt een gespecialiseerde kliniek met een onderzoeksinstituut gecombineerd. Dit zorgt ervoor dat de patiënten altijd behandeld kunnen worden met de nieuwste methoden uit het onderzoek en dat de onderzoekers direct kunnen volgen hoe deze nieuwe methoden werken. Naast dit klinische onderzoek, doet het NKI ook translationeel, epidemiologisch en psycho-sociaal onderzoek, maar richt zich vooral op fundamenteel onderzoek (kortom: alles waar kanker mee te maken kan hebben). Door deze bijzondere samenstelling en de technologische mogelijkheden wordt er in het NKI onderzoek gedaan van wereldtop-niveau en is het een instituut dat erg hoog aangeschreven staat. Omdat ik hier dus ook in zal gaan werken, betekent dat voor mij dus heel hard werken en heel veel leren! :)

Mijn onderzoek zal gericht zijn op het vinden van nieuwe mogelijke oncogenen (genen die kanker veroorzaken) en het in kaart brengen van hun pathways. Dit klinkt misschien niet als iets waar je ruim 4 jaar mee bezig kan zijn, maar ik zal hiervoor moleculaire biologie, celbiologie, biochemie en bio-informatietechnologie met daarnaast nog tests in vitro en in vivo moeten combineren. Als je dit allemaal niets zegt, kun je in ieder geval van me aannemen dat het lekker uitdagend en afwisselend is! Ik heb er dan ook zin in!

Baay Misr!

2010-04-09T18:49:00.008+02:00

En dan ben je alweer bijna 2 weken terug in Nederland... Het is heel snel gegaan. Dat is het eerste dat op valt. Eerst voelde het helemaal niet of ik weer terug was in Nederland en na bijna een weekje had ik het gevoel dat ik niet eens was weggeweest. Gelukkig heb ik ruim 500 foto’s, 30 filmpjes, flink wat nieuwe ervaringen en nog dagelijks contact met wat mensen die ik in Egypte heb leren kennen om te bewijzen dat ik er echt ben geweest. En als ik dan nu terugkijk, kan ik terugkijken naar een geweldige 2 maanden. Aan de ene kant was het iets te kort, want de laatste 2 weken begon ik echt te merken dat ik me begon aan te passen aan het Egyptische leven, de cultuur en het werktempo, dat ik al wat woordjes Arabisch begon te spreken en goede vrienden begon te maken. Aan de andere kant was het ook wel weer heel goed om terug te komen naar Cho, familie, vrienden en huisgenoten.

Het uitzicht van mijn dakterras als het windstil is. Het lijkt namelijk bewolkt of mistig, maar dit is eigenlijk luchtvervuiling dat blijft hangen. Gelukkig was er meestal wel wat wind, waardoor de vervuiling de stad wordt uitgeblazen en je de zon normaal kan zien (behalve dan als er een zandstormpje was).

Typisch straatbeeld van Cairo: veel auto's, kapotte wegen, gesluierde vrouwen en moskeeën.

Een van de vele fruitshops van Cairo.

Een van de beste lunches van Egypte is deze speciale vleestaart (zie op de achtergrond) met heel vers vlees! :P

De kusten van Egypte zijn heel er mooi: of het nou aan de Middellandse zee is of de Rode zee: het is bijna overal betoverend mooi blauw water. En dat is best opvallend, want de zeeën schijnen in Egypte best wel een beetje vervuild te zijn...

Om de een of andere reden heb ik altijd iets gehad met de steden die geen hoofdstad zijn, maar toch onder de grootste steden van een land vallen. Het is er namelijk alsnog druk en levend, maar niet zo overcrowded als de hoofdstad. In Egypte is dat Alexandrië. Vergeleken met Cairo is het iets rustiger op straat, is het schoner en minder stoffig, adem je vooral zee-lucht in plaats van uitlaatgassen en zijn de mensen wat relaxter dan in Cairo. Dit is langs de boulevard van Alex en je ziet inderdaad nog wel vrij veel vuil, maar dat is al tien keer minder dan in Cairo.

Ik heb Egypte leren kennen als een land met een traditionele, maar soms ook vernieuwde Islamitische cultuur. Met een Arabische way-of-life die soms een beetje Westers lijkt te willen zijn. Een land waar de jongeren heel veel ambitie hebben, maar waar helaas weinig mee wordt gedaan doordat politiek, geloof of cultuur ze min of meer tegenhoudt. De mensen op straat zijn heel aardig, maar zullen je altijd blijven zien als een westerling met veel meer kansen en mogelijkheden en dat vond ik erg lastig. Als ik ergens ga wonen wil ik me namelijk aanpassen aan het leven en de cultuur en onderdeel worden van de maatschappij. Vooral dat laaste wordt je erg moeilijk gemaakt als je als ‘anders’ wordt gezien. Maar goed, ik heb zoveel gezien, geleerd en meegemaakt in die korte 2 maanden, dat het onmogelijk hier allemaal gaat passen. Om toch een soort van samenvatting te hebben van waar ik nou het meeste naar terugkijk: gelukkig hebben we de foto’s nog! :P

Mijn laatste weekend was een van de gaafste weekenden die ik ooit heb meegemaakt. Het bestond uit een woestijn-safari, waarin we de wester woestijn van Egypte gingen ontdekken met deze jeeps. Je komt in de wester woestijn ongeveer elke 50 kilometer in een volledig anders uitziende omgeving (maar wel allemaal woestijn). Hier zitten we in een woestijn zoals je het je altijd voorsteld: met rood-gelig, zacht en heet zand.

Iets verder kom je terecht op een andere planeet. Althans, zo lijkt het. In het echt is het de zwarte woestijn, waar enorme bergen met zwarte stenen staan (die natuurlijk beklommen moesten worden). Op de foto kun je goed zien hoe stijl en hoog de bergen zijn, want aan de voet zie je hoe ver weg de auto's zijn.

Weer iets verder weer een nieuwe planneet: de witte woestijn. Alles is helder wit kalksteen en -zand, met hier en daar een witte rots, paal, hobbel of zuil in de vreemdste vormen, die gevormd zijn door jarenlange erosie.

's Nachts zijn we blijven overnachten onder de sterren in een hele goede en warme slaapzak (het is 's nachts in de woestijn namelijk bitterkoud). Dit was echt geweldig. Door alle sterren die je kan zien als je op je rug ligt probeer je zo lang mogelijk wakker te blijven om hiernaar te blijven staren. Als dat echt niet meer kan draai je op je zij en zie je daar langzaam het kampvuur uitgloeien, terwijl er net een woestijnvosje lang loopt op zoek naar restjes van ons hele verse avondeten. Om je heen hoor je helemaal niets en zie je niets dan vreemde witte rotsen die belicht worden door de sterren en verder alleen zand. Heel bijzonder...

De volgende dag gingen we naar een oase in de buurt om daar in een (vrij luxe) Bedoeïenen-kamp (Egyptische soort nomaden) een extreem lekker en gezond ontbijtje te eten voor we weer teruggingen naar het drukke Cairo.

De reïntegration-shock valt ook nog heel erg mee. Het voelt alleen wel wat verwarrend om weer een nieuw deel van mijn leven in te gaan, terwijl ik daar afgelopen 2 maanden ook al mee bezig was, maar dan weer een ander leven. Ik heb ook nog niet echt de tijd gehad om te wennen aan het afgestudeerd zijn (of belangrijker nog: het niet-meer-student-zijn), want de dag na mijn afstudeerfeest zat ik al in het vliegtuig naar Cairo... En nu ik terug ben, was ik vooral druk met terugverhuizen in mijn veronderhuurde kamer en allemaal kleine afspraakjes die door het reizen in heel Nederland toch veel tijd in beslag nemen. Vandaar ook dat deze post 2 weken heeft geduurd... :S En as usual is dit ook niet alleen een moment om terug te kijken, maar zeker ook weer een moment om vooruit te kijken. En mijn toekomst ligt nu behoorlijk open! Ik heb nu namelijk nog niets lopends, maar daar wordt wel hard aan gewerkt. In een beetje de nasleep van de economische crisis is het alleen niet het beste moment om af te studeren. Werkgevers zijn namelijk vrij terughoudend met het aannemen van nieuw personeel, zeker als het gaat om ‘dure’ academici of ‘onervaren’ starters; iets wat ik allebei ben... Of het nu tijdelijk werk in een lokaal biotech-bedrijfje wordt of een promotie-positie (PhD) in een internationaal onderzoeksinstituut wordt (beide lijken me heel leuk), het wordt waarschijnlijk het eerste dat nu op mijn weg komt. We gaan het zien!

Eten in Egypte: niet het meest gezonde spul, maar wel erg lekker! Van boven naar beneden:
1) Taamia (gefrituurde snack: soort van falafel) in een beetje een dodgy tentje Cairo
2) Kofta BBQ met wat collega's in de (vooral bij Egyptenaren populaire) badplaats El Sogna
3) Het extreem Egyptische fastfood Kosheri (macaroni, vermicelli, rijst, linzen, kikkererwten, tomatensaus, ui, chili, en gekruide azijn: briljante combo en met al die koolhydraten een garantie voor een food-coma)
4) Legendarische dinertjes op straat (zie de auto's 1 meter naast me langs rijden) bij de nog legendarischere Prince (of El Brinz, zoals de Egyptenaren hem noemen). Hier kun je alles eten wat Egypte te bieden heeft en is daarom ook dé plek om kameel te eten als je dat wil (en natuurlijk wilde ik dat)! :)

Welcome to Egyptian traffic

2010-03-14T14:08:00.005+01:00

Zoals in mijn vorige posts al duidelijk werd, is planning niet echt een van de meest ontwikkelde eigenschappen van een Egyptenaar. Een van de belangrijkste excuses die ze hier zelf voor geven is het verkeer. Op een bepaalde manier snap ik dat wel, want daar valt inderdaad niet op te rekenen hier. Er werd me laatst verteld dat de capaciteit van de infrastructuur in Cairo een miljoen auto’s is, maar dat er zo’n 7 miljoen auto’s rondrijden. Op straat ziet het er dan uit als file op elke weg, elke brug en elk plein. Nog specifieker: toeterende auto’s, schreeuwend mini- en microbus personeel, constante botsinkjes en ambulances met sirene (die er niet langs gelaten worden), waartussen brommertjes en af en toe een levensmoeie fietser proberen door te crossen en waar voetgangers levend de andere kant van de weg proberen te bereiken. Dit betekent dat van mijn huis naar mijn werk de reistijd 20 minuten tot 1,5 uur is met de auto, en 30 tot 50 minuten met het openbaar vervoer (“depending on traffic”).

Als er geen file staat is oversteken is een beetje een adrenaline sport. De Lonely Planet zegt: “Road rules are something that the average Cairene has heard of, but only in jokes. Our advice is to position yourself so that one or more locals form a buffer between you and oncoming traffic, and then cross when they do – they usually don’t mind being used as human shields. Basically, you have to trust the cars will avoid you – never, ever hesitate once you’ve stepped off the sidewalk, and cross as if you own the road. But do it fast!”. Ok... Je zou ook kunnen zeggen: steek gewoon bij een zebrapad over, maar naast het feit dat die er niet veel zijn, worden ze ook niet gerespecteerd door de autobestuurders. Daarom staat op het zebrapad-bordje ook niet een wandelend, maar rennend mannetje. Briljant! Only in Egypt! :P Zelf steek ik ‘laan-per-laan’ over, terwijl ik de hele tijd naar de aankomende auto’s kijk (want ze houden zich in Egypte niet aan de lanen). Op gegeven moment wen je eraan en steek je zelfs al bellend of pratend over.

Als ik naar mijn werk moet, moet ik eerst een zogenaamde minibus pakken... Een fenomeen op zich. Minibusjes hebben een kwart van de grootte van een gemiddelde bus in Nederland, maar ze vervoeren meestal net zoveel mensen. Het personeel bestaat uit een chauffeur en een ‘deurman’ die meestal half uit de open deur hangt aan de zijkant van het busje. Als het druk is (en dat is het hier bijna altijd), hangen jonge, mannelijke passagiers aan de buitenkant van de minibus om zo toch mee te reizen. Als je een minibus wil nemen, gebruik het volgende 7-stappenplan ;).
Stap 1: Ga aan de kant van de weg staan en wacht tot er een minibus aan komt.
Stap 2: Maak een handsignaal dat aangeeft waar je heen wil (elke wijk heeft zijn eigen handsignaal). In mijn geval is dat de wijk Dokki (spreek uit: Dò-ie) en maak ik een handsignaal dat lijkt alsof ik een hamer in m'n hand heb en ergens op sla.
Stap 3: Als de deurman “yallah!” roept (dat iets als “gaan” of “kom op” betekent) of het zelfde handsignaal terug maakt, loop je snel (soms moet je rennen) naar het minibusje toe (al overig verkeer ontwijkend) en spring je hierin terwijl deze (rustig) doorrijdt. Stoppen voor je doen de minibusjes dus vrijwel nooit, maar bij vrouwen of grotere groepen remmen ze wel flink af.
Stap 4: Omdat het meestal overvol is in de minibus, moet je waarschijnlijk staan. Je geeft je bagage aan een zittende mede-passagier (een man) en probeert je ergens vast te houden terwijl je met je hoofd scheef staat, omdat het dak te laag is om rechtop te staan. Als je kan zitten: kies een stoel aan de ‘gang-kant’, want als je net zo lang bent als ik, pas je niet eens half op de stoel.
Stap 5: Als je dicht in de buurt van je bestemming bent (dit moet je weten), pers je jezelf een weg richting de deur en vraag je je bagage terug aan de mede-passagier aan wie je deze gegeven hebt (en bedankt hem natuurlijk vriendelijk: “Shokran”).
Stap 6: Betaal de deurman lieft gepast 75 piasters (ongeveer 10 eurocent) en anders nooit met meer dan 5 pond, want wisselgeld is goud waard hier, dus meestal zeggen ze dat ze geen wisselgeld hebben. Ik heb al meegemaakt dat de deurman en een passagier gingen vechten, omdat de passagier met 10 pond wilde betalen en de deurman dit niet wilde accepteren... Als het druk is in de minibus met mensen die willen uitstappen, dan moet je je geld via je mede-passagiers doorgeven naar de deurman en krijg je je wisselgeld ook weer zo terug.
Stap 7: Stap uit de minibus op de plaats van je bestemming. Let erop dat de minibus ook hier rustig doorrijdt en dat je midden op een drukke weg uitstapt. Als je de stoep bereikt, heb je alles overleefd! Gefeliciteerd! :)

Gemiddeld straatbeeld in Cairo by day & night. Merk op dat de stoplichten niet aan staan: er is maar een kruispunt in Cairo waar de stoplichten wel werken, maar ze worden hier bestuurd door de politie. Verder zie je en bordje waarop staat dat het verboden is om te toeteren, maar dat maakt niet heel veel uit.

Je moet toegeven dat ze innovatief zijn in Egypte, want wat doe je als je auto stuk is en je geen sleepkabel hebt? Precies, je doet een autoband tussen jouw auto en een andere auto en zorgt dat je geduwd wordt! Geniaal!

Na de minibus ben ik nog niet op mijn werk en moet ik de metro nog nemen. De metro lijkt op een metro in elke grote stad, maar de mensen hier maken het toch een interessante plek. Normaal gesproken verwacht je namelijk dat je mensen eerst laat uitstappen uit de metro, voordat je instapt (zo ontstaat er in de metro namelijk ruimte en past iedereen makkelijk). Niet in Cairo... De procedure hier is dat als de metro eraan komt en aan het afremmen is je de metro aanraakt (weet niet waarom) en een positie voor de deur kiest. Als de deur open gaat pers je jezelf naar binnen alsof de wereld achter je aan het vergaan is (terwijl de volgende metro maximaal 5 minuten later komt). Mensen die de metro uit willen persen zich de metro uit alsof ze denken dat de metro gaat ontploffen. De combinatie is natuurlijk chaos (maar wel grappig). En er is wel een vorm van beleefdheid hier, want bejaarden en mensen met kinderen worden door de anderen naar voren geduwd (hoewel wat hardhandig soms) en mannen laten vrouwen op de bankjes zitten als het druk is. Er zijn trouwens wel regels dat je bij een deur alleen mag instappen en bij een andere deur alleen mag uitstappen (staat supergroot op de deur, wordt omgeroepen en er zijn bordjes die dit aangeven), maar daar houdt niemand zich aan. Regels zijn er namelijk om te breken en dat is in Egypte zo’n beetje de enige regel die nooit gebroken wordt. Voorbeeld: in het verkeer zijn riksja’s vrij recent verboden in Egypte. Toen die regel werd ingevoerd werden er nog nooit zoveel riksja’s verkocht en rijden er in sommige wijken bijna alleen nog maar riksja’s. Er staan hoge boetes op het breken van wetten en regels, maar het probleem is dat de politie alles gewoon negeert (behalve dan bijvoorbeeld het openbaar drinken van alcohol ofzo). Ik begin hier al flink aan te wennen, dus ik hoop dat ik weer snel terug kan wennen aan de Nederlandse orde en structuur als ik weer terug ben!

In- en uitstapregels voor de metro... voor de sier. ;)

عيد ميلاد سعيد (happy birthday)

2010-03-03T15:15:00.005+01:00

Ok, dus mijn tweede verjaardag in het buitenland was... interessant... :)
Mijn eerste cadeautje was van de weergoden: ze hadden Nederlands weer voor me! Hieronder moet je in dit geval verstaan: regen, harde wind, hagel en onweer. En dit voor een paar uur. Wat is hier zo bijzonder aan, kun je denken. Nou, ten eerste het feit dat de er gemiddeld 2 mm neerslag per jaar (!) valt in Cairo. Deze keer zaten we dus al in 1 minuut over het totaal van een gemiddeld jaar! Ten tweede komt onweer vrij weinig voor en staan mensen uit hun raam te kijken wat die herrie en dat licht nou precies is. En last but not least: hagel. Zelfs voor alle hoogopgeleide doktoren waar ik dagelijks mee werk was dit iets geweldigs, want dit hadden ze hun hele leven nog nooit meegemaakt. Enkele uitroepen: “WOW”, “What is that?”, “Aw, it hurts!”, “It’s hard, is that ice?”, “There is snow in Egypt! SNOW IN EGYPT!”… Aan mij de eer dus om het verschil tussen sneeuw en hagel duidelijk te maken, uit te leggen wat hagel dan precies is en hoe het ontstaat. Hehe, erg grappig om iedereen aan je lippen te zien hangen als je over het weer praat! :D

Ok, je kan niet veel zien, dus zie het maar als een radioshow, maar dit is een filmpje tijdens de hagel (en onweer). Om te vertellen wat je zou kunnen zien: ik sta in de deuropening van ons kantoor naar het balkon. Half buiten staan wat van mijn collega’s uit het nationale bestuur en een paar members zich te beschermen tegen de hagel, of te dansen en springen, of met open mond te staren, of hun vrienden/familie te bellen, of verwonderd naar de hagelkorreltjes op de grond of in hun hand te kijken alsof het elfenstof is, of alles tegelijk. Verder staan andere mensen op de balkons overal om ons heen hetzelfde te doen. Hilarisch...

Na deze meeting gingen we op weg naar huis (dit was laat ’s avonds, want ik werk altijd van eind van de ochtend/begin middag tot eind van de avond/begin nacht). Dit was al een onderneming op zich door de combinatie afwezigheid van riolering, afwezigheid van rijden-in-regen-ervaring van Egyptenaren en afwezigheid van regenprofiel (of sowieso profiel) van de banden van Egyptische auto’s. De wegen waren dus rivieren geworden en het verkeer nog een veel grotere chaos dan normaal. En dan werden we ook nog gebeld dat een huisgenoot van me weer ziek was geworden (hij had eerder hier al voedselvergiftiging en buikgriep gehad) en de dokter kon niet komen vanwege het weer. Gelukkig zat ik met 2 vers afgestudeerde medicijnstudenten in de auto en volgens hun woorden: “We’re both one doctor, he’s half and I’m half”... Eindelijk thuis aangekomen (00.01u) deed ik de deur open en stonden mijn huisgenoten en een handjevol AIESECers (die het in dit weer wel hadden gered) met kaarsjes in de kamer... Surprise-party!! En ik heb een mooie oranje sheesha gekregen van m’n homies! :D

Mijn nieuwste aanwinst! Een mooie oranje sheesha! Verder zie je ook de taart die mijn huisgenoten hadden gekocht en op de achtergrond een AIESECer bier drinken. Omdat je volgens de Islam geen alcohol mag drinken, kun je alcohol alleen in speciale winkels kopen. Sommige Egyptenaren kiezen er trouwens voor om toch alcohol te drinken (zij zijn ofwel gematigd Islamitisch of Coptische Christen), maar ze zijn ernstig in de minderheid. Daar komt bij dat bier (of drank) kopen is dus een beetje een onderneming is en dit het dus zelfs voor degene die wel willen drinken ontmoedigd om dit ook echt te doen.

Na een zeer korte nachtrust was het dan de dag van mijn verjaardag. Grappig genoeg was dit jaar op de zelfde dag de voor de Islamieten zeer belangrijke profeet Mohammed jarig! Ik wordt daarom vanaf ‘onze’ verjaardag dan ook de hele tijd bepaalde Egyptische snoepjes en koekjes gevoerd. Die zijn (net als pepernoten) alleen rondom deze feestdag verkrijgbaar, zijn allemaal vrij tot erg zoet en smaken om de een of andere reden allemaal naar rozen. Anyway, normaal is vrijdag hier weekend (het is de heilige dag namelijk), maar nu moest ik werken, want er waren verkiezingen voor de nieuwe President en Nationaal Bestuur van de organisatie EMSA waar ik in werk. En de reden dat ik moest werken is omdat ik was verkozen tot de voorzitter van de verkiezingen en de selectie commissie door het huidige bestuur. Best spannend dus, want er werd veel vertrouwen en verantwoordelijkheid op mijn schouders geplaatst dat alles soepel, transparant en eerlijk zou verlopen. Omdat Egyptenaren heel erg van discussies houden, niet erg to-the-point zijn en het programma heel erg strak was, was het een moeilijke en zware dag voor me, maar alles is goed verlopen! :) We begonnen om 10 uur ’s ochtends en waren eindelijk om 11 uur ’s avonds klaar om wat te gaan drinken. Eenmaal thuisgekomen ben ik direct naar bed gegaan om daar heel moe, maar ook erg tevreden te gaan slapen. Het was een geweldige verjaardag!

Jelmer, ik hoop dat jouw verjaardag even briljant was en nogmaals bedankt voor je belletje! Much appreciated bro!

Zon, zee, zand en piramides!

2010-02-21T17:58:00.005+01:00

Klinkt misschien niet echt als een titel voor avonturen, maar dat is het toch wel! We (mijn huisgenoten en ik) gebruiken onze weekenden (vrijdag en zaterdag dus) namelijk optimaal om de Egyptische cultuur te ontdekken. En dingen die volgens de planning gaan vallen nou eenmaal niet onder de Egyptische cultuur. Om die reden plannen Egyptenaren ook niet echt, want er gebeurd altijd wel iets waardoor de plannen veranderen, dus dan kun je ze beter niet eens maken... Hier een korte impressie van mijn anderhalve weekend tot nu toe:

De slagader van Egypte, de rivier de Nijl, gezien van ons gehuurde zeilbootje. Hoewel een beetje toeristisch, zeilen op de Nijl is een goede manier om even te relaxen en ontstressen van het hectische Cairo.

Nog beter om te relaxen: de woestijn in rijden en daar onder de sterren thee en sheesha (waterpijp) “drinken” (want volgens de Egyptenaren rook je geen waterpijp, je drinkt het).

Helemaal niet zo ontspannend: de piramides van Giza. Hordes toeristen en mensen die toeristen als wandelende geldzakjes zien: “What about the camel today, sir?” en "Camel or horse?" (ik verstond steeds "Chemical horse"... gek). Maar natuurlijk moet je in Egypte de piramides hebben gezien en ze zijn erg indrukwekkend om te zien (zeker van grote afstand). Het idee is gewoon om even op een zandheuvel te gaan staan en jezelf zo’n 4000 jaar terug in de tijd te plaatsen, toen ze er ook al even stonden, maar nog geen attractie waren. Dit plaatje paste daar wel zo'n beetje bij.

Het meest recente avontuur moet ik wel delen vind ik. Het was gisteravond/nacht: onderdeel van onze raodtrip naar Alexandrië (of Alex, zoals ze het hier noemen). Na een leuke rit daarheen, een overnachting in een huisje aan zee en een geweldige dag in de stad en aan het strand van Alex, reden we middernacht terug naar Cairo (een rit van ruim 2 uur). Ongeveer halverwege begon de auto te schudden en haperen op de Alex-Cairo desert highway. We kwamen tot stilstand op het randje van bevolking, vlak voordat de echte woestijn begon. Een paar kilometer verder waren we in 100 km niemandsland geweest. We hadden dus ‘geluk’! En vooral ook omdat er bij een gesloten tankstation nog net een monteur wakker was. Na de auto wat bekeken te hebben kwam zijn conclusie. Het bleek dat een tankstation vuile benzine in onze auto had gedaan en we niet verder konden rijden... Er moest dus een auto-ambulance komen. Met de volgende (vroege) werkdag in ons hoofd, was dit niet briljant nieuws natuurlijk, maar de rit bovenop de auto-ambulance (al films kijkend op de laptop) maakte de 2 uur slapen toen we terug waren (half 6) niet zo erg. Een mooi einde van een briljant weekend... Dat er nog veel mogen volgen! :)

Ontspanning door inspanning: een sprintwedstrijdje, Baywatch-style, over het strand van Alexandrië. :D Ik kan nog steeds niet geloven dat dit februari is: het is nu 36°C (!) wat ook niet normaal is voor Egypte (hitte-golf)...

Het laatste stukje ontspanning voordat we weer vol de werkweek in gaan: een verborgen plekje uitkijkend over de baai en brug van Alex. Uiteraard wisten we nog niet wat er een paar uur later zou gaan gebeuren... ;)

Change of pace...

2010-02-12T12:47:00.002+01:00

Het congres (retreat) is net voorbij en het was erg leuk en erg interessant! Ook wel erg vermoeiend, maar gelukkig is vandaag weekend (die is hier namelijk vrijdag en zaterdag), dus kan ik lekker uitrusten! We zaten in het midden van de woestijn op een plek waar de overheid een paar jaar geleden ineens heeft bepaald dat ze er een belachelijk groot educatiecentrum gaan neerzetten. Om die reden is er een soort kunstmatige oase aangelegd met een veel te groot gebouwencomplex die iedereen hier zonde van het geld vind. Dat daar gelaten vond ik het wel een mooie locatie. :)

De woestijn net buiten de buitenmuur...

...en de 'oase' binnen de poort.

Een congres in Egypte gaat heel anders dan in Nederland, met als belangrijkste verschillen dat het normaal lijkt om tijdens sessies of presentaties:
- (veel) te laat te komen
- even weg te lopen
- je telefoon op te nemen
- even over iets heel anders te praten
Verder lijken mensen ook helemaal geen rekening te houden met een stipte agenda. Voor de meeste sessies op de eerste dag hadden we namelijk een beamer met scherm nodig. Na dit van te voren duidelijk aangegeven te hebben kwamen we een half uur voor de start van de openingspresentatie in de zaal tot de conclusie dat er geen beamer of scherm stond. Na een lange discussie met de twee mensen die van het centrum in het gebouw waren, besloot iemand ons contactpersoon te bellen. Ze kwam even later aan en zei tegen het personeel dat dit geregeld moest worden. De twee mensen van het personeel blijven nog even een paar minuten discussie voeren en uiteindelijk loopt er toch maar een weg. In het komende half uur gebeurde er eigenlijk niets, waar ik (als deel van de organisatie) een beetje gestresst raak, omdat de deelnemers al binnenkwamen en we nog niet klaar waren. “Wat zullen ze wel niet denken over de organsatie” spookte in mijn hoofd. Een half uur later komen toch 20 man binnen met en beamer, een scherm met standaard, een tafel (voor de beamer), een computer (met monitor, muis en toetsenbord), speakers en zelfs whiteboards met standaard. Vervolgens moesten we na nog een discussie wel weer een kwartier wachten op een verlengsnoer, want dat waren ze vergeten. Haha!

Project-brainstormsessie ("Project Kitchen" voor het Breast Cancer Awareness Project).

Om deze reden is het ook normaal dat het programma uitloopt, maar in de evaluatie was de rest van de organisatie erg blij dat er maar 2 uur (!) uitloop was op een dag (de rest was meer). En “wat zullen ze wel niet denken over de organsatie”? Als feedback van de deelnemers kregen we te horen dat “alles zo goed georganiseerd is”... Ok.
Dit had ik natuurlijk al een beetje gemerkt in de dagen daarvoor, waar “ik ben over een kwartier bij je” blijkbaar betekende “zorg dat je over iets van een uur klaar staat”. Als Nederlandse (lees: strikt stipte en extreem georganiseerde) jongen was dat dan ook wel even wennen, maar de laatste dag dacht ik het onder de knie te hebben:
- het eerste op het programma begon 8.45 volgens de agenda
- ik had mijn wekker om 9.00 gezet (het is gek om expres te laat te komen)
- ik ging om 10.30 mijn bed uit (ik had me ‘verslapen’)
Om 10.45 aangekomen op de plek waar de eerste sessie voor het ontbijt gegeven zou worden (en me vrij schuldig voelend) bleek ik alsnog de eerste te zijn... Van volledige adaptatie kunnen we dus nog niet spreken, maar ik blijf mijn best doen! ;)

Egypte!

2010-02-08T13:49:00.009+01:00

Voor sommigen komt dit misschien uit het niets, maar mijn eerste dag in Egypte zit erop! :D Ja, meteen de dag na mijn afstudeerfeest ben ik op het vliegtuig gestapt naar Cairo (briljante planning... ik weet het) om daar stiekem nog 7 weken wat studentikoos te doen! Wat ik precies doe? Ik ben Training Director van de Managerial Board van EMSA. Dit klinkt natuurlijk heel hip, maar waar het op neer komt is dat ik tijdelijk (7 weken dus) in het nationale bestuur zit van een studentenorganisatie en daar trainingen geef en advies geef (en natuurlijk ook wat vakantie vier :P).

Cairo, Egypte dus. Wat je hier ook goed kan zien, is dat Egypte maar een heel klein stukje land echt kan gebruiken en dat is de groene strook rondom de Nijl. Precies daarom zijn Egyptenaren ook het eerste volk ter wereld dat ooit is begonnen met het wonen in steden, ondersteund door landbouw. De Nijl treedt namelijk regelmatig buiten zijn oevers en zorgt zo voor een natuurlijke irrigatie en hele vruchtbare grond.

EMSA staat Egyptian Medical Student’s Association en dit is een jonge NGO (ze bestaan pas 2,5 jaar) die een zo positief mogelijke bijdrage wil leveren aan het leven van anderen. Om dit voor elkaar te krijgen hebben ze projecten die bijvoorbeeld bloeddonatie promoten of roken onder jongeren wil verminderen, maar ze willen nu ook meer doen aan het opleiden van hun members (vooral studenten en afgestudeerden uit de medische wereld). Dit is waar ik voor in huis ben gehaald (via AIESEC), want ik moet deze trainingen geven en meteen trainers opleiden om hiermee verder te gaan als ik weg ben. Hiervoor gebruik ik de kennis en trainingen die ik zelf heb gehad in vooral AIESEC en de bestuur- en managementervaring van AIESEC gebruik ik om het EMSA-bestuur te helpen en adviseren over strategie, beleid maken en projecten ontwikkelen. Vandaag was meteen kneiter-hard werken, want morgen (!) gaan we op een congres van 3 dagen, waar ik de grootste trainingen en sessies moet geven! Ja, briljante planning... ik weet het! Trainingen die ik bijvoorbeeld geef zijn: team work, team rollen, team communicatie, culture shock (best grappig eigenlijk), tolerantie en open-minded worden/zijn. Gelukkig hoef ik dit congres niet meer voor te zitten (wat eerst het plan was), want het leek hun verstandiger iemand daar neer te zetten die zelf al een tijd in EMSA zit (dat vond ik ook toch wel een goed idee :) ). Lekker uitdagend dus allemaal, maar dat maakt het natuurlijk wel zo gaaf!

www.emsa.org.eg

Verder woon ik in een AIESEC-appartement in Cairo. Eigenlijk is het een penthouse op 10 hoog, maar van binnen ziet het er wel minder fancy uit dan dit klinkt hoor. ;) Het is wel vrij groot, maar ik woon hier dan ook met nog 3 andere AIESEC-trainees (uit Macedonië, Tunesië en Colombië en alledrie meisjes). En morgen komt de laatste trainee aan (wel een jongen, en hij komt geloof ik uit Brazilië) en dan is het huis vol. Wat trouwens wel heel fancy is, is ons enorme dakterras, waar je een mooi uitzicht hebt op een klein stukje Cairo (wat groot is: officieel 12 miljoen inwoners, officieus 20 miljoen) en lekker van de zon kan genieten natuurlijk! Sorry, het is hier wel zonnig en warmig! :P Maak je geen zorgen: ’s avonds koelt het hier nog wel vrij hard af, dus ik slaap wel onder een dekentje...

Mijn mobiele nummer hier is: +20160196212 en voor de fanmail is hier mijn adres (wel ff laten weten als je iets stuurt, want ik weet niet zeker dat het aankomt!):
27 Al Inshirah st.
(10th floor - app. 30)
Postal Code: 12411
Mohandseen
Giza
Egypt

En zo ziet de penthouse er dus uit van binnen! Woonkamer en eettafel bovenin, dan de keuken en mijn slaapkamer onderaan en de twee badkamers rechts.

Ontbijten op het dakterras: een van mijn meest favoriete activiteiten in Egypte (tot nu toe). :D Op de achtergrond zie je een stukje uitzicht, waar je misschien opvalt dat er nogal wat woestijnzand op de gebouwen zit. Zandstormen willen dan ook nogal eens voorkomen hier!

Oh, en omdat ik met EgyptAir vloog, had ik in de lucht al meteen mijn eerste aanraking met de islamitische kant van Egypte, namelijk Halal vliegtuigvoedsel! Vervolgens zag ik op het vliegveld van Cairo een douanier een kleedje neerleggen, op zijn knieën gaan en richting Mekka bidden. En daarna in de auto naar mijn appartement vielen mij de vele moskeeën op. Moskeeën die trouwens elke dag vijf keer een gebed van hun minaret-torentje omroepen. En verder wilde een meisje me vandaag liever geen hand geven vanwege haar geloof. Veel vrouwen lopen ook met een hoofddoek rond, sommigen zelfs bijna met een burka, maar je ziet ook veel vrouwen die dit helemaal niet doen. Heel interessant om dit al mee te maken, maar ik hoop er nog iets meer over te leren van de AIESECers en mensen van EMSA.

Uitzicht vanaf mijn dakterras by night. Je kijkt nu naar een vrij kleine moskee. Gelukkig zit deze moskee niet aan de kant van mijn slaapkamer, want het ochtendgebed is al rond 5 uur ’s ochtends!

Titel II

2010-01-28T18:01:00.006+01:00

Sinds deze week heb ik een nieuwe titel! Afgelopen dinsdag was namelijk mijn bul-uitreiking, waar je naast flink wat veren in je reet, je dus ook je diploma mee krijgt. En daarom mag ik tegenwoordig door het leven gaan als Master of Science (MSc) óf Ingenier (ir.)! Een mooi einde van 5,5 jaar studeren...

Het tekenen van het diploma om het geldig te maken! :)

Nou denk je misschien: waarom twee verschillende titels? Dit heeft vooral te maken met de globalisatie. Huh? De traditionele ir.- maar ook de drs.-titels werden namelijk niet of nauwelijks erkend in het buitenland, waardoor het moeilijk was voor afgestudeerden om een baan in het buitenland te krijgen. Omdat Wageningse afgestudeerden toch vaak in het buitenland willen werken, heeft Wageningen Universiteit als eerste universiteit in Nederland toen de Engelse equivalent MSc ingevoerd. Tegenwoordig hebben alle universiteiten van Nederland dat voorbeeld gevolgd en hoewel de titel drs. (doctorandus) daarmee is vervallen, besloot Wageningen Universiteit de ir.-titel te behouden. Dit is omdat een drs. in de Biologie heel diep in zijn vakgebied blijft, terwijl van een ir. wordt verwacht deze vakkennis te kunnen vertalen naar andere vakgebieden (zoals maatschappij, internationalisatie, economie, enz.). En door dit verschil mag ik me nu dus zowel MSc als ir. noemen, maar nooit tegelijk (want dan lijkt het alsof ik meerdere universitaire opleidingen heb afgerond).
Wat de geschiedenis ook was: het betekent nu in ieder geval dat ik veel met mijn toekomst bezig ben, want nu begint het echte werk (zoals het me laatst werd gezegd)!

Als verse Ingenieur met het papiertje waar het allemaal om ging die dag. Op mijn jasje zit het zilveren Wageningen Alumnus speldje wat volgens de rector "de sleutel voor vele deuren is".

Such great heights

2009-10-18T22:59:00.001+02:00

De vele gezichten van China

2009-09-01T18:25:00.022+02:00

Om het 30 jaar getrouwd zijn van m’n ouders te vieren, zijn we een maand met het hele gezin door de binnenlanden van China rondgetrokken, beginnend in Beijing en eindigend in Hong Kong. Het bovenstaande kaartje geeft de grote plaatsen aan waar we overnacht hebben, maar vanuit deze steden zijn we doorgereisd naar kleine dorpjes en gebieden “in de buurt” (volgens Chinese begrippen). Het was een hele afwisselende reis waarin we toeristische hoogtepunten afwisselden met traditionele dorpjes en natuur, en grote ontwikkelde steden met primitieve rurale gebieden. Een geweldige mogelijkheid dus om het land waar m’n broer Jelmer al een tijd woont en werkt echt te leren kennen. We hadden overal een local en natuurlijk Jelmer die ons veel konden vertellen, waardoor we ook de diepe onderliggende cultuur kregen te zien en proeven. Kortom, te veel om hier allemaal op te schrijven, dus ik zal het vooral met foto’s proberen te vertellen.

Het meest indrukwekkende van de reis heb ik de etnische minderheden gevonden (met nog levende traditionele cultuur) die we zijn tegengekomen. China heeft daar volgens de overheid officieel 55 van, naast de grote meerderheid van Han-Chinezen. Je moet je hierbij wel bedenken dat sommige etnische groepen expres officieel zijn opgesplitst of juist niet officieel worden erkend door de Chinese overheid. Dit uit strategisch oogpunt voor bijvoorbeeld het behouden van nationale eenheid. Het kunnen er in werkelijkheid dus wat meer of minder zijn. En hoewel er op papier steeds meer gedaan wordt om de tradities, taal en cultuur van deze etnische minderheden te behouden, denk ik dat het grootste deel toch zal worden opgeslokt door de moderne wereld en de Chinese eenheid.

Om een voorbeeld te noemen van nog levende traditie: een partner vinden is niet altijd makkelijk als je altijd aan het werken bent op bijvoorbeeld de rijstvelden van je familie of het vissersbootje van je gezin. Veel etnische groepen hebben dan ook erg bijzondere en interessante manieren gevonden om je toekomstige man of vrouw te vinden. Meestal gebeurt dit tijdens grote festivals waar alle dorpen uit een groot gebied heen gaan. Hier zijn vooral dansen, muziek maken en zingen de belangrijkste manieren zijn om indruk te maken op het andere geslacht en iemand te vinden die bij je past. Dit lijken misschien rare dingen om je partner op te kiezen, maar rijkdom en status kun je weergeven in je kleding en intelligentie en interesses door bijvoorbeeld een slimme vraag te zingen waar de ander dan snel een slim antwoord op moet terugzingen. Heb je iemand gevonden die je leuk vind, dan zijn er altijd bepaalde vaste signalen om dat duidelijk te maken.

Een Yi-meisje bij de Stone Forest van Kunming

Bijvoorbeeld in de Yi-minderheid uit de Yunnan-regio dragen de meisjes boven een bepaalde leeftijd een hoed met twee soort van hoorntjes (zie foto hierboven). Deze hoorntjes stellen vlindervleugels voor en als een jongen een meisje leuk vind, raakt hij tijdens het dansen af en toe een van de vleugeltjes aan. Vindt zij hem ook leuk, dan mag hij een vleugeltje plat leggen. Als ze gaan trouwen, legt de man ook het andere vleugeltje plat (en kan ze dus niet meer wegvliegen).

We hebben tijdens onze reis ook wat voorstellingen bezocht, waarvan sommige binnen en sommige in de open lucht. Een daarvan gaf een beetje weer wat er gebeurd op zulke festivals. Meerdere etnische minderheden van de Yunnan-regio lieten hun krachtige rauwe en wat primitieve dans, zang en muziek zien en horen en omdat ze dat hun hele leven al doen, kwam alles heel oprecht en daardoor extra mooi en indrukwekkend over. Het is moeilijk te omschrijven en foto’s of video’s maken was niet toegestaan, maar ik heb dit promo-filmpje gevonden die wel een aardige indruk geeft.

Voorbeeld van Naxi schrift. Linksboven is bijvoorbeeld het karakter te zien voor "drinken", ook al lijkt het misschien meer op iemand die wat teveel heeft gedronken :P. De Naxi-minderheid heeft roots liggen in Tibet, maar heeft ook veel invloeden van de Han-Chinezen meegekregen. Zoals veel Chinese minderheden hebben de Naxi hun eigen taal en een groot deel van de Naxi spreken zelfs geen enkele andere taal. Daarnaast hebben de Naxi ook hun eigen schrift. En ik vond dit schrift erg interessant, omdat het een soort van tekeningetjes zijn waar je met een beetje fantasie kan lezen wat er bedoeld wordt. Naxi-schrift is wel op het randje geweest van uitsterven doordat het tijdens de Culturele Revolutie (zoals vele andere dingen) verboden werd en grote hoeveelheden manuscripten werden vernietigd. De Dongba (soort priesters), die het schrift hadden uitgevonden voor religieuze teksten, hebben gelukkig veel manuscripten kunnen verstoppen en hebben het schrift in het geheim blijven leren en doorgeven aan anderen. Tegenwoordig is de Chinese overheid begonnen met het voorzichtig stimuleren van het lesgeven in het schrift op locale scholen.

Wij in Chinese style op de foto bij het Olympisch Stadion, Beijing. In tegenstelling tot alle Olympische dorpen waar ik geweest ben, is het hier (nog) verre van een spookstad.

Het Summer Palace in Beijing, deze keer was het wel zomer en daarmee zo’n 45°C warmer dan m’n vorige bezoek.

Het Terracotta leger, laten bouwen door de eerste keizer van China: Qin Shi Huang. Met de vereniging van China had hij nogal veel vijanden gemaakt en liet daarom dit enorme leger van klei maken om hem ook tegen deze vijanden te beschermen na zijn dood... Merk op dat elk gezicht van het Terracotta leger uniek is (geen kopieën dus)!

Welvaart is vrij recent heel snel opgekomen in bepaalde steden in China, waardoor het lijkt dat mensen zich nog niet volledig hebben kunnen aanpassen aan bijvoorbeeld het relatief nieuwe autobezit. Rijbewijzen kun je soms gewoon kopen en degene die dat niet kunnen betalen rijden rond op trapkarren of elektrische scooters. Iemand er langs laten of voor iemand remmen lijkt te worden opgevat als zwakte en verkeer in China is daarom behoorlijk chaotisch. Op deze foto in Xi’an wordt de ambulance dan ook niet doorgelaten door de verkeersstroom en ben je vaak dus sneller (maar niet veiliger) op je bestemming met de fiets, zoals deze vrouw van de grote Islamitische minderheid van Xi’an.

Jelmer en ik hebben nog de Huashan (berg) beklommen via de soldiers path. Na de steile trappen (soms bijna 90°!) te hebben overwonnen in de bloedhitte was het alleen wel schokkend om voorbij gelopen te worden door een bejaarde man met een gastank op z’n schouders... RESPECT!

Er zijn nog traditionele vissers (zoals deze van de Bai-minderheid) die vissen met aalscholvers. De aalscholvers duiken vissen op en hebben een ketting om hun nek zodat ze zelf geen vis kunnen doorslikken (tenzij de visser ze eten geeft natuurlijk).

De drie pagodes van Dali, gebouwd om zo de draak af te schrikken die overstromingen veroorzaakte.

In China bestaat nog geen pensioen, hoewel de Chinese overheid daar wel hard mee bezig is. Je ziet daarom nog veel bejaarden werken om zo rond te kunnen komen. Degene die wel voldoende geld hebben zie je vaak in (voor bejaarden gratis) parken Mahjong spelen.

Paradijselijke waterval van Cangshan

Naar dit veld halverwege Jade Dragon Mountain gingen mensen vroeger om te sterven. Met zijn rijke grond en kuddes yaks wordt dit gezien als soort van eeuwige jachtvelden.

Bordjes vertalen in het Engels wordt in China vaak gedaan door online vertaalprogramma's. Dat verklaart waarom Engelse vertalingen meestal erg beroerd zijn, maar volgens mij zitten de Chinezen daar niet mee: als de boodschap maar overkomt. Dit bordje bij het toilet geeft aan dat het (net als vrijwel overal in China) om een hurktoilet gaat. Hygiëne lijkt nog niet echt voor te komen in Chinese vocabulair, waardoor je toiletbezoeken meestal probeert uit te stellen tot het hotel/appartement, hoewel de Chinese overheid ook hier hard mee bezig is (vooral vanwege de H1N1-influenza-uitbraak).

In tegenstelling tot deze Buddhistische monnik, hebben veel Chinezen geen geloof. Buddhisme wordt wel gezien als het geloof met de meeste aanhangers in China, maar veel Chinezen gebruiken dit meer als bijgeloof dan als echte levensovertuiging.

Supermooi verlichtte huisjes van Lijiang

Door mineralen surrealistisch licht gekleurd water bij Jade Dragon Mountain

Een rokende monnik bij de eerste bocht van de Yangtze rivier (deze ontspringt bij Tibet)

Het enorme geweld in de Tiger Leaping Gorge, een kloof die dieper is dan de Grand Canyon. Hier stroomt al het water van de Yangtze rivier door een stuk van 25m breed, waar volgens de legende ooit een tijger overheen is gesprongen om zo te vluchten voor een jager.

Rijstveldterrassen bij Guilin

De reflectie in het water van de Reed Flute Cave heeft de bijnaam "Shanghai skyline". Ik ben nog niet in Shanghai geweest, dus moet ik dat maar aannemen. Dit zag er in ieder geval mooi uit!

Doordat dit land vroeger zee was zie je in de Yangshou regio overal deze vreemde kleine bergen, wat daar rondreizen nogal een surrealistische ervaring maakt.

Waterbuffels zijn erg belangrijk voor veel etnische minderheden in China voor het verbouwen en vervoeren van voedsel. Het hebben van waterbuffels wordt dan door hen ook direct geassocieerd met welvaart en geeft je een hogere status.

In enorm contrast met de rest van China (behalve Beijing misschien) de skyline van Hong Kong (mooie panorama-foto van Jelmer). Je kunt hier toch wel goed zien dat dit vroeger een Engelse kolonie is geweest.

Heading for the future

2009-07-01T23:55:00.006+02:00

Mijn AIESEC-tijd zit er vanaf vandaag officieel op (het jaar is heel snel gegaan) en ik heb hier nogal wat gemengde gevoelens over. Aan de ene kant vind ik het wel weer relaxed om me volledig te richten op het afstuderen, want dat deed ik nu maar 20 uur per week (en ik werkte ruim 30 uur per week voor AIESEC). Aan de andere kant heb ik een geweldige tijd in AIESEC, fantastische bestuursgenoten en teamleden, heel veel nuttige theoretische en praktische managementervaring opgedaan en misschien wel meer over mezelf geleerd dan afgelopen 5 jaar universiteit.

De eerste foto met het hele bestuur samen (ik zat toen net 3 dagen in AIESEC)
en een van de laatste (zondag gemaakt, 3 dagen voor de officiele wissel).
Bepaal zelf hoeveel we veranderd zijn afgelopen jaar...

Mijn Outgoing Exchange (OGX) team in de laatste samenstelling tijdens een "hoopje op de co"! :) Naast deze dames hebben er nog 2 anderen in mijn team gezeten (waaronder ook een man), maar deze hebben in december hun functie afgerond, en een positie is leeg gebleven.

Ook zijn er een hoop verantwoordelijkheden van m’n schouders gevallen. Ik merk nu namelijk toch wel dat er elke dag wel in m’n hoofd speelde hoe het met m’n team gaat, met de studenten die via ons een project in het buitenland zoeken, met de studenten die al via ons in het buitenland zitten, met de grote nationale projecten waarvan ik in de “task-force” zit, met het internationale Life Science Network waar ik met 2 andere Wageningse bestuursgenoten “global driver” van ben, enz. enz. Ik weet nog niet of ik dat verlies van verantwoordelijkheid vooral positief of negatief zal ervaren... Nu één dag onderweg als oud-bestuur, dat ik heb gebruikt om uit te brakken (van het wisselfeestje) in de uiterwaarden, bevalt me het vakantiegevoel me wel aardig, maar we zullen zien hoe zich dat ontwikkeld. :P

De veelzijdigheid van afgelopen jaar. Van strak in het pak op afspraak tot bizarre themafeestjes. Van lekker chillen op een luxe locatie in het buitenland tot last-minute presentaties voorbereiden in een gymzaal in Nederland.

Gelukkig verlaat ik AIESEC niet helemaal, want ik ben nu officieel AIESEC-alumnus, wat ik de rest van m’n leven zal blijven (jeee!). “Heading for the future” is de officiele status die je als alumnus krijgt in de AIESEC-database. Rare naam, zou je kunnen denken, want we zijn toch altijd op weg naar de toekomst? Dat klopt, maar het is wel een heel toepasselijke naam momenteel, want ik ben me meer op de toekomst aan het richten dan ooit. Min of meer gedwongen, want ik ga komend jaar (naar verwachting) afstuderen en hoe verder ik kom, hoe meer keuzes ik krijg. Belangrijkste keuzes op dit moment zijn voor direct na mijn afstuderen:
- promoveren (en dan op welk onderwerp, in welk land en welk instituut)
- een AIESEC-project of traineeship doen (en dan welk land en wat)
- de bio-consultancy in gaan (en dan welk veld, land en bedrijf)
- het bestuur van AIESEC West-Europa en Noord-Amerika in gaan
- een combinatie van het bovenstaande
Waarschijnlijk wordt het de laatste, maar dan moet ik nog wel even kiezen welke combo ik wil maken... :P Genoeg stof tot nadenken dus, maar eerst eens even mijn tijd in AIESEC verwerken en richten op mijn thesis voor we weer een nieuwe stap gaan maken.

Ondertussen...

2009-05-30T17:37:00.010+02:00

Hoogste tijd voor een update, want het is inmiddels alweer ruim 2009! :S
In de tussentijd ben ik vooral met AIESEC en mijn laatste thesis bezig geweest. Die twee zijn al behoorlijk tijdvollend, zeker als je er dan ook nog KANS overheen krijgt...

Nee, ik schaam me totaal niet om eind mei nog een foto van Nieuwjaar op m'n blog te zetten. Zeker niet van deze, want dit feestje (op de kade in Rotterdam) was geweldig en misschien nog wel beter dan het Nieuwjaarsfeest in Tokyo van afgelopen jaar! En dat zegt wat!

“KANS” staat voor “Klachten aan Arm Nek of Schouders” (bij mij schouders), is beter bekend onder de oude term “RSI” en is de belangrijkste reden waarom ik digitaal een tijd off-the-radar ben geweest. Het is een aandoening die je kunt krijgen als je te vaak lang (dus zonder pauzes) achter een computer zit en heeft verschillende symptomen als pijnlijke, tintelende, vermoeide en/of stijve spieren. Wetenschappelijk gezien: een verstoorde calcium-regulatie in het sarcoplasmatisch reticulum van spiervezels lijkt de klachten te veroorzaken en heeft verschillende effecten op de fysiologie van spieren, zenuwen en/of bloedsomloop (daarom ook de verschillende symptomen). Naast dat dit natuurlijk rete-interessant is voor een moleculair bioloog als ik, :P is het vooral errug zuur als je het hebt...

Met het literatuuronderzoek van mijn thesis, AIESEC, wat grafisch ontwerp (hobby) en natuurlijk privé PC-gebruik (het grootste deel van mijn vrienden zitten nu in het buitenland) ben ik dus een beetje over de grens gegaan. En blijkbaar is een wedstrijdsport-achtergrond niet altijd gezond, want daardoor schijn ik de pijn een tijd niet gevoeld te hebben en onbewust te hebben genegeerd, waardoor het meteen in fase “ernstig” zat. Om te zorgen dat het niet in fase “chronisch” zou komen, mocht ik toen voor een tijd geen computer aanraken en ook niet schrijven of ander fijn-motorisch werk doen. Een helse taak natuurlijk voor iemand die normaal zo’n 4 keer per dag zijn mail checkt en gek wordt van ‘niets’ doen (lees: Gerjon). Je merkt dan pas echt hoe super veel je eigenlijk achter de computer doet! En ook al wen je er zelf wel aan, voor mensen om je heen lijkt dat heel erg moeilijk (“zoek maar ff op op de website”, “ik heb je daar toch een mail over gestuurd?”, enz.). Ondertussen mag ik alweer beperkt de computer gebruiken en ben ik mogelijk in juli (vrijwel) volledig hersteld. Jeeee!

Wat AIESEC betreft: ik heb (helaas) nog maar een maand te gaan als bestuurslid! Mijn opvolger hebben we al geselecteerd en ik ben haar nu aan het “opleiden” en daarna natuurlijk nog een tijdje adviseren op beleid, planning en strategie. Verder heb ik nog wel steeds nationale meetings en congressen en ben ik begin april voor de tweede (maar waarschijnlijk ook laatste) keer op internationaal congres geweest. Dit keer was het met het hele team van AIESEC Wageningen en in Stockholm, Zweden. Het congres (“EmPower” genaamd) is een van de 4 grote nationale congressen van Zweden, maar deze is ook open voor buitenlandse delegaties. Inhoud van het congres was deze keer vooral ‘skills’-trainingen zoals team en talent management, external relations en media training, planning en time management, teamwork en communicatie, enz. Verder was er veel ruimte voor discussies en brainstorm-momenten over toekomstvisies, innovaties, duurzaamheid en nauurlijk veel feestjes en culturele discussies! Die dingen ga ik vanaf 1 juli nog het meeste missen denk ik.

AIESEC Wageningen in Stockholm!

AIESEC Wageningen, dieper in Stockholm!

Een van de coole plaatsen waar het congress in Stockholm zich afspeelden. Naast de Universiteit van Stockholm en de Royal Swedish Institute of Technology, zaten we hier in een Sky-box van het Zweedse nationale stadion Råsunda.

Stockholm zelf hebben we ook nog best veel gezien. We sliepen vooral thuis bij andere AIESEC’ers (locals dus), waardoor je veel meer Zweedse cultuur meepakt dan in een hotel. Verder hadden we 3 vrije dagen waar we met deze locals door de stad konden trekken en je dus automatisch een goede gids meehad.
Ook nog geweldig: de laatste dag ben ik met Teun (van AIESEC) nog naar m’n beste vriend van Japan geweest! Dit was Jon (‘Yuun’) en die woont dus in Stockholm. We zijn met hem (traditiegetrouw) Indisch wezen eten en daarna bij hem blijven overnachten om de volgende dag vroeg weer richting Wageningen te gaan. Het was super om hem (en z’n vriendin Amanda) weer eens te zien en het was weer gezellig alsof ik hem een maand geleden voor het laatst gezien had (ipv een jaar).

Heel vroeg 's ochtends met Jon (midden) op de metro: wij terug naar Wageningen, hij op weg naar zijn PhD-werk.

Stockholm by night.

Oh, en ik had het eerder over mijn laatste thesis! Dat heeft een tijd stilgestaan vanwege de RSI (en mijn prioriteit ging naar AIESEC), maar dat zal waarschijnlijk eind oktober afgesloten zijn. Daarna moet ik nog een afsluitend project en ben ik waarschijnlijk in januari afgestudeerd. Whaaaa! Wat ik daarna ga doen is nog onzeker (ik heb vrij veel opties), maar daar ben ik nu ook mee bezig om duidelijker te krijgen voor mezelf.

De thesis waar ik nu mee bezig ben is onderdeel van het EU-onderzoeksproject “MiMage” en gaat over waarom mensen, dieren en andere organismen verouderen en hoe dat gebeurd. Ik zal proberen een deel van deze vraag te beantwoorden op cel en moleculair gebied.
Voor degene met wat meer inhoudelijke kennis: “MiMage” staat voor Mitochondrial Mechanisms of Ageing. De belangrijkste focus hiervan ligt in het uitzoeken (en mogelijk manipuleren) van de rol van mitochondrium-functies in veroudering en levensduur van biologische systemen. Centraal staat hierin het ontdekken van evolutionair geconserveerde moleculaire mechanismen tussen ongewervelde en zoogdier modellen (waaronder de mens). Er is al vrij veel diepe moleculaire kennis, maar nog weinig bekend over de invloed hiervan op de structuur van mitochondriën (bijv. fusion, fission, senescence, oxidatie) en ik zal me dus vooral daar op richten. Toepassingen van dit project liggen vooral in het gebied van verouderingsziekten en kanker, maar mijn onderzoek is eigenlijk alleen fundamenteel.

Groeien...

2008-11-19T22:29:00.008+01:00

"We don't just go through life, we GROW through life"

een geweldige quote om mijn jongste groei-ervaring in te leiden...

Na ruim een maand geleden een nationaal AIESEC congres te hebben bijgewoond (zeer interessant), ben ik nu net een dag terug van een internationaal congres op Malta (super interessant)! Dit congres ("WeGROW") is een van de belangrijkste internationale congressen van AIESEC en vooral bedoeld voor West-Europa en Noord-Amerika, maar ook landen hierbuiten (bijv. Roemenië, Egypte, enz.) waren aanwezig. Van Nederland waren alle Exchange coördinatoren aanwezig (een van de grootste delegaties, namelijk 21) en in totaal waren er 200 deelnemers op het congres.

The Dutch Delegation! En ja, die truien waren veel te warm!

Internationale gezelligheid tijdens de landenpresentatie op de universiteit van Malta.

Ik heb mijn koffer nog nooit zo raar gepakt: toeristische zomerkleding, een pak met wat stropdassen, documenten met belangrijke info en statistieken, een hele buts oranje (supporters)kleding en zo’n 6 kilo stroopwafels. Dit eerste vanwege de ongeveer 25°C die er nu heerst op Malta, het tweede om zakelijk over te komen, het derde om wat te vertellen hebben en al het laatste om Nederland te vertegenwoordigen op een landenpresentatie. Met deze koffer vertrok ik 9 november naar het congrescentrum in Qawra (op Malta dus) om gisteren weer terug te komen. De tussenliggende dagen (op 3 vrije dagen na) waren van 9 uur 's ochtends tot 10 uur 's avonds gevuld met presentaties, discussie-rondes, brainstorm-sessies, workshops en culturele gesprekken gericht op "groei". Groei van de organisatie, maar zeker ook van cultureel begrip, wederzijds respect, persoonlijke vaardigheden en potentieel.

Gelukkig zaten we tijdens het congres niet altijd binnen. Enkele sessies waren buiten en de combinatie zon, palmbomen en relaxte mensen zorgt voor een goede brainstorm-omgeving.

Met mijn geluk is er op Malta voor het eerst in jaren weer een storm en dan natuurlijk precies op de dag dat ik aankom. Dit is inderdaad het effect wat je krijgt als het riool het water niet aankan. Toch hebben we met één dag storm nog best geluk gehad met het weer, want er waren de hele tijd stormen in Zuid-Europa én in Noord-Afrika, dus we zaten er precies tussen.

Het is heel interessant om te zien hoe AIESEC wereldwijd eruit ziet. Flink wat openbaringen wat betreft verschillen met onze lokale en nationale realiteit. AIESEC Nederland is vergeleken andere landen erg professioneel en business-like, zelfs als je het vergelijkt met landen in West-Europa en Noord-Amerika. Tijdens discussies over aanpak valt meteen op dat in veel landen onze manier niet zou werken omdat de cultuur gewoon te anders is. Naar hun idee zou onze manier te veel de lol eruit halen (waar wij het niet mee eens zijn); naar ons idee zou een andere manier te veel de efficiëntie eruit halen (in Nederland in ieder geval). Het beste wat je in zo’n discussie kan doen is proberen zoveel mogelijk kleine tips en ideeën te wisselen, want de big picture is toch te moeilijk (en niet eens noodzakelijk) om te veranderen. Zelf heb ik dan ook veel geleerd om nu mee aan de slag te gaan binnen AIESEC, maar ook een hoop stof tot nadenken over mijn eigen toekomst erbij gekregen.

Hard werken tijdens sessies.

Power-nappen tijdens de pauzes.

Door deze discussies is meteen af te leiden welke landen qua managementstructuur en manier van werken het meest overlapt met Nederland en welke het minst. Van de aanwezige delegaties lijken Scandinavische landen het meest op Nederland, dan andere Noord-Europese landen, dan Noord-Amerikaanse landen, dan Centraal Europese landen, dan Zuid-Europese landen en als laatste Arabische landen. Dat is natuurlijk een beetje te verwachten, maar het is leuk om te zien dat het via zo’n discussie ook duidelijk wordt. Wat daarna erg belangrijk is om niet te blijven hangen bij de landen die op ons lijken, maar juist bij de landen die zo verschillend zijn. De gesprekken verlopen dan wel wat moeizamer, maar je leert zo veel bij over culturen en andere wereldbeelden. Dat maakt het zeker de moeite waard en is een van de belangrijkste redenen dat ik bij AIESEC gegaan ben!

Om ergens te komen (in je vrije tijd) moet je met deze gave busjes met gestoorde chauffeurs. Interessant detail: de deur staat altijd wijd open, ook tijdens het rijden.

Van dit punt kon je vrijwel heel Malta overzien, maar dat is natuurlijk ook niet zo lastig met een land zo groot als 4x Texel. Leuk land voor zo'n korte 'vakantie'!
(Pica for yo bro!)

Ik leef nog! (En niet zo'n beetje ook!)

2008-09-19T23:03:00.013+02:00

Het is ondertussen alweer zo’n 4,5 maanden geleden sinds mijn terugkomst uit Japan en schokkend genoeg net zo lang sinds mijn laatste post. Gelukkig heb ik in de opening van dit blog een disclaimer staan waardoor ik alle vriendelijke verzoeken en agressieve dreigementen voor updates keihard kan negeren. Toch zal ik uit sociaal oogpunt speciaal voor jullie een update geven. ;) Dat er een tijdje geen berichten op dit weblog zijn verschenen, betekent namelijk niet dat ik niets heb gedaan in de tussentijd. Integendeel...

Inmiddels ben ik weer aardig aangepast aan het Nederlandse leven en de verwachte re-acclimatisatie culture shock viel eigenlijk erg mee. Groot voordeel is dat ik het vanaf het moment dat ik op Schiphol aankwam weer druk had (wat ik speciaal zo had gepland), waardoor ik dus niet in een groot overschakelings-vacuüm terecht kwam. Hierdoor viel de heimwee naar Japan ook wel mee, want ik had weinig tijd om daaraan te denken. Toch mis ik al mijn vrienden in Japan nog wel, hoewel het internet ze weer een stukje dichterbij brengt. Verder zullen er dit jaar een aantal naar Europa komen, dus dan kunnen we altijd nog een kleine reünie houden!

Lekker eten op het balkon onder het genot van een biertje, een mooi uitzicht en een ondergaand zonnetje. Nederland is ook lang niet slecht.., ;)

Vanaf mijn terugkomst uit Japan ben ik vooral bezig geweest met dataverwerking van mijn onderzoek, het schrijven van een wetenschappelijk artikel hierover en het presenteren van mijn onderzoek. Doordat Japanse data niet bijzonder goed blijkt te mixen met westerse software en Japanse software niet bijzonder goed blijkt te mixen met westerse computers, ben ik een tikkie uitgelopen op de planning... Gelukkig heb ik toch alles nu wel zo’n beetje afgemaakt, hoewel ik het onderzoek nog wel een paar keer moet presenteren. Als het artikel wordt gepubliceerd (wat ook nog wel even kan duren), zal ik dat hier natuurlijk even doorlinken!

Mijn huisgenoten op ons minibalkon tijdens het EK (toen NL er nog niet uit lag).

Verder ben ik weer verhuisd en wel naar het immer zonnige Wageningen! Ik heb een leuk kamertje, een schone afdeling, een geweldig uitzicht (16 hoog) en relaxte huisgenoten! Zo’n afdelingskamer is wel weer heel wat anders dan een eigen appartement, maar in ieder geval een stuk gezelliger. Voortaan dus alle fanmail naar:
Dijkgraaf 4-16C 2
6708 PB Wageningen

En voor sommige mensen een geruststellend bericht: komend jaar zullen er voor mij geen lange buitenlandse onderzoeken/stages bijkomen, want ik zal me een jaar bezig houden met het bestuur van AIESEC in Wageningen! AIESEC is een internationale studentenorganisatie en is daarin ook de grootste van de wereld: het is zelfs de grootste non-profit organisatie na de Verenigde Naties. Voormalig VN secretaris-generaal Kofi Annan (die begin deze maand het academisch jaar van Wageningen Universiteit heeft geopend en zelf ook een AIESEC-alumni) over AIESEC:
“The United Nations has long recognised that the imagination, ideals and energies of young men and women are vital for the continuing development of the societies in which they live. AIESEC has contributed to this development by serving as an agent of positive change through education and cultural exchange to develop a broader understanding of cultural, socio-economic and business management issues.”

Het AIESEC-bestuur van dit jaar op een even wat minder serieus moment tijdens een serieus moment. En ja, goed opgemerkt: er zitten verder alleen dames in het bestuur, maar geen zorgen: ik kan het handelen! :P

Het belangrijkste doel van AIESEC is dus om studenten de gelegenheid te geven zich te ontwikkelen, vooral in internationale samenwerking, met als belangrijke reden het stimuleren van wederzijds begrip en respect tussen verschillende culturen. Om dit doel te bereiken worden er vooral internationale uitwisselingen, stages en traineeships georganiseerd. Op dit moment bevindt AIESEC zich in ruim 100 landen en werken ze samen met zo’n 1100 universiteiten wereldwijd. Geweldige organisatie om in te werken dus en zeker om zelf een steen in bij te dragen als bestuurslid!
Zelf ben ik coördinator van het uitgaande-stageteam (officieel moet ik me “Vice President Outgoing Exchange” noemen). Ik stuur dus een team aan dat Nederlandse studenten een internationale stageplek én een geweldige ervaring in het buitenland moet geven. Erg hard werken op dit moment, maar super leuk en leerzaam en weer een geweldige nieuwe ervaring!

Een van de leukste dingen van AIESEC zijn de feestjes met de internationale trainees! Lekker feesten en tegelijk ook nog leuke dingen leren van andere culturen! Zoals in dit geval met Zarko uit Servië, die toevallig ook nog mijn huisgenoot is op dit moment.

Nihon, mata ne...

2008-04-29T17:46:00.013+02:00

Nog twee dagen te gaan voor ik Japan weer verlaat en terugkeer naar Nederland. Zoals altijd zijn dit de momenten dat je onbewust en bewust gaat terugkijken op de afgelopen tijd... Voor ik hier eind november voet aan land zette leken 5 maanden zo lang, maar als ik nu terugkijk lijkt mijn aankomst veel korter geleden. Het cliché “de tijd is voorbij gevlogen” ligt op mijn lippen, maar mijn gevoel zegt dat ik toch het maximale uit deze ‘korte tijd’ heb gehaald wat ik kon, als het niet meer is.

In de blog-post van vlak voor mijn vertrek naar Japan schreef ik “Ik heb nog nooit heimwee gehad, maar ja, ik ben dan ook nog nooit vijf maanden aan de andere kant van de wereld geweest”. Nu ik deze laatste ervaring wel heb, kan ik gelukkig nog steeds zeggen dat ik nog nooit heimwee gehad. Toch vrees ik dat ik in Nederland wel heimwee zal krijgen, maar dan naar Japan... Ik zal namelijk een hoop gaan missen:

De ultra-schone, ultra-drukke straten met hun oorverdovende reclame en oogverblindende neon. Het eten met stokjes (hashi). De nog steeds levende historie en de nog levendigere technologie. De buigende cartoons op elk bord en de buigende mensen tijdens elk (telefoon)gesprek. De weg door de rijstvelden naar het lab. Het bedanken, het excuseren en het bedanken voor excuses. De drankautomaten op elke straathoek. De rijst, miso-soep en groene thee bij elke maaltijd. De irritante melodietjes van mijn magnetron, van de klok in het lab, van de omroepen op de stations, van de reclame in de supermarkten, van vrachtwagens die achteruit rijden, enz. De lange rijen waar Japanners graag in lijken te wachten. Het rijst-basis deeg en de anko-bonen vulling van alle Japanse gebakjes. Het naar huis dragen van dronken Japanners. Het draaien van de kaart op informatieborden. De Japans-gesproken groene-thee-pauzes. Het slapen in de Tsukuba Express trein. De “maybe” na elke zin die zeker is. De keitai’s (Japanse mobieltjes) waar elke Japanner elke minuut mee bezig is. De altijd verwarmde toiletzittingen. De “ohayo gozai-masu” als ik ’s ochtends op het lab aankom ga en de “otsukare sama-deshita” als ik er ’s avonds weer vertrek. De Long Island iced teas van Hot Staff bar. Het respect voor de natuur en het milieu, maar het triple plastic inpakken van alle etenswaren. De gesprekken bij de brievenbussen. De rode zwaailichten van patrouillerende politieauto's. De borden die “personal injury” verbieden. De gekleurde hoedjes van de basisscholieren en de geruite uniformen van de middelbare scholieren. Het schrijven en tekenen op het gezicht van dronken, slapende mensen. Alles aanpakken en aangeven met twee handen. De overdreven gameshows die altijd over eten, pijn of beide lijken te gaan. De plaatjes van huppelende hertjes en kleurrijke bloemenveldjes die de bouwterreinen erachter verbergen. De ‘man’-broodjes van de 7-eleven in plaats van de döner kebab van de Turk na het stappen. De aardbeving-proof kastjes en de aardbevinkjes. De te lage stoelen, tafels, fietsen, deuropeningen, toiletten, enz. De hoofd-, nek-, schouder- en gezichtmassage bij een kapperbezoek. De vele nullen op de yen-briefjes en het aluminium van de yen-muntjes. Het kruisen van de wijsvingers om “nee” te zeggen. Het ontwijken van voetgangers op de stoep omdat je daar noodgedwongen moet fietsen. Het half uurtje documenten invullen als je even snel iets wil regelen. De gefakete glimlachen van alle winkelmedewerkers. De mensen die de hele dag langs de weg staan met een reclamebord. Het briljante rauwe ondefinieerbare eten. De geweldige tatami-feestjes in Torikichi... En uiteraard mijn aardige collega’s en goede vrienden...

Gelukkig kan ik wat souvenirs, de verjaardagscadeautjes, een fles lekkere okonomiyaki-saus, een pak heerlijke miso, een hoop hashi, 3 GB aan foto’s, 138 dagen cultuurervaring, 82 dagen labervaring, een uitstekend onderzoeksresultaat, veel nuttige contacten, geweldige vriendschappen en fantastische herinneringen mee naar Nederland nemen.

Dezelfde genoemde blog-post leest ook “ik ben nu twee dagen verwijderd van een (zeer waarschijnlijk) geweldige ervaring”. Nu ik dat met zekerheid kan bevestigen, wil ik zeker niet zeggen dat ik nu twee dagen verwijderd ben van het einde van de geweldige ervaring. Deze momenten zijn voor mij namelijk net zoveel om terug te kijken als om vooruit te kijken en ik ben dus al volop bezig met het zoeken naar nieuwe uitdagingen en avonturen!

"Laatste" avonturen...

2008-04-28T12:39:00.003+02:00

Net als voor dat ik naar Japan vertrok, realiseer ik me steeds dat de dingen die ik nu doe “de laatste keer” zullen zijn voor ik weer vertrek. De laatste keer naar het lab, de laatste keer stappen in Tokyo, de laatste keer hiken in een bamboebos, de laatste keer uit eten in mijn favoriete tentje, de laatste keer iemand zien... Natuurlijk waren er ook wel wat dingen voor “de eerste keer”, maar ook die zullen voorlopig meteen ook de laatste keer zijn...

Zo ben ik bijvoorbeeld alweer even in Nederland geweest, want afgelopen week kreeg ik ineens een brief dat “Harer Majesteits Ambassadeur de eer had mij uit te nodigen voor een ontvangst op zijn Residentie ter gelegenheid van Koninginnedag”! Er liep aardig wat kouwe kak rond, maar ook wat gavere mensen en het was weer eens wat anders dan die eeuwige vrijmarkt in Nederland. Bovendien waren er naast de standaard dure champagne, kaviaar, sushi en sashimi ook Nederlands bier uit de tap, haring met uitjes en gerookte paling, wat alles een extra Hollandsch tintje gaf. Dit natuurlijk allemaal met dank aan de Nederlandse belastingbetalers, maar omdat ik daar zelf ook regelmatig deel van uitmaak voelde ik me totaal niet schuldig. :p Ik heb ook meteen maar even wat contacten aangelegd met de Science department van de ambassade, wat een keertje terugkomen naar Japan uiteraard wat makkelijker zal maken. ;)

Hollanders...

En als afscheidslunch en voor het vieren van het goede onderzoeksresultaat nam Manabu al mijn collega’s en mij mee naar de beste sushi-tent van Tsukuba! Niet alleen dat, maar hij trakteerde daar ook nog eens iedereen op de allerhoogste klasse sushi “hakubai” (witte ume klasse), wat geen van allen ooit had gegeten (behalve Manabu zelf)! Vis is vis zou je zeggen, maar die sushi is zo goed dat bijvoorbeeld sommige stukken tonijn lijken te smelten in je mond... En niet alleen dat, maar het was ook zo veel dat ik het nauwelijks op kreeg! Errug goed en errug lekker dus!

mmm... sushi... mmm...

Verder is vanavond mijn sayonara-party wat een paar mensen hier hebben georganiseerd. Dat zal wel meteen een goede voorbereiding zijn op de gemengde gevoelens van mijn terugreis naar Nederland, want hoewel het waarschijnlijk een geweldig feestje zal zijn, zal het toch eindigen met afscheid nemen...

Japan overgeschoten

2008-04-13T09:35:00.014+02:00

Om mijn ouders in de korte tijd van hun bezoekje zoveel mogelijk te laten zien, horen en proeven van Japan, hebben we goed gebruik gemaakt van de Japan Rail Pass die ons gratis toegang gaf tot alle lijnen van JR (=Japanse NS, maar dan eentje die geen seconde vertraging heeft). En hoewel de Shinkansen (=bullet train) van binnen aandoet als een vliegtuig, zijn we hier dan ook in en uit gestapt alsof het de metro is. Maar om Japan niet alleen met 300 km/h vanuit te trein te bekijken hebben we ons toch beperkt tot de hippere plekken (Tokyo, Kyoto, Nara, Osaka, Hiroshima en het eilandje Miyajima) en uiteraard hebben we speciaal voor jullie flink de Japanner uitgehangen met de camera (doen wij dat ook een keer bij hen). Hier volgen dan ook wat fotografische highlights, want die schijnen meer te zeggen dan duizend woordelijke highlights. Uiteraard zal ik voor de kijkers thuis toch wat woorden bijvoegen, want anders kan het nogal een “om-deze-foto-te-snappen-had-je-er-zeker-bij-moeten-zijn”-ervaring worden. Enjoy!

We zaten midden in de sakura-tijd (kersenbloesem), wat in heel Japan een van de belangrijkste gebeurtenissen van het jaar is. Het komt erop neer dat mensen massaal naar parken trekken om foto's te maken van elke boom (zie bovenste foto: Ueno-park, Tokyo), de bloesems 's nachts verlicht zijn zodat er zo lang en vaak mogelijk van genoten kan worden (zie middelste foto: Shirakawa-Minami-dori, Kyoto) en dat mensen van 's ochtends vroeg tot 's nachts laat op kleedjes bier en sake drinken terwijl ze daar niet zo goed tegen kunnen (zie onderste foto: Hiroshima-jo, Hiroshima).

Ik weet inmiddels hoe je je shintoïstisch verantwoord reinigt voor je een tempel of shrine ingaat, dus die kennis moest gedeeld worden bij een van de vele tempels en shrines die Nara rijk is.

Als eerste plek in de wereld waar een atoombom is gevallen is Hiroshima een droevige en overweldigende stad. Op deze foto is een van de weinige gebouwen te zien die overeind is blijven staan na het geweld van de A-bomb en als pijnlijke, maar noodzakelijke herinnering is laten staan sindsdien. Erg indrukwekkend om te zien hoe snel en mooi de stad weer is herbouwd direct vanaf de day after.

In tegenstelling tot de meeste plekken in Japan hebben ze in de Shinkansen geen oploskoffie die naar waterig slootwater smaakt, maar 'echte' drinkbare koffie. Deze combineren natuurlijk uitstekend met Japanse bento-boxjes (lunch-box met rijst, zeewier, japanse augurken en vis en/of vlees) waar ik nogal fan van ben geworden!

Japanse diepzee aliens... ookwel bekend als reuze-spinnenkrab of Kani (als het wordt gegeten) in het beroemde Osaka Aquarium.

Het kasteel van Osaka wat voor een houten gebouw belachelijk groot is.

Mmm! Okonomiyaki bij een specialist in Osaka. Zooooo goed!

De panda is de topattractie in Tokyo Zoo, maar ik weet niet of dat nu komt door de panda, de gestoorde Japanners die al hun manieren en subtiliteit overboord gooien om een foto te maken of de guard die met een microfoon en wat armbewegingen tevergeefs enige orde probeert te houden...

Kinkakuji (in Kyoto) oftewel Gouden Tempel omdat het gebouw van binnen en buiten bedekt is met bladgoud. Eerst bedoeld als vakantiehuisje, maar later tot tempel gekroond. Merk op dat de eerste verdieping niet (meer) met goud is bedekt, omdat bezoekers zich dan niet kunnen inhouden.

Zelfs na een stevige wandeling hoor je in Japan op de grond te zitten (op tatami) in sommige eettentjes, maar het geweldige eten en goede sake was het waard!

Kyomizu-dera: een geweldig mooi complex van tempels en shrines in de oosterlijke heuvels van Kyoto.

Een geisha met haar maiko (geisha in opleiding) gespot in Kyoto!

Een hert dat ons min of meer de weg wees tijdens een hike op berg Misen van Miyajima eiland.

Het uitzicht vanaf Misen deed een beetje 'Myst'-achtig aan...

Gave wegen tijdens de hike op Miyajima.

Veel ansichtkaarteriger kan Miyajima bijna niet worden...

HET ONDERZOEK

Op veler verzoek ook nog maar even een korte update over het verloop van mijn onderzoek. Afgelopen week heb ik hele goede resultaten binnen gekregen die kloppen met mijn hypothese! Jee! Goede resultaten zijn in dit geval DNA-codes die kleine verschillen hebben tussen de genen van de niet-resistente en resistente vraat-kevers die ik onderzoek. Met het maken van de cellijnen gaat het niet zo best, maar dat was een extra onderdeel wat ik hier in Japan erbij bedacht heb, dus dat is niet heel erg. Hoewel ik de resultaten nog wat moet verwerken en het laatste deel van het onderzoek moet herhalen om meer bewijs te krijgen, lijkt het erop dat het uiteindelijke doel is gehaald! Dat mocht dan ook wel zo 2,5 week voor vertrek dus ik ben super-blij! Met “uiteindelijke doel” bedoel ik dus het vinden van de resistentie-genen en het bepalen van de oorzaak van resistentie door die genen. Waarschijnlijk kan dit uiteindelijk ook gepubliceerd worden en dat gebeurd niet zo vaak door MSc-studenten, dus dat is errug gaaf!

J-(woord naar keuze)

2008-03-25T16:32:00.009+01:00

Over een uurtje heb ik mijn laatste J-class (Japans les), dus ik ben hard bezig om mijn volle minuut speech te maken voor de laatste ‘test’ ;). Hoewel ik natuurlijk nog verre van vloeiend Japans spreek (het was Introductory Class), merk ik dat ik met de beperkte woordenkennis en grammatica toch al wel zelf wat zinnen kan verzinnen die door Japanners begrepen worden. Sterker nog, tijdens een feestje in Tsukuba kwam ik aan de praat met de gitariste van een Japanse rock-band (de “Madame Cats”, maar spreek uit: Madamu Ketsu). Ze spreekt zelf vrijwel geen Engels (behalve “Lock ’n Loll!” :p), dus dat maakte het een mooie uitdaging. Een uiteraard beetje moeizaam, maar grappig ‘gesprek’ verder nodigde ze me uit voor een live optreden van haar band in Tokyo! Score! De details liet ik toch maar wel even doorspreken samen met een tweetalige Japanner...

Twee typische beelden die iedereen heeft van Tokyo (en die kloppen: te vinden in Shinjuku).

Afgelopen zaterdag dan met een van mijn buren, nog een Jon (maar spreek uit: Yuun) uit Zweden, eerst nog even in Shinjuku rondgehangen voor we richting het optreden gingen (en onderweg nog wat Japanse vrienden oppikte). Een beetje Japans proberen te spreken tijdens een feestje bleek erg belonend aangezien er een lange rij voor de deur van de club stond, we hier gewoon langsheen liepen, we tegen de uitsmijter onze namen riepen, de deur voor ons open wordt gedaan en ons een biertje werd aangeboden. Nice!
De club ("Statto") was geweldig: het bord bij de ingang las “live beer and music”, de muren waren bedekt met hippe afbeeldingen en zware boxen, er liep een hoog gehalte Blues Brothers achtige hoeden en zonnebrillen rond, Gaijin:Japanner verhouding was zo’n beetje 50:50, de sfeer was relaxed, de muziek rockte. De Madame Cats waren, met een zangeres met een enorme stem en een enormere stage-performance, een altijd blije power-bunny als drumster en een gitariste en basgitariste die elk op hun eigen manier in trance raakte, in één woord “Lock ’n Loll”. Zie foto’s!

Statto club!

Madame Cats!

Als ik het toch over Japanse muziek heb: laatst had ik de Ultimate Endurance Karaoke Party. Tien uur lang zingen (jep, nog een uur langer dan op het originele plan) is niet geweldig voor je stem, maar omdat ik nu (in tegenstelling tot in Kyoto) een stuk minder schreeuw-nummers heb ‘gezongen’ kon ik de volgende dag nog gewoon praten (hoewel ik Louis Armstrong zonder problemen kon nadoen). Deze keer waren Jon en ik voor het grootste deel van de dag de enige Europeanen/westerlingen, dus er was ook een hoog gehalte J-pop (Japanse pop). Nou ben ik geen grote fan van J-pop (sinds kort dus wel van J-rock), maar het is wel briljant om in een zaaltje vol uit hun plaat gaande Japanners te zijn terwijl jij af en toe de Japanse tekens snel genoeg kan lezen om wat mee te schreeuwen... Eer en imago riskerend probeerde Jon en ik ook nog een Japans nummer, maar... hmm... laten we zeggen dat het onmogelijk is te overdrijven hoe beroerd dat ging. De Japanners leken het echter geweldig te vinden...

Een niet echt typisch J-pop nummer, maar eentje die ik jullie niet wilde ontnemen (J-hardcore?).

Vanaf morgen komen mijn ouders twee weekjes ‘op bezoek’. Goede reden om weer een J-trip te nemen en even een weekje het lab, Tsukuba en de Kanto regio uit te gaan! Dat is zeker nodig, want ik heb buiten Kanto eigenlijk alleen nog maar 3 dagen Kyoto gezien... En ja, een weekje, dus ik zal de rest van hun verblijf gewoon blijven werken... Workaholic? Misschien, maar het zou toch wel mooi zijn als het onderzoek helemaal afkomt voor ik weer in de Nederlanden ben en ik heb al een beetje gemerkt dat de biologie van het onderzoek het me niet makkelijk maakt... Gelukkig heb ik nu sleutels en een elektronische kaart van het lab gekregen zodat ik (indien nodig) een uurtje in het weekend wat werk kan doen. Erg nuttig, want zo heb ik in principe weer een werkweek winst. Nadeeltje is dat ik een beetje moet uitdunnen in de weekend-uitjes. Maarja, het is niet alsof ik nog maar weinig heb gezien van Tsukuba, Tokyo en omstreken, dus so be it. Hmm... werken in het weekend: wel erg J-style...

Jee! Lente!

2008-03-15T14:55:00.005+01:00

Het Japanse weer is interessant. De vier seizoenen zijn heel erg goed van elkaar te onderscheiden en gaan heel abrupt in elkaar over. Ik heb hier een tikkie herfst meegemaakt (met de verkleurende Japanse esdoorn-bladeren) maar vooral winter, wat hier in de Kanto regio bestaat uit droog, zonnig, winderig weer met Nederlandse temperaturen. Van de 3,5 maanden dat ik hier zit heb ik dan ook nog maar 11 dagen met regen (of sneeuw) gehad. Wel lekker dus, maar ook wel een beetje fris.

Jee! Ume!! Jammer dat ik geen geuren kan posten...

Gelukkig is het deze week dan echt lente geworden! Vanaf dinsdag was het ineens te warm om in m’n winterjas naar mijn werk te fietsen en ’s avonds zag ik mijn eerste koudbloedige beest van Japan rondlopen (een zeer forse kikker, jee!)! Vandaag heb ik dan voor het eerst een ontbijtje op mijn balkonnetje gegeten en was een T-shirtje buiten al meer dan genoeg. Verder ruik je overal de Ume (Japanse pruim-bloesem) en zie je overal Japanners foto’s maken van deze Ume (goed voorbeeld doet volgen dacht ik maar weer). Op het nieuws is iedereen helemaal psyched over wanneer de Sakura (Japanse kersen-bloesem) zal bloeien, want dat is zo’n beetje het belangrijkste gebeuren voor de Japanners. Als ik het nieuws een beetje goed heb verstaan gaat dat de eerste dagen van april gebeuren, dus precies als mijn ouders langskomen (wat een mazzel toch weer)!

Jee! Lente-genot op m'n balkon!

Maar genoeg over het weer, want het lijkt wel alsof ik niets heb om over te schrijven! Mijn afgelopen weken zaten vol met lange labdagen en lange barnachten. Dat eerste omdat ik nu hard bezig ben om wat interessante resultaten (lees: DNA-codes van de genen die ik heb gezocht) uit mijn 3,5 maanden werk te halen (wat waarschijnlijk komende week zal gaan gebeuren, jee!). Daarnaast ben ik sinds vorige week ook bezig met het maken van een cellijn als een extra onderdeel van mijn onderzoek en ben dus ook hard bezig om daar een succes uit te krijgen binnen de resterende 1,5 maand.

Jee! Mijn eerste amfibie van Japan! Lijkt een of ander monster, maar het is gewoon een kikker die net uit zijn modderige winterslaap-bedje is gekomen. Van kop tot staart (die hij niet heeft) gok ik hem op zo'n 12cm, dus das wel vrij fors.

De lange barnachten zijn omdat veel vrienden hier weer teruggaan naar hun thuisland en geen afscheidsfeestje geven ondenkbaar is. Gelukkig worden er net zoveel welkomstfeestjes gegeven voor de nieuwe arrivals, dus eenzaam gaat het niet worden. Verder lijken de zondagen uit bizarre feestdagen te bestaan die doorgaans vanaf de lunch tot diep in de nacht duren. Om wat mooie voorbeelden aan te boren: afgelopen zondag was er een Late-Christmas-Party met Tsjechische kerstsoep en gevulde kalkoen, en morgen heb ik een Ultimate Endurance Karaoke Party (9 uur lang zingen en/of schreeuwen, jee!)... Maar maak je geen zorgen: ik heb gemiddeld een goede 4 uur slaap per dag en zo lang alles zo leuk, hip en gaaf is als het is, hou ik dat nog wel even vol!!

Japanner + drop = lol!! :P (tijdens de Late-Christmas-Party)
Nogmaals bedankt voor het opsturen van de zoute Hollandsche drop, Chiel!

Super sayonara!

Otanjoobi omedetoo Jon!

2008-02-27T13:15:00.008+01:00

Gisteren was mijn eerste verjaardag in het buitenland en het was een groot succes! Ik moet wel zeggen dat het een beetje vreemd was om m’n verjaardag te vieren zonder mijn familie en Nederlandse vrienden, maar mijn collegae en vrienden in Japan zorgde ervoor dat het toch een gave dag was!
Iedereen daar ook bedankt voor de kaartjes, berichtjes, mailtjes en andere manieren waarmee ik gefeliciteerd ben (mochten er meer mensen geweest zijn die een SMSje gestuurd hebben: die lees ik in mei dan wel :P)! Erg leuk om op zo’n dag weer wat van thuis te horen! Ook had ik nog wel direct contact met het thuisfront, want ’s ochtends (middennacht in Nederland) belde mijn ouders en broer me op! Was erg goed ze weer even te spreken en zo had ik meteen de mogelijkheid om Jelmer ook te feliciteren! Ik ga ervan uit dat jij ook een geweldige verjaardag hebt gehad bro!!

Eén van m’n collega’s nam een van deze typisch Hollandse feesthapjes mee naar huis om er Nederlands bier bij te drinken (ze begint de Nederlande cultuur al te snappen :P).

Zoals je kunt lezen staat daar “Otanjoobi omedetoo Jon”, oftewel “Fijne verjaardag Jon”!

Op mijn werk hadden mijn collegae een mooi bloemetje en lekkere taart voor me gekocht. Zelf had ik natuurlijk Hollandsche kaashapjes met mosterd meegenomen (was een hoop gezeik om alle ‘ingrediënten’ te vinden: kaas is al zeldzaam). Maar het mooiste was nog wel dat de dames “Lang zal ie leven” hadden ingestudeerd en gezongen (klonk nog bijna Nederlands ook)! Natuurlijk heb ik daar een filmpje van gemaakt. :D Daarna moest ik wel even de betekenis van de zinnen uitleggen (“in de gloria... means eh... ehm...”). Briljant.

De dames van het lab (exclusief die achter de camera) en de jarige.

"Lang zal ie leven!"

Ik had ook nog Japanese class en daar vroeg de sensei (docente) op gegeven moment aan me: “Jon-san, otanjoobi wa itsu dess ka?” (“wanneer is je verjaardag?”). Na mijn “kyoo dess!” (“vandaag”) kwamen er ineens overal Japanse snoepjes, koekjes en gebak onder de tafels vandaan! Blijkbaar had de Fransman uit de klas (François) deze info laten uitlekken... Hij had ook nog wat 15 jaar oude Calvados meegebracht (nice!) en dat was meteen het begin van de alcoholische ongein die dag. ;)

Na even snel wat gegeten te hebben ging ik namelijk naar Hot Staff bar voor het echte feestje (en de weergoden hadden me blijkbaar ook nog wat Nederlandse miezer-regen cadeau gegeven). Onder het motto “enjoy the last days of being young” was er afgelopen weekend ook al een pre-birthday-party voor me gegeven. Dat was al een vrij bizar, maar geweldig feestje, dus dat beloofde wat voor de dag zelf!
Ik had wat goede vrienden die ik afgelopen 3 maanden heb leren kennen uitgenodigd voor een “short drink”, maar “short” bleek in Japan niet echt goed mogelijk te zijn op je verjaardag (geen idee hoe laat ik thuisgekomen ben). Wat in Japan ook niet mogelijk bleek is om als jarige een iedereen een rondje te geven, dus na dat voorstel van mij gaf de barman iedereen maar een stevig glas Lambrusco on the house (ook prima!)! Met de vele keren dat ik de uitdrukking “here drink, your birthday is only once a year!” daarna heb gehoord is het misschien ook wel zo gezond dat je maar één keer per jarig bent (Hot Staff staat ook nog eens bekend om zijn zeer potente cocktails). Vanochtend was het gevoel in m’n hoofd dan ook niet echt briljant, maar de geweldige herinneringen (die had ik dan nog wel) maakten een hoop goed!!

Jep, de pre-birthday-party was al vrij zwaar... Merk mijn 'verjaardagshoed' op: daar heb ik de hele avond mee rondgelopen...

Ik probeer wat Japanse elementen aan mijn speech toe te voegen...

Even m’n cadeautje passen. Nu ben ik pas hip in Japan, want deze leren riem met Japanse stof is de nieuwste mode (volgens zeggen)!

De (hier) verplichte groepsfoto als je een verjaardagsfeestje geeft!
Ik geef zelf maar even aan dat ik "ni juu ni" ben geworden.

Thuis in Tsukuba

2008-02-24T09:54:00.006+01:00

Het is alweer even geleden sinds mijn vorige post, wat niet betekent dat ik niets heb gedaan, maar meer dat ik heel veel doe. Niet alleen moest ik weer even opstarten in het lab en de ‘verloren tijd’ door China inhalen, maar ook daarbuiten heb ik het (vrijwillig) erg druk door feestjes (duren altijd heel lang hier), etentjes, wat sightseeing, Japanese-style spelletjesavonden, enz. Verhalen daarvan wil ik jullie sparen, maar ik dacht ik laat toch maar weer even wat van me horen.

Ja, feestjes duren dus lang, wat voor veel hardwerkende mensen nog al eens zwaar kan zijn... Ronkende mensen zie je daardoor bijna altijd in een club/bar en iedereen vindt het ook normaal (maar maakt er toch foto's van). Als het bekenden zijn (zoals deze twee) worden ze alleen wel wakker met een mooie tekening op hun gezicht of een pepermuntje in hun mond. :P

Nu net over de helft van mijn verblijf in Japan is het grappig om te merken dat ik me echt begin thuis te voelen hier in Tsukuba. Zelf had ik verwacht dat het veel langer zou duren om dat gevoel te krijgen, maar toen ik terugkwam uit China voelde het echt alsof ik van een vakantie weer thuisgekomen was. Het helpt ook wel dat ik nu twee van de drie alfabetten (hiragana en katakana) kan lezen, dat ik kan tellen in Japans en me een beetje kan redden met basiszinnetjes. Verder begint de Japanse cultuur ook een beetje door te dringen, want dat zorgde natuurlijk ook voor een hoop vervreemding.
Hoewel de dagelijkse dingetjes daardoor nu wat meer routine zijn geworden, is gelukkig nog steeds geen dag hetzelfde. Er gebeurt altijd wel weer iets sleur-brekends wat weer voor een goede afwisseling zorgt... Mooie voorbeelden van afgelopen week:

Eén van mijn collega’s probeerde aan me te vragen of ik American English of British English spreek (ik begreep haar na ongeveer 5 minuten). Het blijkt dat ze nu begonnen is met een English converstation course om beter/meer met me te kunnen praten (en ze wilde dus weten welk Engels ze dus moet leren). Zoals elke Japanner heeft ze wel Engels gehad op de middelbare school, maar dat is al even geleden en ze leren eigenlijk alleen woordjes en grammatica (dus geen gesprekken). Leuk om te zien dat ze nu al wat meer durft te praten tegen me, wat er ook voor zorgt dat andere collega’s iets meer Engels proberen te spreken tijdens de groene-thee-pauzes.

Christoph (een van m’n buren waar ik nogal eens mee om ga) gaat volgende week weer terug naar Oostenrijk, dus we hadden een afscheidsetentje en daarna gingen we nog even wat drinken. Omdat het heel rustig was in de bar ging de barman ook bij ons zitten. Hij vond dat Christoph Japan nog een beetje beter moest leren kennen voor hij terugging, dus hij ging ons een Japans dobbelspel leren (en ook wat Japanse drankjes). Blijkbaar ging het wel goed, want nu zit ik volgende maand in het barteam tijdens een competition. Bizar hoe dat loopt...

Over bizar gesproken: stel je de volgende situatie voor:
Vrij random werd me gevraagd: “Do you have time on 29 February to do crazy Japanese TV show in Tokyo?”, ik: “…”.
Jep, dat houdt de sleur er goed uit! Helaas moet ik op de tijd van filmen gewoon werken, dus het gaat niet door... Misschien maar beter ook, want Japanse TV-shows zijn al idioot, laat staan de “crazy Japanese TV shows” (zie de ‘Kneiter-gave filmpjes’ hier rechts voor sprekende voorbeelden :-p).

Anyways, ik hou jullie wel weer op de hoogte!

Beautiful Beijing!

2008-02-11T06:05:00.000+01:00

GELUKKIG CHINEES NIEUWJAAR!!

IEDEREEN EEN GEWELDIG JAAR VAN DE RAT TOEGEWENST!!!

Twee loslopende dansende Chinees nieuwjaarsdraken!

Omdat mijn verblijf in Japan natuurlijk verre van een vakantie is :-p ben ik afgelopen 2 weken naar China geweest om eens echt vakantie te vieren! Ik moest Japan toch verplicht even verlaten door visum-problemen en omdat mijn broer nu in Beijing woont kon ik meteen zien hoe zijn appartement er uit zag en of hij nog wel genoeg fruit eet enzo.

In het vliegtuig kreeg ik al een voorproefje van de Chinese psyche. Hier kreeg ik te horen dat onder de verboden items (tussen “arms, ammunition and explosives” en “deadly poison of all kinds”) ook “any article which is detrimental to the political, economical, cultural and moral interests of China” valt… Mooi.

Dit plaatje van Tiananmen square zou zo een propaganda poster kunnen worden!

Tja, dat gebeurde nogal eens in de tijd van de Chinese keizers...

Een Chinese leeuw ziet er toch heel anders uit dan een Europese...

Op het vliegveld zag ik op grote afstand Jelmer al uittorenen boven alle Chinezen en het was goed om hem weer te zien (was al weer te lang geleden).

Eenmaal uit het vliegveld werd al snel het verschil tussen een ontwikkeld en ontwikkelend land duidelijk. Alles is vrij goedkoop, het stinkt overal een beetje (naar riool enzo), het verkeer is chaos, je wordt erg vaak benaderd door afzetters die je als rijke domme toerist zien, de lucht is stoffig en vervuild, veel wijken lijken bijna op sloppenwijken en de taxi’s stinken naar sigaretten, knoflook en oude sokken en ze kennen geen Engels en vaak ook niet de weg. Toch vond ik Beijing een geweldige stad en ik moet er zeker nog een keer terugkomen. Vreemd genoeg wordt er hier voor mijn gevoel beter en meer Engels gesproken en geschreven dan in Japan. Mogelijk dat dit door de komende Olympische Spelen komt.

Een beeld van hoe de gemiddelde Beijinger woont. De huizen in de Hutongs hebben geen eigen toilet, waardoor er overal openbare toiletten zijn (meestal niet al te schoon trouwens).

Duidelijk contrast tussen het rijke Beijing dat China wil uitstralen en de realiteit. Op de achtergrond zie je de enorme CCTV Tower die moet af zijn voor het begin van de Olypische Spelen en op de voorgrond een zwerver die weg moet zijn voor het begin van de Olypische Spelen...

Typisch beeld voor China: je ziet super veel guards, maar echt guarden doen ze niet...

De eerste avond zijn we met Jelmer’s collegae gaan eten bij een Communist Revolutionary Restaurant, waar je je in de tijd van Mao Zedong waande. Het restaurant was erg rood door de vlaggen en communistische propaganda posters. Tijdens het vele en lekkere eten waren er ook nog wat sterk communistische liederen en optredens, waarbij iedereen even vergeten leek te zijn dat Mao meer doden dan Hitler en Stalin samen op z’n geweten heeft... Maar het was super gaaf om mee te maken!

Jelmer op het “middelpunt van de aarde” in Beijing zoals de Chinezen dat graag willen geloven.

Mooi: ingang van de Forbidden City

Jelmer moest de eerste week nog werken, dus in die tijd heb ik zelf de sight-seeing gedaan. Dit waren vooral de ‘domme toerist plekken’ waar je alleen hoeft te kijken en foto’s te maken. De tweede week nam Jelmer me vooral mee naar het verborgen Beijing waarvoor je de stad al een beetje moet kennen. Ook hebben we samen de Chinese Muur en Ming Tombs bezocht; de Night Market (waar we zo’n beetje alles met pootjes hebben gegeten: de schorpioenen en hagedissen waren het lekkerst en de duizendpoten en grote zwarte kevers duidelijk het smerigst); we hebben gekeken hoe ver de Chinezen zijn met de Olympische stadiums (ze zijn ver); paar goede Chinese massage’s gehad en een geweldig Chinees Nieuwjaar gevierd (het is duidelijk dat de Chinezen vuurwerk hebben uitgevonden)!

Bij de Summer Palace was het niet echt “summer”...

China is klaar voor de Olympische Spelen

Dit Olympisch Stadion is dus al bijna af, met nog een half jaar te gaan!

Twee blonde gasten die fietsen en schaatsen tegelijk! Veel Nederlandser kan het toch niet worden!

Vreemd om half februari overal kerstverlichting en “Happy New Year” teksten te zien!

Hoewel heel China zo’n beetje plat lag door stormen en bakken met sneeuw en regen, heb ik in Beijing geen wolk gezien (maar het was wel bere-koud: zeg -12°C). Alleen vanwege de kou was ik blij om weer terug te gaan naar Japan (ik kon gister zonder jas buiten lopen in Tokyo). Jelmer was een geweldige gastheer, waardoor ik nu alles van Beijing heb gezien en meer! Het was een fantastische tijd waarvan ik hoop dat er nog veel meer zullen komen (en als dat aan mij ligt zal dat zeker gebeuren)!

Jep, het was fris.

Great jump on the Great Wall!!

Triple Tokyo

2008-01-21T10:33:00.000+01:00

Na de afgelopen drie dagen in Tokyo te zijn geweest heb ik nu een groot deel van de meest interessante wijken daar goed gezien. Ook omdat ik overal zoveel mogelijk met de voet probeer te komen. Op die manier zie je veel meer van de stad en ook de gave dingetjes onderweg die je (als je met de metro reist) nooit zou zien.
Anderhalve dag (en een nacht) heb ik samen met een van mijn buren (Christoph uit Oostenrijk) rondgereisd, waaronder een halve dag toeschouwer bij de Nihon Kyokai Official Grand Sumo Tournament (= beroemdste en belangrijkste sumo toernooi van de wereld) en daarna clubben (in Shibuya natuurlijk). De sumo wedstrijd, met de vele rituelen en korte maar hevige gevechten, was echt geweldig (de rest ook, but this stands out)!
De wijken waar ik/we zijn geweest: Ginza (de wijk waar de verwestering ooit begon en destijds de meest moderne plaats ter wereld); Sjinjuku (tegenwoordig de meest moderne plaats ter wereld); Akasaka (dure wijk met de duurste hotels); Ebisu (overzichtelijke wijk in een goed gemixte Euro-Japanse stijl); Harajuku (Japan’s Beverly Hills); Roppongi (nu overdag en ineens veel minder interessant) en Shibuya (nu overdag en ook weer clubbing by night). De highlights:

In de grootste begraafplaats van Tokyo (Aoyama Reien) zie je naast graven erg veel katten, kraaien en ook zwervers. Toch is het een relaxte plek om rond te lopen.

In de Sony Building (in Ginza) kun je alvast bekijken wat Sony komende 2 jaar op de markt gaat brengen. Als je veel geld hebt kun je deze alvast kopen en 2 jaar voorlopen, maar helaas staan studenten (als ikzelf) niet bekend om hun rijkdom...

Een ‘pad’ van torii zoals ik dat al eens in Kyoto heb gezien. Verschil is dat de tempel waar dit heen leidde helemaal van beton is in plaats van het traditionele hout...

National Diet Building. Dit is waar de Diet (Japanse parlement) vergadert en dus het belangrijkste overheidsgebouw. De architectuur van dit gebouw heeft een bijzondere geschiedenis met veel discussies over de stijl. Sommige wilden bijvoorbeeld de stijl van de Europese Renaissance (doordat Japan toen ook door een wedergeboorte ging: de “Meiji restauration”), anderen wilden een link met de ‘afgeloten’ keizertijd en weer anderen wilden een ontwerp die democratische eenheid uitstraalde. Uiteindelijk is het daarom een mix geworden van Europese en Japanse stijl met verschillende symbolische onderdelen (poldermodel dus :-p).

Super park (Hibiya-koen) waar zakenmensen lunchen en bejaarden op de bankjes slapen. Als je je afvraagt wat die piramide-achtige bouwseltjes zijn: dat heet yuki-tsuri en zorgt ervoor dat de takken van de boompjes niet breken door de sneeuw (dat we nog niet gehad hebben).

Een van de favoriete bezigheden van Japanners als ze in de file staan: pitten tot de bestuurder achter ze toetert. En ik neem het ze niet kwalijk, want meer dan 80 km file wordt hier als ‘normale spits’ gezien en bij vakantieverkeer staan ze ‘gewoon’ 2 of 3 dagen in de file!!

Een klein stukje van het indrukwekkende Meiji-jingu (een grote shrine dat is gebouwd ter ere van de Meiji restauration).

Stadions in sneaken is een beetje een traditie aan het worden voor de hoofdsteden die ik bezoek, dus toen ik het National Stadium Tokyo zag was ik vastberaden een rondje over de baan te lopen. Japanners zijn echter goed in mensen buiten houden en beveiliging heb ik gemerkt... maar toch is het gelukt!

Een hoop sake!

Een van de vele kleine parkjes. Volgens het bordje is deze “westers” ingericht... Het deed een beetje denken aan Burgers’ Bush (alleen het was een stuk kouder).

Een volgepakt sumo-stadium met rondom schilderijen van oude kampioenen. Het ‘dak’ boven de sumo-ring (dohyo) is een soort shinto-shrine ("tsuriyane") en de dohyo is daarmee ook een zeer heilige plek. Voor de gevechten wordt vanuit een turret (hoge uitkijktoren naast het stadion) opzwepende trommel muziek gemaakt om de sumo-worstelaars (rikishi) en het publiek in fighting spirit te krijgen. Na de gevechten gebeurt dit ook, maar nu om het publiek op te roepen om nog eens terug te komen.

Ja, lastig: dat heb ik nou ook altijd als ik een string draag...

Ring entrance van de hoogste klasse sumo-worstelaars (makuuchi): deze sumo-worstelaars hebben in Japan een status als Hollywood-sterren (misschien zelfs hoger). Elke rikishi wordt eerst omgeroepen (dit wordt op een speciale manier ‘gezongen’), waarna het publiek hun favoriete rikishi luid toejuicht. Daarna voeren de makuuchi een ritueel uit om respect te tonen aan de heilige dohyo. Het kleed dat ze dragen (kesho-mawashi) heeft het embleem van de rikishi en kost minimaal 2 miljoen yen (= 12000 euro), maar sommige met diamanten en zeldzame edelstenen kunnen miljarden kosten!

Ring entrance van de yokozuna (allerhoogste rang en wereldkampioen). Vooraan zie je de gyoji (zowel scheidsrechter als shinto-priester), die tijdens de gevechten de worstelaars aanmoedigt en bepaald wie er gewonnen heeft. Vroeger droeg deze altijd een zogenaamd tanto-mes en mocht hij een foute beslissing maken, dan pleegde hij hiermee harakiri (zeer pijnlijke zelfmoord). Dit omdat sumo voor de kami (goden) werd gedaan en je met een foute beslissing de kami zou beledigen (en harakiri is de ‘beste’ manier om excuses aan te bieden). De yokozuna draagt over zijn kesho-mawashi een zwaar touw (ongeveer 15 kg) met heilig shinto-zigzag papier. Hij voert een ritueel uit (lijkt een soort dans) waarmee hij respect aan de kami betuigt en de kwade geesten wegjaagt (met de beweging die hij hier maakt laat hij zien dat hij geen wapens verbergt). Naast hem ‘staan’ twee makuuchi, waarvan eentje het zwaard van de yokozuna draagt.

Een mooi plaatje van een sumo gevecht. Deze rishiki waren erg aan elkaar gewaagd en het gevecht duurde dan ook bijna 3 minuten (normaal niet langer dan 10 seconden), waardoor beide rishiki he-le-maal uitgeput waren.

Na het laatste gevecht is de Yumitori-shiki (boog-ceremonie), waarbij een speciaal geselecteerde rikishi een zeer moeilijk ritueel uitvoert om dankbaarheid te tonen voor het verloop van de gevechten die dag.

Christoph en ik leren een (volgens zeggen) beroemde Japanse cabaretier (genaamd “Massagi”, hopelijk zijn artiestennaam) “how to get down” in een club.

Als mooie afsluiter: Tokyo by night gezien vanuit de hoogste wolkenkrabber van de wijk Sjinjuku (de Tokyo Metropolian Government Building). Deze wijk is het bruisende Tokyo zoals je het je altijd voorstelt en staat bekend om de vele wolkenkrabbers (klopt), meer schreeuwende beeldschermen (klopt) en nog meer neon (klopt). In de Tokyo Metropolian Government Building bevindt zich de locale overheid van het metropool Tokyo (duh!) en omdat het enorme gebouw 157 miljard yen heeft gekost (= ruim een miljard euro) wordt het ook wel “Tax Tower” bijgenaamd. Toch was ik wel blij dat de Japanners daar belasting voor hebben betaald! ;-)

Nihongo o narau (Japans leren)

2008-01-14T07:12:00.000+01:00

Geen grootse avonturen deze keer, want dit weekend heb ik maar eens wat tijd besteed aan papierwerk en sport, twee dingen waar ik al weken te weinig tijd aan heb kunnen besteden. Daarnaast ben ik bezig geweest met mijn ‘huiswerk’ voor de Japanese class (Nihongo kurass) die ik nu volg om wat sneller Japans te leren. De lessen gaan erg snel (nu na 2 lessen zijn we al met lezen en schrijven, grammatica en gevorderde uitspraak bezig), dus het is wel belangrijk om het bij te houden.

Japans is nog best lastig. De uitspraak is vrij makkelijk, want Japans heeft van alle talen de minste klanken (en Nederlands bijna het meeste). Dit zorgt er wel meteen voor dat alle Japanse woorden erg op elkaar lijken en het dus moeilijk is om woorden te onthouden. Ook zijn er in de uitspraak wat lastige dingen, want voor sommige woorden hangt de betekenis af van de toonhoogte van de lettergrepen (“hashi” kan zo “eetstokjes”, maar ook “brug” betekenen).
Dan is er nog het lezen... Zoals ik iemand hier al erg treffend heb horen opmerken “Japanese writing is determined by randomly throwing tiny pieces of sushi on a sheet of paper”: het is dus moeilijk om een touw vast te knopen aan Japans schrift. Met de Japanese class begin ik er echter wel wat van te begrijpen. En ik moet ook wel, want mijn leerboek is helemaal met Japanse tekens geschreven!

Er zijn maar liefst 4 alfabetten genaamd Kanji, Hiragana, Katakana en Romaji. Nou, eigenlijk zijn er 7 alfabetten, maar Hentaigana, Manyogana en Okurigana worden vrijwel nooit gebruikt, soms alleen in de kunst of als extra hulpmiddel of toevoeging aan de andere alfabetten. Eén is makkelijk: Romaji, vertaald “Romeinse karakters”, dus ons alfabet. Helaas wordt Romaji maar bar weinig gebruikt in Japan... Gelukkig worden voor nummers meestal wel ‘gewoon’ de Arabische cijfers gebruikt (dus dezelfde als de onze) in plaats van de Japanse cijfers (maakt boodschappen doen een stuk makkelijker).

Overzicht van enkele Hiragana en Katakana, 'vertaald' in Romaji.

Dan is er Kanji (= “Han karakters”) afgeleid van de Chinese “Hanzi” tekens (uit de Han-dynastie). Voordat dit schrift in de 5e eeuw werd geïntroduceerd in Japan was de communicatie alleen mondeling: dit was dus Japans eerste schrift en wordt nog steeds veel gebruikt. Hoewel Japanners hiermee een beetje Chinees kunnen lezen, zijn de tekens erg veranderd (vergelijkbaar met dat wij Griekse tekens een beetje kunnen lezen). Net als in het Chinees staat elk teken voor een begrip of uitdrukking. Dit zorgt ervoor dat er ruim 50.000 Kanji-tekens bestaan, maar het verplichte aantal tekens dat geleerd moet worden in Japan is ongeveer 2000 (en alleen deze worden gebruikt in de media en in wetboeken). Gelukkig hoef ik deze met de Japanses class niet te leren.

Omdat je met 2000 begrippen niet veel kan, zijn er Hiragana en Katakana. Vergelijkbaar met onze letters staat elk teken voor een klank. Verschil is dat Hiranga en Katakana vaak een combinatie is van medeklinkers en klinkers (zoals “ko”, “ha”, “tsu”, “shi”, enz.) en dat beide bestaan uit 46 tekens (vroeger zelfs meer, maar enkele tekens zijn afgeschaft). Hiragana wordt van de twee het meest gebruikt (samen met Kanji). Katakana wordt eigenlijk alleen nog gebruikt om geluidseffecten (zoals in de anime of manga) en buitenlandse woorden om te zetten in het Japans. Veel Japanse woorden komen ook uit het Engels en worden vrij letterlijk (in Katakana) vertaald (zoals het woord voor “lift” in Romaji “erebeta”, wat door Japanners bijna wordt uitgesproken als het Engelse “elevator”). Ik leer zowel Hiragana als Katakana lezen en schrijven bij de Japanese class, wat mooie flashbacks naar groep 3 van de basisschool geeft!

Jep, zelf geschreven! Rijtjes met letters, net als vroegah!

Kyoto's contrast

2008-01-08T10:39:00.000+01:00

De eerste dagen van het nieuwe jaar bracht ik door in Kyoto. Omdat Kyoto vanaf de 8e eeuw (toen Heian-kyo genoemd) ruim duizend jaar de hoofdstad van Japan is geweest, is het een historische stad die beroemd is om de vele gebouwen die uit de oude tijd bewaard zijn gebleven. Er zijn dan ook 17 plekken in Kyoto die als UNESCO Werelderfgoed te boek staan en de Lonely Planet bereidde me voor op "Kyoto is where you will find the Japan of your imagination", oftewel prachtige rots- en bonsai-tuinen, gouden tempels, warmgekleurde shinto-poorten, bamboe-huisjes en mysterieuze Geisha's...

De Shinkansen (bullet train) bracht me in iets meer dan 2 uur van Tokyo naar Kyoto (=500 km)! Het enige wat je van deze snelheid (tot 300 km/h) merkt is dat je snel op je bestemming bent.

Eerst dacht ik dat ik in de verkeerde stad uit de Shinkansen was gestapt, want in plaats van de verwachte eeuwenoude tempels en huisjes stond ik in een super-modern station naar een super-moderne toren te kijken. Dit bleken Kyoto Station en Kyoto Tower te zijn, dus ik zat toch goed. Met zijn vele verkeer, luxe hotels, hoge gebouwen en schreeuwende reclameschermen leek de stad tegen mijn verwachting in ‘gewoon’ op elke andere grote Japanse stad waar ik ben geweest. Wat (in het buitenland) nauwelijks bekend is, is dat Kyoto een van de belangrijkste steden voor de Japanse technologische en commerciële industrie is en daarmee erg modern. Na het verwerken van deze culturele ‘anticlimax’ begon ik maar wat rond te lopen en... vond ik toch het Kyoto dat ik me had voorgesteld: het lag alleen verstopt tussen de 21e eeuw. Op veler verzoek heb ik maar weer eens een hutsie extra foto's verzorgd!

Modern Kyoto (van boven naar beneden): binnenkant van Kyoto Station; Kyoto Tower by night; buitenkant van Kyoto Station.

Historisch Kyoto (van boven naar beneden): Tenryu-ji (tempel); kanaaltje bij Shirakawa-Minami-dori (oud straatje); steegje naast Shirakawa-Minami-dori.

Op aanraden van een Japanse collega ging ik (vlak na nieuwjaar dus) een shinto-shrine bezoeken "to see crazy Japanese people there". Ik besloot om naar Fushimi-Inari Taisha te gaan, waar (naast 5 grote shrines) een ongeveer 4 km lang pad van rode torii (shinto-poorten) loopt. Ik weet nu dat dit de meest populaire nieuwjaars-shrine van Japan is en dat had ik toen ook al vrij snel door. Zo'n kilometer van de shrine af kwam ik namelijk ik een enorme stroom Japanners terecht en het enige wat ik kon doen is meestromen. Deze stroom bleek naar de shrine te gaan om daar in een enorme rij te wachten voordat ze daar een gebed konden doen (= belletje luiden, 2 keer in de handen klappen en buigen) en daarna veel geluksamuletten voor het nieuwe jaar konden kopen... "crazy" was het juiste woord. De hike door het torii-pad en de Inari-berg op was erg rustgevend (ondanks de drukte soms), zeker na de gekte rond de shrines, waarna ik de gekte weer door moest om bij mijn hostel te komen.

Deze foto van de Japanners-stroom richting Fushimi-Inari Taisha laat het typische uitzicht zien wat ik altijd over grote groepen Japanners heb (ik ben inderdaad een tikkie groter)...

De enorme rij voor de Fushimi-Inari shrine. Ik besloot niet in de rij te gaan staan en gewoon van de architectuur en tuinen te genieten.

De wat rustigere stukken van het torii-pad (beide foto's).

Met drie gasten uit het hostel (Finse, Engelse en Spaanse) gingen we wat Japans eten (iets gegeten wat leek op gefrituurde vingerknokkels) een daarna op zoek naar een bar/pub voor een drankje en een babbeltje. Dit tot we langs een karaoke-tent liepen en voor de lol maar eens gingen vragen hoeveel het koste. Vooral de “all-you-can-drink-karaoke” was errug goedkoop en dat sprak vooral de Finlander erg aan (maar hij slaapt dan ook met een blikje bier in zijn hand). Met het ijzersterke argument: “No, but guys: all you can drink! So: ALL you can drink!” overtuigde hij ons dat we die avond (en de volgende avond) ‘zingend’ en ‘kanpai-end’ door gingen brengen. Omdat de muziek vooral uit de categorie AC/DC, Beasty Boys, Limp Bizkit, Prodigy en Offspring kwam, hadden we de volgende ochtend geen stem meer over, maar ja: in tempels moet je toch stil zijn. :-p

Geef 4 Europeaanse gaijins een karaoke-set en onbeperkt drank...

Deze drie foto's geven een mooi beeld van wat "zen" is.

Overdag bracht ik twee dagen door met een meisje (Zana) die ik op de Countdown party in Tokyo had ontmoet. Omdat ze uit Brazilië komt en voor een kwart Japans is, was haar Portugees, Spaans en Japans beter dan haar Engels, maar het was nog altijd een stuk beter dan het Engels van mijn gemiddelde collega. De eerste dag was ze mijn gids en de volgende dag was ik haar gids, wat er op neer kwam dat we vaak verdwaald waren, maar zo zie je nog eens wat plekken die je normaal niet zou zien. ;-) In haar 'rondleiding' liepen we via de Tetsugako-no-michi (= pad van filosofie) naar wat grote tempels (vanaf hier zonder schoenen) en tempeltuinen. Daarna hebben we lang gezocht naar een heel mooi oud aquaduct (Japanners kennen het woord "aquaduct" niet en Zana kon niet op het Japanse woord voor "brug" komen); uiteindelijk toch gevonden. En daarna hebben we lang gezocht naar een Geisha in Gion; helaas niet gevonden. Mijn 'rondleiding' bestond uit de belangrijkste gebouwen van vroegah: een grote boedhistische tempel, het oude keizerlijk paleis (helaas gesloten), het kasteel van de eerste Tokugawa shogun (Nijo-jo) en Mibu-dera: een oud samurai trainingscentrum (helaas gesloten). Samenvattende hint: huur ons niet in als gids. :-p

De slechtste (maar vrolijkste) gidsen van Kyoto bij het (eindelijk) gevonden aquaduct!

Modern meets traditional: ook in 'mode'.

Helaas was mijn vakantie na dit alles voorbij en moest ik weer terug naar het (langzaam weer vullende) Tsukuba (waar ik eindelijk het zadel van mijn fiets heb hoger ge-McGyverd). Ik ga zeker nog terug naar Kyoto, want het is een geweldige stad. Zowel het moderne (het futuristische station, de melodietjes bij de stoplichten en de neon en beeldschermen by night) als het historische (de houten tempels, de oosterse ontspannende muziek en de speling van het zonlicht in de rotstuinen), maar vooral de onverwachte harmonie daartussen spelen nog steeds in mijn hoofd...

GAIJIN POWERRRRR

2008-01-01T15:47:00.000+01:00

Iedereen een geweldig 2008!! Ik hoop dat iedereen een goede jaarwisseling heeft gehad!

Hier leek het erop dat het “stille nacht” ging worden, omdat vuurwerk afsteken in Japan ten strengste verboden is en vergunningen voor vuurwerk-professionals erg duur zijn. Verder gaan Japanners nieuwjaar altijd bij het oudste ouderlijk huis van de familie vieren en omdat Tsukuba Science City nog maar 20 jaar oud is lijkt het deze week wel een spookstad. Ik besloot daarom naar levendigere oorden te gaan en wat is levendiger dan Tokyo? Dit besluit maakte mijn jaarwisseling nogal surrealistisch...

De (normaal) drukste straat van Tsukuba. Deze foto is gemaakt rond spitsuur op 31 december en is een representatief (droevig) beeld voor de rest van Tsukuba in deze week...

Goed voorbereid (dus met veel cash, een kleine stadskaart en een flesje verwarmende whisky op zak) begon ik mijn avond met de beroemde “Roppongi crush”, want zo wordt een avond in dé uitgaanswijk van Tokyo (Roppongi dus) vaak genoemd. Sommige mensen die het meegemaakt hebben vertalen deze “crush” als “paradijs”, sommigen als “hel”. Zelf zou ik kiezen voor de term “gekkenhuis”, wat op zich te verwachten was op de drukste dag van het jaar in de drukste wijk van de drukste stad van de wereld. De Lonely Planet omschrijft zeer treffend: “Roppongi is not part of Japan – it’s a multi-national twilight zone that feels like Mardi Gras blew over on a hurricane”. Ik zal een beeld proberen te schetsen van Roppongi’s New Year’s Eve:
De wijk is al een oogverblindende trip op zich: enorme televisieschermen en knipperende neonletters vullen de gevels alsof het bakstenen zijn. De straat is gevuld met drank aanvoerende busjes en party-people aanvoerende taxi’s, terwijl de stoep is gevuld met opdringerige proppers en hoertjes, en voordringerige party-guys en -gals. De proppers zijn vooral grote Nigerianen met gemillimeterd haar en gouden tanden die je graag fysiek de weg ‘wijzen’ naar hun veel te dure clubs: “Sir, you need a drink, man!”. De hoertjes zijn vrij classy geklede Aziatische dames die je aan je arm meetrekkend een “massagi” aanbieden. Verder zie je er wat avontuurlijke Japanners, maar vooral gaijins in de vorm van lamme Gucci en Burberry shawls, agressieve westerse militairen met verlof, veel (vaak geblondeerde) zwaartekracht-tartende-glitter-haarspray-kapsels en smerige ‘massage-klanten’. Van heel Japan loop je hier veruit de grootste kans dat je belazerd en/of bestolen wordt en dat je de Yakuza (=Japanse maffia) tegen het lijf loopt. Kortom: niet een plek om kinderen op te voeden. Super om mee te maken, maar ook niet echt een plek om als student het nieuwe jaar in te luiden.

Groot contrast met Tsukuba: Roppongi by night. De uitdrukking "Tokyo never sleeps and always breaths" kun je direct toerekenen op deze wijk!

Op naar de backup dus: Shibuya! Deze wijk is de wat minder beroemde uitgaanswijk van Tokyo, maar zit wat amazing nightlife betreft rond het zelfde niveau als Roppongi. De sfeer is relaxed: geen proppers, geen hoertjes, meer locals en veel studenten (die buiten elke supermarkt alvast goedkoop aan het indrinken zijn). Zodra ik de metro uitkwam voelde ik de “Shibuya vibe”: een term die ik graag wil introduceren voor een avond in dé studenten-uitgaanswijk van Tokyo (Shibuya dus)! Indrinken was voor mij niet meer nodig (het was koud onderweg :-p ) en het was al 23.00u, dus ik ging richting de clubs. Op “place to be”-aanraden van andere studenten onderweg werd het de 2008 Countdown Party in Asia Club. Met een geweldige line-up van DJ’s, live bands en dancers en een uitzinnig publiek van een goede mix Japanners en gaijins was het inderdaad de ‘place to be’: dus je partyt er op los, overal wauw (mooie Brainpower quote)!! De countdown rockte: geen vuurwerk nodig voor lawaai!! :-p En nadat ik iedereen (incl. DJ’s, bandleden, danseressen, barmensen en security) een “HAPPY NEW YEAR MAN/BABE!” had gewenst en op het podium de main stage had ‘gedirigeerd’ en onder luid applaus “GAIJIN POWERRRRR!” (danoontje-style) door een microfoon heb geroepen, hoefde ik geen drankje meer te betalen, want mijn glas werd steeds aangevuld met wat iedereen dan ook wilde delen! De rest van de nacht is dan ook een beetje wazig...

De rockende countdown in Club Asia!! Briljante spanning opbouwende muziek en belichting met een geweldige explosie om precies 00:00:00:00 uur was perfect geregeld (laat dat maar aan Japanners over)!!!

Geweldige live band ergens in Club Asia ergens in 2008! :-p

Toen ik bij zonsopgang met een glimlach op mijn gezicht weer van Shibuya richting Roppongi liep om de metro te pakken, wenste iedereen op straat je een “Happy New Year” hoe erg hun kater ook was, totdat ik echt in Roppongi aankwam... Het was ’s nachts al niet een briljante plek, maar de morning after is nog veel erger: op straat lopen wat verkaterde half-doden rond, terwijl de rest als vampiers in de schaduw blijft en je iemand met een driedubbele tong “arrhhh... stop de loud noises...” hoort mompelen (whahaha, briljant!). De gangen van het metrostation zijn ook gevuld met naar-de-klote-zijnde mensen die als vluchtelingen opeengepakt op de grond slapen tot de eerste metro ze uit deze hel haalt... Ik ben blij dat ik hier niet gebleven ben, want ik was overduidelijk in de beste mood van iedereen! Ik heb dan ook besloten om als nieuwjaars voornemen (net als altijd) elke dag te blijven genieten als nu!!

"Sometimes you have to work on Christmas"

2007-12-28T14:17:00.000+01:00

(quote uit gelijknamige nummer van Harvey Danger)

Ik ben errug druk geweest afgelopen dagen, want ik moest van alles afronden voordat Japan in “full shutdown” gaat, want het is vanaf vandaag “year change week holiday” (prachtige Engelse vertaling). Dit komt er eigenlijk op neer dat Japan he-le-maal plat ligt, want iedereen neemt vrij en gaat veeeel meer sake drinken dan goed voor ze is. Vandaag en morgen gaat iedereen reizen naar familie en vrienden om daar de jaarwisseling te vieren. Elk station heeft nu extra personeel die de passagiers bij de treindeuren letterlijk naar binnen proppen zodat iedereen mee kan en de trein geen vertraging oploopt (want bij vertraging wordt de machinist direct ontslagen)... Jep, zo is Japan!
Zoals gezegd moest ik dus ‘gewoon’ werken (van vroeg tot laat) met kerst, maar ik wilde natuurlijk wel een beetje vieren! Dat maakte het nog drukker allemaal, maar daarom niet minder gaaf! Even een kort overzichtje met de meest interessante dingen van afgelopen week:

De keizer persoonlijk gefeliciteerd met zijn verjaardag (op papier, maar wel bij hem thuis). Daarna lekker rondgelopen in de perfect bijgehouden keizerlijke tuinen waar normaal alleen de keizerlijke familie mag komen (alleen geopend voor publiek op de verjaardag van de keizer).

In Tokyo door de "boekenwijk" en "electrowijk" gelopen. Beide zijn niet met woorden te beschrijven...

Tijdens de kerst ben ik naar een Jazz concert geweest in de Tsukuba Capio. Chille band, funky nummers, relaxte atmosfeer, geweldig!

Tweede kerstdag (puur Hollandse feestdag) heb ik voor 5 man een echte Hollandse stamppot ovenschotel gemaakt (voor zover ik dat kon benaderen met Japanse ingrediënten). Werd zelfs zonder de sojasaus (die ik voor de zekerheid maar op tafel had gezet) lekker gevonden!

Toen ik het koken-voor-anderen echt te pakken had gekregen ook nog maar wat appelflappen gebakken. En hoewel loempia-deeg en poedersuiker natuurlijk wat anders is dan bladerdeeg en basterdsuiker was het toch een mooie smaak-flashback voor mij!

Sneeuwballen gegooid met een 2 meter grote uil.

Door een super-bos 'gehiked' die aan de rand er uit ziet als een vuilstort, maar hoe dieper je komt steeds mooier wordt (wel erg afgelegen en verlaten). Het is nu mijn favoriete plek in Japan, dus ik ga er zeker nog wat vaker heen!

Aan de telefoon gesproken met Jelmer (mijn broertje), die nu in China zit, ook moest werken tijdens de kerst en waarschijnlijk nog veel drukker is dan ik.

Verder ben ik met mijn hele onderzoeksgroep ook nog uit eten geweest. Een puur Japans etentje met de schoenen uit, op tatami-vloer, natuurlijk met hashi (eetstokjes), veel heerlijk rauw eten met wasabi en soja, lage tafel en op kussentjes op de grond zitten, groene thee en alles er op en er aan! Leuk en lekker!

Dan wil ik nu iedereen nog bedanken voor de kaartjes/mailtjes/berichtjes die ik deze week allemaal heb gekregen (mocht ik dat in alle drukte nog niet persoonlijk hebben gedaan)!! Dat bracht iedereen in Nederland weer even wat dichterbij!
En dan zal ik nu stoppen met de chit-chat, want ik weet dat foto’s natuurlijk veel gaver zijn! Hier zijn dus mijn (late) kerstcadeautjes aan al jullie blog-volgers:

Eerste kerstdag was de derde dag sinds mijn verblijf hier dat we neerslag hadden (en het was regen, geen sneeuw). Maar toch een witte kerst! :p

De "Soundgazette" jazz-band die de kerstavond helemaal geweldig maakte!

De enorme buitenste gracht met nog grotere muur om de Keizerlijke grond ("Kokyo" in Tokyo) wat vroeger van een Edo kasteel was. Edo (zoals Tokyo vroeger heette) is vroeger ook al eens de hoofdstad van Japan geweest tijdens het Tokugawa shogunaat (een Shogun was de heerser over alle Samurai en daarmee ook heerser van oud Japan). Daarna was Kyoto lange tijd de hoofdstad tot Edo hernoemd werd tot Tokyo (letterlijk: "oosterlijke hoofdstad") en weer de hoofdstad werd.

Mooi plaatje van een deel van het paleis met op de voorgrond Niju-bashi (letterlijk "dubbele brug") die toegang geeft tot de Keizerlijke grond...

Close-up van een grote poortdeur met het Keizerlijke embleem (een gouden chrysant: symboliseert loyaliteit).

De binnenste gracht van het paleis. Tegenwoordig zonder water en helemaal overgroeid.

Binnenste verdedigingsmuur met geschutstoren. Geen vijand die daar binnenkomt (want die zijn veel te druk met foto's maken van de schitterende architectuur en de tuinen)!

Daar loopt ie hoor! Op dezelfde grond waar de keizer gisteren misschien wel heeft gechillt.

Drie leden van het enorme leger aan Imperial guards die bij het paleis te vinden waren. Dit is op Kyuden Plaza, naast het Keizerlijke Paleis ("Kyuden"). Deze hebben net zulke hippe fietsen als ik!

Tot in detail bijgehouden tuin bij het Keizerlijk Paleis.

De verjaardag van de keizer is net Koninginnendag: zelfs een vrijmarkt!

Boeken uit de muur in de boekenwijk van Tokyo.

Extreme drukte (ECHT EXTREEM) in de electrowijk van Tokyo. Volgens zeggen ging er deze dag een nieuw anime-game in primière. Dat was voor errug veel Japanse mannen met brillen en Japanse dames met veel te korte rokjes een reden om hier uren in de rij te staan en dat maakte het meteen onmogelijk voor auto's om in deze wijk te kunnen rijden...

Japanse versie van een casino: een grote hal met vele rijen gokmachines waar Japanners als zombies zoveel mogelijk metalen balletjes proberen te winnen (geen geld natuurlijk, want gokken is streng verboden). Hobbyloos... ;)

Ik kon het niet laten: dit plaatje moest gewoon nog een lijk hebben...

Mijn mooiste plekje van Japan (tot nu toe)!

Midden in het gave bos bevindt je je ineens in de Japanse twilight-zone, waar je ineens niet meer snapt dat je je in het technologisch meest geavanceerde land van de wereld bent.

Collega's (en ik) van mijn onderzoeksgroep in een echt Japans restaurant met echt Japans eten.

Fijne kerst!!!

2007-12-24T12:45:00.000+01:00

Beste fans en andere trouwe lezers,

GEWELDIGE KERSTDAGEN TOEGEWENST UIT HET VERRE OOSTEN!!

Gerjon.

of
KURISUMASU OMEDETO!!!
in Japans

(en denk tijdens je zoveel-gangen-kerst- diner ook even aan de zielige Nederlandse studenten in Japan, die 'gewoon' moeten werken op 1ste en 2de kerstdag...)

In één woord: indrukwekkend

2007-12-17T15:36:00.001+01:00

“Indrukwekkend” is een goede term om mijn weekend te beschrijven:

Zaterdag ben ik (uiteraard weer op mijn fietsje) naar het enorme Buddha-beeld (Ushiku Daibutsu) gegaan. Deze is inderdaad belachelijk groot, maar zeer indrukwekkend en niet alleen van buiten, maar ook van binnen. In de Ushiku Daibutsu (schoenen uit natuurlijk) zijn namelijk allemaal ruimtes (“Worlds”) met een bepaalde link naar spiritualiteit en harmonie, zoals “World of Infinite Light and Life” of “World of Gratitude and Thankfulness”. De atmosfeer (muziek, belichting, kleur, geur, enz.) is in elke World anders, maar ze gaan vloeiend in elkaar over en in de hoogste World heb je een mooi Bob Ross-achtig uitzicht in elke windrichting.

Jep, wereldrecord voor het grootste beeld: een forse jongen! Een teen is al groter dan ik en elk bolletje op zijn hoofd heeft een doorsnede van een meter! Volgens een van mijn collega's komen er 's nachts ook rode lichtbundels uit zijn ogen. Heb ik alleen niet gezien, want ik vertrok met zonsondergang... Onderaan op de foto zie je nog een stukje vrijheidsbeeld als vergelijkingsmateriaal.

In de "World of the Lotus Sanctuary" van Ushiku Daibutsu ben je omringt door maarliefst 3300 gouden Buddha-beeldjes (terwijl je in een grote bronzen staat...). Indrukwekkend genoeg zijn alle beeldjes net iets verschillend van elkaar dus daar is iemand heel erg druk mee geweest!

Ook mijn zondag begon zeer spiritueel, want ik werd door een collega meegenomen naar een boeddhistische ceremonie in de Shinnyo-en hoofd-tempel in Tokyo (sorry, foto’s verboden!). Shinnyo-en is een stroming van het boeddhisme dat is gebaseerd op de “last teachings” van Buddha, dat is die van de Nirvana Sutra. Het houdt in principe in dat iedereen het in zich heeft om het “pad naar verlichting en wijsheid” te bereiken door alle andere mensen onzelfzuchtig met medeleven en respect te behandelen. Tijdens de ceremonie vertelde mensen over hun ervaringen (live vertaald in het Engels met een oortje) en gingen er sommigen daarna in Sesshin (diepe Zen-meditatie). Zeer indrukwekkend om mee te maken (maar wel erg zwaar voor mij om de hele tijd geknield te zitten :-S )!

Een klein stukje Tokyo te zien vanuit de Tokyo Tower (je kan op de foto nog een stukje schaduw zien van de toren)... De enige boomrijke vlakte (ook te zien om deze foto) is waar het keizerlijke paleis staat. De man heeft zijn eigen privé-bos (want alleen hij en zijn familie mogen er komen), maarja, na een paar wandelingetjes heb je dat ook wel gezien lijkt me...

Daarna ging ik met mijn fototoestel de Japanner uithangen in Tokyo Tower. Dit is een van Tokyo’s bekendste herkenningspunten, is met 333 meter de hoogste constructie van Japan en heeft veel weg van een bekende toren in Parijs. Ik verdenk de Chinezen er dan ook van dat de souvenirs voor Tokyo Tower gewoon rood geverfde Eiffel-torentjes zijn. ;-) Vanaf het Special Observation Platform (op 250 m) kun je uitkijken over heel Tokyo en zie je natuurlijk ook weer de berg Fuji (die ik ook al van Tsukuba-berg en het Buddha-beeld had gezien). Nu drong het me ook erg goed door dat ik me met 32,5 miljoen inwoners in de grootste metropol van de wereld bevond, want waar je ook heen kijkt zie je gebouwen tot voorbij de horizon lopen. Ja, inderdaad zeer indrukwekkend...

Om jullie indruk te wekken (whahaha, dijenkletser!): zie foto’s!

Niet voor mensen met hoogtevrees (zoals bijna alle Japanners)...

Een of andere rare Nederlandse Gaijin die de sterkte van de glazen vloer (op 150 m) wel eens wilde testen door er op te gaan springen...
Dit werd semi-enthousiast bekeken door Japanse omstanders.

Mijn (nu) meest favoriete straat van Tokyo. Dit is ergens downtown in de wijk Ueno en is nog in de oude Japanse stijl van Tokyo toen het nog wat kleiner was. Hele relaxe sfeer, veel lekker eten, leuke winkeltjes en aardige mensen. De collega die me rondleidde had hier in zijn studententijd 8 jaar lang gewoond en voelde zich hier nog steeds het meest thuis. Dat kan ik me goed voorstellen.

Ontwikkelingen en mijn ontwikkeling

2007-12-14T15:09:00.000+01:00

Het leek bijna even of ik in een sleur aan het raken was: appartement, bureau in kantoortje, supermarkt en râmen-bar werden in regelmatig patroon bezocht. Gelukkig werd er zat afwisseling verzorgd door de ‘gesprekken’ met collega’s, verrassingen wat voor eten je hebt besteld en de ondefinieerbare dingen die ik van de supermarkt uitprobeer. Beter nog: het is nu weekend en ik heb grootse plannen.
Nog beter: maandag ga ik het echte lab in! Mijn dagen bestonden hiervoor alleen uit literatuuronderzoek en het maken van computermodellen (en dat kan soms slaapverwekkend zijn), maar nu ga ik dan echt doen waar ik voor gekomen ben. Erg spannend en niet alleen voor mij, maar voor iedereen hier, want ik ga met een techniek werken die nog maar 3 maanden gebruikt wordt. Ik verwacht dus wel wat opstart-problemen, maar wel hip om met zulke state-of-the-art technieken te kunnen werken en van een beetje trail-and-error is nog nooit iemand doodgegaan (hoop ik :-p)!

Dat is 'm dan: mijn kantoortje! Met 3 (soms 4) beeldschermen (want technologie = status hier), steeds voller wordende lades, een veel te lage bureaustoel en een eigen mok (met een beertje erop)! Deze mok staat elke dag binnen 30 seconden na mijn aankomst op mijn bureau, gevuld met koffie en vergezeld met een rijstkoekje!

Over modern gesproken: het vieren van kerst is vrij nieuw in Japan (zo’n 25 jaar geleden pas overgevlogen uit de VS) en dat is te merken. Net als in Nederland hoor je overal kerstnummers en zie je overal kerstverlichting, maaaar: de kerstnummers zijn zwaar gepimpt met computergeluidjes en alle kerstverlichting knippert (en nee, niet subtiel). In de supermarkt rondlopen ervaar je dan ook als een of ander goedkoop computer-actiespel (en moet je vanwege de kans op een epileptische aanval ook niet langer dan strikt noodzakelijk maken)...

Inmiddels begin ik veel door te krijgen over de dagelijkse dingen op het lab. Zo kan ik computeren op de Japans-talige Macintosh alsof ik een Japanner ben en bestel ik zelf mijn eigen lunch in de kantine (jep, in het Japans). Ook ben ik ondertussen het centrale aanspreekpunt van onze verdieping geworden voor ‘Europa-dingen’. Zo krijg ik vragen zoals of de naam van de afzender van een brief uit Europa van een vrouw of een man is, maar ook het vertalen van de ingrediënten van koekjes en snoepjes uit Europese landen. :-p
Vandaag kreeg ik ook een uitnodiging om de presentatie van het onderzoek van Richard (de Fransman) bij te wonen. Ze verwachten op taalgebied volgens mij wonderen van mij, want de presentatie bleek helemaal in het Japans te zijn (tja, Japan dwingt zelfs Fransen om een de taal te leren).

Het instituut waar ik werk. Althans, deels, want het loopt nog een stuk verder door naar links en naar achteren. Ik werk in ieder geval in dit voorste deel op de 1ste verdieping (dat noemen ze hier Floor 2).

Over uitnodigingen gesproken: ik ben door een collega uitgenodigd om samen naar een boeddhistische tempel in Tokyo te gaan en daarna wat te sight-see-en (mocht dat woord niet bestaan: nu wel)! En ik ben ook nog uitgenodigd voor een traditionele Japanse lunch met de hele onderzoekgroep binnenkort! Zoals het hoort in Japan, heb ik natuurlijk alle uitnodigingen geaccepteerd. Ik krijg dus nog drukke dagen! Nice!!

Over doodgaan gesproken: dit is een pagina uit een boek over alle giftige en gevaarlijke dieren van Japan dat Manabu aan me heeft geleend. Dit is de zeer dodelijk giftige kogelvis met daaronder een mooie illustratie wat te doen als je wat van de vis hebt binnen gekregen (hoewel het meestal al te laat is). Toch eet dit volk deze vis, want het is een lekkernij (genaamd Fugu) en niet giftig als het op de juiste manier wordt klaargemaakt. Fugu-koks moeten een zware opleiding volgen, maar kunnen toch een foutje maken (het woord "Fugu" is dan ook afgeleid van het Japanse woord voor "geluk")... Het gerecht is dan ook wereldwijd verboden om te eten, maar natuurlijk niet in Japan! Hier is het alleen voor de keizer wettelijk verboden om de vis te eten (voor zijn eigen veiligheid). Ik hoop dus dat er geen Fugu bij die traditionele Japanse lunch zit...

Avonturenweekend!

2007-12-09T15:54:00.000+01:00

Mijn weekend bestond uit gevoelens van verbazing, lichte paniek, vreugde, angst, uitputting, spirituele rust en spierpijn, kortom: avontuur!

Japans huisje, Japanse tuin en in een Japanse spiegel een Nederlandse jongen op een Japanse fiets. Kneiter-kunstzinnig dacht ik zo!

Zaterdag ben ik naar een bos gegaan, maar niet zomaar een bos, nee een bamboebos! Sommige stengels waren net zo dik als mijn middel en dat vond ik erg indrukwekkend voor een plantje dat tot de grassen-familie gerekend wordt (tja, bioloog hè). Op sommige plekken was dit bos het dichtst begroeide bamboebos waar ik ooit ben geweest! Nou was dit mijn eerste bamboebos, maar het was echt dichtbegroeid (foto’s bewijzen het). Het mooiste is dan ook nog om te verdwalen midden in het bos (want paden zijn voor mietjes en zwangere vrouwen) en nóg mooier is het als het dan ook nog goed begint te waaien! Je hoort dan namelijk allemaal rare geluiden en dan lijkt het meteen of je midden in een goedkope horrorfilm zit. Gelukkig had ik genoeg bouwmateriaal om een hut te bouwen als ik had moeten overnachten, maar ik ben er weer levend uitgekomen (helaas geen panda’s gezien :-p).

Nee, dit is niet ’s nachts, maar midden op de dag. Zonlicht dringt hier nauwelijks door, wat het ook weer moeilijker maakt om te bepalen welke kant je oploopt (en makkelijker om te verdwalen ;-) ).

Vandaag was ook erg avontuurlijk, want ik ging Mount Tsukuba beklimmen. Deze berg wordt Tsukuba-san genoemd (het achtervoegsel “-san” is uit respect) en bestaat uit twee pieken die worden voorgesteld als een man (Nantaisan, 871 m) en een vrouw (Nyotaisan, 877 m). Dus met de kaart in mijn hippe fietsmandje (dat hebben ze hier allemaal) ging ik noordwaarts.

Het doel: Tsukuba-san met links Nantaisan-piek en rechts Nyotaisan-piek. Vooraan de weg waarover ik er heen ging (ben nu de berm ingedoken). Auto's scheren hierover met 90 km/h langs je heen.

Het fietsen ernaar toe (zo’n 20 km) was al een avontuur op zich, want ik kon kiezen tussen een “National road” of een “General road” en “Main road”. De laatste twee waren kleiner, dus dat leek me veiliger (zo zonder fietspaden). Dit bleek niet helemaal waar, want hoewel de weg vrij smal was, reden de auto’s en vrachtauto’s wel erg hard voorbij en erg vlak langs me heen. Dus, met zweterige, maar toch goed vastgeklampte handen en wel een erg hoge hartslag kwam ik aan de voet van het ‘voorbergje’ van Tsukuba-san (Jo Yama). De mooie dorpjes met typische Japanse huizen en schitterende Japanse tuinen onderweg (wegens gevaar voor eigen leven weinig foto’s helaas) compenseerde dat gelukkig allemaal een beetje.
Hier begon het zweten pas echt, want naar mijn beginpunt was de weg vrij steil. Op mijn veel-te-klein-frame-nog-lager-zadel-en-geen-versnellingen-fietsje bereidde ik me dus voor op een zware klim en (voor terug) een afdaling zoals ik die al eens in Griekenland heb gehad (deze keer hopelijk zonder ongeplande/ongecontroleerde air-time). Vooruitkijkend op deze afdaling perste ik met veel zweet en tranen de trapperrondjes uit mijn over-verzuurde benen en bereikte ik (toch niet helemaal fietsend) de rode Shinto-poort, mijn startpunt.

De grote rode Shinto-poort is al van ver te zien.
Een goede plek dus om je fiets niet kwijt te raken dus!

De hiking-routes beginnen (en eindigen) op het terrein van Tsukuba-san Shrine. Zoals het hoort begon ik met een waterritueel waarmee ik mezelf reinig voor ik de heilige grond betreed. Daarna een diepe buiging voor de kami (=soort god) en op weg naar de top. Tijdens de vrij zware klim groet iedereen je netjes met “konnichi-wa” (uit wederzijds respect is het de kunst om dit te doen als je precies op gelijke hoogte langs elkaar loopt) en wordt je als grote gaijin als ik vaak op de foto gezet. Rond Tsukuba-san is het erg vlak en boven op de top (eerst Nantaisan en daarna Nyotaisan) kun je dan ook in alle richtingen ver kijken. Nou was het vandaag erg mooi weer, waardoor ik over de Kanto vlakte in de verte de Grote (Pacifische) Oceaan, de skyline van Tokyo en (erg vaag) de berg Fuji kon zien liggen. Schitterend!

Schitterend uitzicht! In de verte (niet echt goed te zien op de foto) liggen de Grote Oceaan, Mount Fuji en Tokyo.

De skyline van Tokyo nu wel goed te zien (met telezoom)!

Na een hele rustige afdaling (soms hoorde je alleen je eigen ademhaling en verder he-le-maal niets) kwam ik weer op heilige grond en heb ik bij zonsondergang een offer gedaan bij de shrine. Dat beloofde een goede (en verre) toekomst (en dat kon ik goed gebruiken op de terugweg)...

De ingang van het Tsukuba-san heiligdom. Poort naar een goede toekomst!

Eigo o hanashi-mass ka? (Do you speak English?)

2007-12-04T12:44:00.001+01:00

Mijn eerste twee dagen op het lab zitten er op (foto’s volgen nog)! Maandag vrij rustig begonnen, we kwamen om 10.30u aan in het instituut (een enorm gebouw waar heel veel onderzoeksgroepen in zitten) en Manabu begon me voor te stellen aan de collega’s van de onderzoeksgroep waar ik bij werk. Allemaal moeilijke namen die heel erg op elkaar lijken en ook supersnel worden uitgesproken: ik heb er 2 onthouden. :-S Onze groep bestaat vooral uit jonge giebelende dames (maar ik ben veruit de jongste medewerker van de groep) die volgens mij ook erg goed zijn in roddelen. Zelf werd ik voorgesteld als Jon-san, want dat is voor hen lekker makkelijk te onthouden en uit te spreken. Ik had verwacht dat er iets meer Europeanen zouden zijn in dit instituut, maar ik ben er nog maar 2 tegengekomen: een echte (een Fransoos genaamd Richard) en een neppert (een Rus genaamd Oleg). ;-)

Bij iedereen vertelde Manabu met welk onderwerp ze zich vooral bezig houden en dat wanneer ik vragen had over zo’n onderwerp, ik het rustig bij hun kon vragen. Elke keer werd dit echter ‘beantwoord’ met een geschokt en angstig nee-geschud richting Manabu, want iedereen is als de dood om Engels te moeten spreken. Dit valt dan ook goed te merken, want op mijn kantoortje (gedeeld met 5 onderzoekers) is Manabu de enige die goed Engels kan (voor een Japanner) en verder 2 een beetje (voor een Japanner).
Om een beeld te schetsen: vandaag kwamen drie van de dames (uiteraard giebelend) naar me toe en toen vroeg er een duidelijk ingestudeerd: “Hel-looo, hooow aaare youuu?”. Mijn zeer voorspelbare en langzaam uitgesproken: “I’m fine, thanks. And how are you?” waren blijkbaar toch moeilijk genoeg om haar in paniek een van de anderen naar voren te laten schuiven... hmm...
Tijdens de lunch- en ocha-(=groene thee)pauzes is de voertaal dan ook Japans, wat het voor mij nog wel vrij moeilijk maakt alles te volgen. Er wordt ook wel naar het Engels overgeschakeld, maar dan kunnen niet alle Japanners het begrijpen. Tijdens de lunch heb ik meestal wel veel “vrienden” (ook uit andere onderzoeksgroepen), want deze willen allemaal gratis Engels bijleren. :-p

Tijdens deze gesprekken heb ik ook gemerkt dat ze best wel wat vooroordelen over Nederlanders hebben (allemaal positief echter) en die heb ik ook nog eens allemaal netjes bevestigd (onbewust). Om maar eens wat voorbeelden aan te boren: “Oranda people (=Nederlanders)...”
“...are very tall.” Tja, mijn 1,89m spreekt voor zich.
“...are very strong.” Wat ik bevestigd blijk te hebben door geen regenjas te dragen op de fiets in de miezerregen (Japanners doen op de fiets al een regenpak aan als de lucht grijs is).
“...work very hard.” Dit proberen ze een beetje te voorkomen denk ik, want de eerste dag kwam ik aan om 10.30u en vertrok ik al om 16.30u (want Manabu dacht dat ik in het donker niet de weg terug zou kunnen vinden) en er wordt nogal eens gezegd: “Jon-san, please take a break” (omdat ik de ocha-pauze tijden nog niet helemaal door heb).
“...are very good in other languages.” Iedereen was erg onder de indruk van onze ‘beheersing’ van 4 talen (zoals Manabu dat graag aan iedereen vertelt).

Ik heb nog niet echt praktisch werk gedaan, want de monsters moeten nog worden opgestuurd uit Nederland, dus ik ben nu vooral bezig met data-analyses van het voorbereidende onderzoek. Hierbij wordt ik wel flink in het diepe gegooid, want het enige dat ik heb gekregen is de onverwerkte data, zo van: “ga daar maar wat mee doen”, geen uitleg dus. Gelukkig heb ik ooit eens een vak gevolgd waar ik dit soort verwerkingen geleerd heb, dus ik ben hard bezig om alles te herinneren (en dat gaat nog verrassend goed met hulp van Google). Daarnaast staat alles op een Macintosh computer (en dat is heel anders dan Windows) en dan is die computer ook nog in het Japans (dus ik moest zelfs vragen welke tekens voor ‘uitschakelen’ stonden). Ik heb gelukkig nog wel mijn eigen laptop mee waar ik ook nog wel wat mee kan doen. Verder is mijn stoel superlaag (maar toch het hoogste van de kamer) en kan ik mijn benen niet helemaal goed onder het bureau kwijt. Arbo-technisch gezien dus niet helemaal 100%, maar een beetje avonturier heeft het er wel voor over!

Big in Japan!!!

2007-12-01T14:08:00.003+01:00

Zo, 48 uur nadat ik op Schiphol in het vliegtuig stapte heb ik eindelijk even tijd om wat te posten! In de tussentijd is er wel errug veel gebeurd, dus pak voor je verder leest even een comfortabele stoel, wat drinken en een snack.

De eerste 21 uur gingen op in het reizen (of wachten). Ik had een transfer via Kopenhagen en moest daar 4 uur wachten op de volgende vlucht, wat 5 uur werd door vertraging. De enige gang naar de Transer-area (en dus relaxte stoelen) was overstroomd :-S, dus ik ben de tijd doorgekomen met op gare stoelen zitten, naar mensen kijken, Lonely Planet lezen, rondlopen, praten met andere verveelde mensen, kijken-niet-kopen naar belasting-vrij-maar-toch-veel-te-dure-spullen, Japans ‘leren’, vragen-naar-de-bekende-weg bij de infobalie :-p en mensen vertellen dat je niet uit Denemarken komt als ze Deens tegen je beginnen te praten (tja: blond, blauwe ogen...). Verder ging het reizen erg soepel en ik had beenruimte alsof ik in Business-class zat (online inchecken rules!). Op het vliegtuig naar Tokyo kregen we al Japans eten (lekker!) en ik kreeg ook al een compliment over hoe goed ik de hashi (=eetstokjes) hanteerde van mijn Japanse buur-reizigster! Score!

Dan... mijn eerste indruk van Japan: “anders” (maar dat had ik al wel verwacht).
Alles wordt nauwkeurig geregeld en geordend. Elk beroep heeft zijn eigen (zeer opvallende) uniform en de burgers wordt (alles) door net iets te blije cartoonpoppetjes precies uitgelegd wat ze moeten doen en hoe. En iedereen doet ook echt precies wat er van hem/haar verwacht wordt. Er zijn heel veel sociale regels en regeltjes en je daar niet aan houden is voor een Japanner ondenkbaar (waarschijnlijk een reden waarom hier zo weinig criminaliteit is). Gelukkig wordt er van een “gaijin” (= buitenlander) niet verwacht dat ze al deze regels snappen en heb je dan ook meer vrijheden dan de Japanners. Toch is het wel de bedoeling om je schoenen uit te doen als je een kamer in gaat (ook mijn appartement) en iemand aanraken (zelf een hand geven) kun je beter laten. Verder heb ik gemerkt dat geld nooit direct wordt aangegeven of aangepakt, maar je moet het eerst neerleggen in een bakje ofzo zodat de andere het kan pakken, en fooi geven wordt gezien als een belediging (wat ik niet zo erg vind).
In de bus zag ik dat alle straten heel schoon zijn en alle tuinen en bosjes erg mooi en goed bijgehouden. Verder merkte ik in de bus dat het hier vrij vlak is allemaal (erg Nederlands zelfs), dit terwijl ik vanuit het vliegtuig iets anders had gezien, maar dit waren de Japanse Alpen. Daar gaan hiken staat nu duidelijk hoog op mijn to-do list!

Eh... juist... Had ik al gezegd dat Japan 'anders' was...?
De band speelde wel lekkere muziek!

In Tsukuba aangekomen ontmoette ik Manabu (mijn begeleider hier in Japan). Super-relaxte gast, zeker als ik het vergelijk met de andere Japanners die ik tot nu toe heb ontmoet. Hij had een kaart van Tsukuba en een nieuwe fiets (!) voor me gekocht en hielp me ook nog met het inchecken bij het appartementencomplex. De doorgeslagen bureaucratie werd hier ook duidelijk, want na een uitvoerige rondleiding en veiligheidsinstructies was ik met mijn brakke jetlag-hoofd een half uur bezig om de grote stapel nodige documenten in te vullen en te ondertekenen. Wel een erg modern en luxe complex en ook mijn appartement is geweldig. Zo’n beetje alles is elektronisch en/of automatisch geregeld, ook dingen waarbij dat helemaal niet nodig is. Dan doel ik ook op de WC die een uitgebreide handleiding heeft. Er zit zelfs zittingverwarming op (ik heb in Japan nog geen enkele WC gezien die dat niet heeft), wat erg raar voelt, maar ik kan het niet uitzetten (staat in de handleiding) dus dat wordt dan maar wennen. Alleen een beetje jammer dat mijn elektriciteitsrekening zo wel vrij duur gaat worden...

Ah, dus zo werkt een toilet...

Owja, mijn adres is:
Ninomiya House (room number 3309)
1-6-2 Ninomiya
Tsukuba, Ibaraki 305-0051
Japan
Telefoonnummer: +81 29 858 7091
Google Earth coördinaten ;-) = N36° 4'14.91, E140° 6'55.72"

Het telefoonnummer is van de telefoon in mijn eigen appartement, maar mocht je bellen en mij niet aan de telefoon krijgen maar iemand anders, vraag dan naar room 3309 (ze spreken aardig Engels hier, maar zonodig: 3309 is “san-san-zero-kyuu” in het Japans). De beste tijd om te bellen is tussen 15.00u en 18.00u Nederlandse tijd. Het is hier dan tussen 23.00u en 2.00u en dan zal ik meestal wel thuis (tenzij ik uit ben, duh) en wakker zijn.
Natuurlijk check ik ook regelmatig mijn e-mail (ik heb internet in mijn kantoortje en in mijn appartement) en zal ik soms ook wel op MSN te vinden zijn.

De binnenplaats van het appartementencomplex by night.

Na het inchecken kreeg ik van Manabu nog een rondleiding door de supermarkt. Dat is ook wel nodig, want de supermarkt is echt supergroot; nog groter dan de enorme Franse supermarkten (“the French ones”) en je kan er vrijwel alles kopen (mijn fiets komt er dan ook vandaan). Daarnaast heb je van meer dan de helft van de producten geen idee wat het is en de verpakking lezen of het aan iemand vragen heeft geen zin (beide zijn in het Japans). Nadat ik wat ontbijt voor vandaag had aangeschaft fietste ik naar huis (waaah! links rijden en geen fietspaden!) en ging Manabu zijn kinderen ophalen bij de daycare (hij heeft 2 kinderen, allebei jonger dan 5). We spraken af elkaar maandagochtend weer te zien en dan het laboratorium en zijn (en nu ook mijn) collega’s te gaan ontmoeten. Hij heeft het weekend altijd gereserveerd voor zijn familie en dat maakt hem meteen ook een moderne Japanner. Traditioneel wordt hier namelijk altijd van vroeg tot laat op maandag tot zaterdag gewerkt. Buiten je werk wordt er dan ook nog eens verwacht dat je veel met je baas en collega’s omgaat en vaak ook wat werkt. Dat Manabu dit niet doet is dus vrij ongebruikelijk maar goed nieuws voor mij! :-p

Ik ben tot etenstijd maar eens het appartementencomplex gaan verkennen en uiteindelijk in de privé-bibliotheek wat gebabbeld met een medebewoonster. Omdat ik erg moe was en geen zin had om te koken, ben ik maar naar de 'afhaal'-Chinees/Japanner tegenover mijn appartement gegaan (die hebben ze hier dus ook). Als je binnenkomt staat er een machine voor je waar je geld in moet gooien. Vervolgens druk je op een van de vele gekleurde knopjes met Japanse tekens. Er komt een geprint bonnetje uit die je aan de kok geeft en dan is het afwachten wat je hebt besteld... De kok vroeg (in erg gebrekkig Engels) of ik “large portion” wilde. Ik had wel honger, dus knikt ik hem “hai” toe. Deze keer had ik (blijkbaar) râmen (Chinese noodle-soep) met ei en rundvlees besteld. Superlekker, maar het was zoveel dat ik het niet op kreeg. Intussen was ik een beetje aan het soort van praten met de kok (lees: hij leerde wat Engels, ik leerde wat Japans) en hij maakte me duidelijk dat de ‘large portion’ (gemaakt van onder andere 550 gram droge noodles!!) altijd alleen wordt gegeten door “high school sportsmen” en hij dacht dat ik dat ook was. Toen ik vroeg of dat dan sumo’s waren (ik zat echt vol), zei hij me al lachend dat ik volgende keer dan maar de “regular” of “big” portion moest vragen. Toen ik de kok had bedankt voor het lekkere eten (door letterlijk in het Japans te zeggen “het was een waar festijn”) en ik mijn dikke buik weer door de schuifdeur naar buiten had gewerkt besloot ik mijn koffers maar eens uit te pakken en mijn appartement in te ruimen. Het duurde echter niet lang voor de jetlag echt toesloeg en ik op bed in slaap (lees: coma) viel.

De râmen-'afhaal' gezien vanaf mijn balkon. Je denkt eerst dat hij dicht is omdat er allemaal vlaggen voor de deur hangen, maar als je daar doorheen kruipt en je de schuifdeur opent, ruik je heerlijk eten en hoor je slurpende Japanners.

Echt uitslapen zat er niet bij, want er was om 10 uur een fire drill! Een zogenaamde brand op de 2e verdieping en een alarm die herhaaldelijk in het Japans en Engels “There is a fire! There is a fire! Please evacuate in a orderly fashion!” zei, zorgde ervoor dat ik mezelf snel maar niet rennend (geleerd bij de veiligheidsinstructies gisteren :-p ) naar het evacuatiepunt sleepte. Daarna kregen we een training in het blussen van vuur met de brandblussers uit onze kamers en een oefening hoe we de brand moesten melden bij het alarmnummer (in het Japans). Daarna kregen we nog een iets uitgebreidere veiligheidsinstructie in de assembly hall en college over het ‘kinyu jishin sokuho’ (aardbeving waarschuwingsalarm) systeem, dat sinds 1 oktober 2007 in gebruik is. Wel grappig allemaal en in ieder geval een goede manier om wat medebewoners te ontmoeten. Tot slot (exact om 12.00u, zoals gepland) kregen we nog een souvenir mee (kei-harde noodrantsoen koekjes) en een hele lekkere lunch (voor sommigen brunch).

Fire drill! Japanse brandweermannen leggen ons (in het Japans, maar vertaald door een Ninomiya-medewerkster) uit hoe de brandblussers werken en daarna mochten we het zelf proberen.

Hierna ben ik te voet de omgeving gaan verkennen. Er is een mooie wandel/fiets route die alle belangrijke plekken met elkaar verbind en ik heb dan ook vooral hier overheen gelopen. Veel relaxte parkjes die allemaal erg schoon en geordend zijn (wildgroei bestaat geloof ik niet). Japanners hebben de hobby om in deze parken foto’s te maken van elke boom omdat ze nu in de herfst allemaal verschillende kleuren hebben (ik zal jullie trakteren met één foto die ik hier zelf van heb gemaakt).

De mooie kleuren van de bomen in de parken.

Verder ben ik op het World Expo (wereldtentoonstelling) Centre terrein geweest. Deze was namelijk in 1985 in Tsukuba. Destijds was er alleen nog maar een heel klein dorpje “Tsukuba”, maar vanwege de ruimte die hier was en die er niet was in Tokyo hebben ze de wereldtentoonstelling hier opgebouwd. Je kan goed zien dat Japan toen al (technologisch) ver hun tijd vooruit was. Deze expo had bijvoorbeeld al een eigen website met informatie en de mogelijkheid om je online in te schrijven en souvenirs te bestellen! Het internet bestond toen nog maar 2 jaar en het world wide web werd ruim 5 jaar later pas uitgevonden.
Na het succes van de expo werd besloten alle wetenschap en technologie instituten (en ook veel van die bedrijven) van Tokyo naar Tsukuba te verplaatsen en in 1987 werd de Science City Tsukuba gesticht. Tegenwoordig is het een grote stad (het is in 20 jaar bijna net zo groot als Utrecht geworden) waar vrijwel alle nieuwe ontdekkingen uit de wetenschap en technologie van Japan vandaan komen (een goede plaats voor mij dus om te zitten).

De raket van de JAXA (Japanse NASA) die op het Expo-terrein staat. Ook de JAXA is een belangrijk instutuut dat naar Tsukuba is verhuist.

Na het expo-terrein ben ik nog doorgelopen naar de universiteiten van Tsukuba (er zijn er hier 2), waar ik heb gezien dat de Japanse studenten heel pauper wonen (ben ik blij dat ik in Ninomiya House woon!) en ze in het universitair sportpark een mooie atletiekbaan hebben. :-D
Daarna even inkopen gedaan voor de rest van het weekend (vis is net zo goedkoop als gehakt: lekker! beide gekocht) en terug naar huis om mijn voeten te later uitrusten en dit te typen. Morgen wil ik naar de Ushiku Daibutsu (bronzen Buddha-beeld) fietsen, maar ik moet nog even kijken of dit mogelijk is (ruim 15 km hier vandaan en ik heb nog geen kaart die kant op). Dit is het grootste beeld van de wereld (meer dan 3 keer zo groot als het vrijheidsbeeld!) en dus van brons (!) en schijnt erg mooi te zijn (ook van binnen). Jullie lezen nog wel of het gelukt is.

Gevangenis-achtig lijkende (zeer kleine) kamers van Japanse studenten bij University of Tsukuba. Manabu vertelde me dat ze ongeveer net zoveel huur als ik betalen! :-S
Arme studenten...

Owja, ik heb ook al mijn eerste aardbeving gehad (gisteren in de bibliotheek, vlak voor ik râmen ging halen). Deze was categorie 3 op de Japanse schaal van 7 (dat is goed voelbaar je hoort het gebouw ook schudden). Eerst denk je dat er een tank de kamer binnen komt rijden, maar als je ziet dat dat toch niet zo is merkt een medebewoner wat overrompeld op: “e-ea-earthquake...” en dan is het alweer voorbij. We werden door de staff van het appartementencomplex ‘gerustgesteld’ dat dit soort aardbevingen veel vaker voorkomen (afgelopen maandag ook) en dat we alleen bang hoeven te zijn voor de hele zware aardbevingen. :-S Toch heeft deze aardbeving een Shinkansen (= Japan’s beroemde hogesnelheidstreinen) laten ontsporen. Het eerder genoemde waarschuwingssysteem zorgt normaal wel dat trein automatisch noodstopt, maar deze Shinkansen reed vlak bij het epicentrum, dus werd de aardbeving pas echt geregistreerd toen ze al naast het spoor lagen. Hopen dat ik dat niet meemaak als ik (een keer) in de Shinkansen naar Kyoto zit.

Een kaartje waar het epicentrum van de aardbeving te zien is (kruisje) en de meetpunten (rondjes). De kleuren geven de categorie van de aardbeving aan (Japanse schaal): wit=2 (voelbaar); blauw=3 (voelbaar en hoorbaar); groen=4 (meubels verschuiven); geel=5 (gebouwen krijgen scheuren in de muren). Tsukuba ligt bij het oranje streepje van de pointer.

Nou, om jullie niet meteen helemaal te overflowen met tekst (als dat al niet gebeurd is), zal ik het hier bij laten voor vandaag. I’ll keep y'all posted!

Ik ben d’r klaar voor!

2007-11-26T20:36:00.001+01:00

Na weken lang het gevoel gehad te hebben dat Japan nog super ver weg is (in tijd bedoel ik dan), kreeg ik afgelopen week pas door hoe snel de reis dichterbij komt. Ik ben intussen steeds te druk geweest om echt bezig te zijn met de gedachte dat ik straks in Japan zit, maar vandaag kwam het aan.
Ik zat namelijk, voor de laatste keer dit jaar (--> een zin die ik afgelopen tijd vaak in mijn hoofd opkomt), in de trein van Wageningen naar Utrecht en toen drong het echt door dat ik vanaf vrijdag voor 5 maanden lang in een heel ander land woon en werk! Ver weg van het ‘bekende’ en het ‘gewone’ en helaas ook ver weg van vrienden en familie.

Ik heb nog nooit heimwee gehad, maar ja, ik ben dan ook nog nooit vijf maanden aan de andere kant van de wereld geweest. De afscheidsfeestjes van afgelopen tijd maakte wel duidelijk wat ik zou gaan missen en “nou... tot over een half jaar” zeggen voelde toch anders dan ik had verwacht.

Toch, ik ben nu twee dagen verwijderd van een (zeer waarschijnlijk) geweldige ervaring. Een nieuwe wereld om te ontdekken, nieuwe mensen om te ontmoeten en nieuwe uitdagingen om aan te gaan. Ik ben d’r klaar voor! Nu mijn koffers nog... ;-)

Reizen naar de rijzende zon!!

2007-10-24T23:19:00.002+02:00

Goed nieuws stapelt zich op in dit blog, want: IK GA NAAR JAPAN!

Mocht dit allemaal een beetje te snel voor je gaan, maak je geen zorgen, ik zal het even uitleggen: Voor mijn Biologie-studie moet ik een afstudeeronderzoek doen en deze zomervakantie kreeg ik het leuke aanbod om dit bij een instituut vlakbij Tokyo uit te voeren. Er zitten dus al wat maandjes voorbereiding in, maar sinds kort weet ik dat het definitief door gaat. Ik vertrek 29 november ik kom 5 maanden later weer terug. Het enige waar ik nu nog op moet wachten is mijn visum, de rest is allemaal al rond! Deze week kreeg ik informatie over het appartement die ik daar zal hebben. Hoewel het wel vrij duur is, zit er ook een hele hoop bij (zoals ook een fiets) en het ziet er ook geweldig uit (zie de foto). Ik kan niet wachten!
Voor de geïnteresseerden iets meer detail: Ik ga een moleculair genetisch onderzoek doen bij het National Institute of Agrobiological Sciences (NIAS). Het NIAS is Japans grootste nationale instituut in dat onderzoeksgebied en ligt in het centrum van wetenschappelijk en technologisch onderzoek van Japan, Tsukuba Science City, bij Tokyo. Mijn onderzoek is kort gezegd gericht op het vinden van resistentie-genen bij vraat-kevers. Uiteindelijk vormt het een belangrijke basis voor verder onderzoek naar de ontwikkeling en de verspreiding van resistentie bij insecten en is dus erg nuttig voor bijvoorbeeld het ontwikkelen van milieuvriendelijkere bestrijdingsmiddelen. Vanwege de technologische mogelijkheden en vooral de uitgebreide ervaring hierin bij het NIAS, ga ik daar heen.

Mocht je in de tijd dat ik weg ben vragen hebben als: Alles goed? Hoe is het in Japan? Waddup? Eet je wel genoeg fruit? Nog gave genen gevonden? Pas je wel in je bed? Sambal bij? Wat is de zin van het leven? Spreek je al Japans? Otearai wa doko dess ka? enz... enz... ik zal jullie op de hoogte houden via dit blog, dus hou ‘m in de gaten!

Titel

2007-10-10T16:42:00.000+02:00

Voordat ik het volgende heugelijke nieuws hier kon vermelden, moest ik het eerst even een weekje rustig tot me laten doordringen (het bijhouden van dit blog gaat nu al mis):

Ik ben officieel getiteld!

Jaja, ik heb vorige week mijn Bachelor’s diploma gekregen en daarop staat: “is gerechtigd tot het voeren van de graad ‘Bachelor of Science (BSc)’”. Dit alles zonder grote ceremonie met champagne en belangrijke mensen, maar gewoon afgehaald bij de balie van de centrale administratie... En er is niet echt een Nederlandse vertaling voor: vroeger heette het ‘kandidaat’, maar dat heeft al een tijd geen echte betekenis meer... Maar toch: ik heb een titel (en ben toch wel een beetje trots)!

Groetjes,
Gerjon Ikink, BSc.

Ik blog, dus ik leef.

2007-09-16T14:09:00.001+02:00

“Je leeft pas echt als je blogt.”
...
Toen ik iemand dit zinnetje hoorde zeggen heb ik het even op me laten inwerken: ik heb er zelfs over gefilosofeerd. Ik kwam erachter dat dit zinnetje eigenlijk betekent dat een blog niet echt toevoegt aan je leven, maar dat een blog “echt” toevoegt aan je “leven”, zodat je dus “echt leven” krijgt. Als je geen blog hebt, leef je dus niet echt. Maar als je niet echt leeft, kun je ook niet echt een blog schrijven... Dat maakt het allemaal vrij lastig. (Keiharde filosofie, mensen!)

Nu heb ik dan zelf een blog, welke ik net zo’n filosofische titel heb gegeven. Hiermee geef ik meteen maar even aan dat ik alleen vooruitgangen van mijn leven zal noemen die belangrijk, gaaf en/of hip zijn. Zo bespaar ik jullie (trouwe lezers en fans) elke dag een bericht waarin ik vertel wat ik als ontbijt naar binnen heb gewerkt en welke tandenpoets-techniek ik daarna gebruikte; en bespaar ik mezelf de beruchte blog-stress.

Goed, nu ik mijn blog eenmaal op zo’n serieuze en diepzinnige manier heb geopend, is dat verder niet meer nodig. Geniet dus volop en intens van mijn komende verhaaltjes die ongetwijfeld vol zullen gaan staan met aangrijpende levenservaringen en avonturen met een hoog puntje-stoel-gehalte!