Het uitzicht van mijn dakterras als het windstil is. Het lijkt namelijk bewolkt of mistig, maar dit is eigenlijk luchtvervuiling dat blijft hangen. Gelukkig was er meestal wel wat wind, waardoor de vervuiling de stad wordt uitgeblazen en je de zon normaal kan zien (behalve dan als er een zandstormpje was).
Typisch straatbeeld van Cairo: veel auto's, kapotte wegen, gesluierde vrouwen en moskeeën.
Een van de vele fruitshops van Cairo.
Een van de beste lunches van Egypte is deze speciale vleestaart (zie op de achtergrond) met heel vers vlees! :P
De kusten van Egypte zijn heel er mooi: of het nou aan de Middellandse zee is of de Rode zee: het is bijna overal betoverend mooi blauw water. En dat is best opvallend, want de zeeën schijnen in Egypte best wel een beetje vervuild te zijn...
Om de een of andere reden heb ik altijd iets gehad met de steden die geen hoofdstad zijn, maar toch onder de grootste steden van een land vallen. Het is er namelijk alsnog druk en levend, maar niet zo overcrowded als de hoofdstad. In Egypte is dat Alexandrië. Vergeleken met Cairo is het iets rustiger op straat, is het schoner en minder stoffig, adem je vooral zee-lucht in plaats van uitlaatgassen en zijn de mensen wat relaxter dan in Cairo. Dit is langs de boulevard van Alex en je ziet inderdaad nog wel vrij veel vuil, maar dat is al tien keer minder dan in Cairo.Ik heb Egypte leren kennen als een land met een traditionele, maar soms ook vernieuwde Islamitische cultuur. Met een Arabische way-of-life die soms een beetje Westers lijkt te willen zijn. Een land waar de jongeren heel veel ambitie hebben, maar waar helaas weinig mee wordt gedaan doordat politiek, geloof of cultuur ze min of meer tegenhoudt. De mensen op straat zijn heel aardig, maar zullen je altijd blijven zien als een westerling met veel meer kansen en mogelijkheden en dat vond ik erg lastig. Als ik ergens ga wonen wil ik me namelijk aanpassen aan het leven en de cultuur en onderdeel worden van de maatschappij. Vooral dat laaste wordt je erg moeilijk gemaakt als je als ‘anders’ wordt gezien. Maar goed, ik heb zoveel gezien, geleerd en meegemaakt in die korte 2 maanden, dat het onmogelijk hier allemaal gaat passen. Om toch een soort van samenvatting te hebben van waar ik nou het meeste naar terugkijk: gelukkig hebben we de foto’s nog! :P
Mijn laatste weekend was een van de gaafste weekenden die ik ooit heb meegemaakt. Het bestond uit een woestijn-safari, waarin we de wester woestijn van Egypte gingen ontdekken met deze jeeps. Je komt in de wester woestijn ongeveer elke 50 kilometer in een volledig anders uitziende omgeving (maar wel allemaal woestijn). Hier zitten we in een woestijn zoals je het je altijd voorsteld: met rood-gelig, zacht en heet zand.
Iets verder kom je terecht op een andere planeet. Althans, zo lijkt het. In het echt is het de zwarte woestijn, waar enorme bergen met zwarte stenen staan (die natuurlijk beklommen moesten worden). Op de foto kun je goed zien hoe stijl en hoog de bergen zijn, want aan de voet zie je hoe ver weg de auto's zijn.
Weer iets verder weer een nieuwe planneet: de witte woestijn. Alles is helder wit kalksteen en -zand, met hier en daar een witte rots, paal, hobbel of zuil in de vreemdste vormen, die gevormd zijn door jarenlange erosie.
's Nachts zijn we blijven overnachten onder de sterren in een hele goede en warme slaapzak (het is 's nachts in de woestijn namelijk bitterkoud). Dit was echt geweldig. Door alle sterren die je kan zien als je op je rug ligt probeer je zo lang mogelijk wakker te blijven om hiernaar te blijven staren. Als dat echt niet meer kan draai je op je zij en zie je daar langzaam het kampvuur uitgloeien, terwijl er net een woestijnvosje lang loopt op zoek naar restjes van ons hele verse avondeten. Om je heen hoor je helemaal niets en zie je niets dan vreemde witte rotsen die belicht worden door de sterren en verder alleen zand. Heel bijzonder...
De volgende dag gingen we naar een oase in de buurt om daar in een (vrij luxe) Bedoeïenen-kamp (Egyptische soort nomaden) een extreem lekker en gezond ontbijtje te eten voor we weer teruggingen naar het drukke Cairo.De reïntegration-shock valt ook nog heel erg mee. Het voelt alleen wel wat verwarrend om weer een nieuw deel van mijn leven in te gaan, terwijl ik daar afgelopen 2 maanden ook al mee bezig was, maar dan weer een ander leven. Ik heb ook nog niet echt de tijd gehad om te wennen aan het afgestudeerd zijn (of belangrijker nog: het niet-meer-student-zijn), want de dag na mijn afstudeerfeest zat ik al in het vliegtuig naar Cairo... En nu ik terug ben, was ik vooral druk met terugverhuizen in mijn veronderhuurde kamer en allemaal kleine afspraakjes die door het reizen in heel Nederland toch veel tijd in beslag nemen. Vandaar ook dat deze post 2 weken heeft geduurd... :S En as usual is dit ook niet alleen een moment om terug te kijken, maar zeker ook weer een moment om vooruit te kijken. En mijn toekomst ligt nu behoorlijk open! Ik heb nu namelijk nog niets lopends, maar daar wordt wel hard aan gewerkt. In een beetje de nasleep van de economische crisis is het alleen niet het beste moment om af te studeren. Werkgevers zijn namelijk vrij terughoudend met het aannemen van nieuw personeel, zeker als het gaat om ‘dure’ academici of ‘onervaren’ starters; iets wat ik allebei ben... Of het nu tijdelijk werk in een lokaal biotech-bedrijfje wordt of een promotie-positie (PhD) in een internationaal onderzoeksinstituut wordt (beide lijken me heel leuk), het wordt waarschijnlijk het eerste dat nu op mijn weg komt. We gaan het zien!
Eten in Egypte: niet het meest gezonde spul, maar wel erg lekker! Van boven naar beneden:1) Taamia (gefrituurde snack: soort van falafel) in een beetje een dodgy tentje Cairo
2) Kofta BBQ met wat collega's in de (vooral bij Egyptenaren populaire) badplaats El Sogna
3) Het extreem Egyptische fastfood Kosheri (macaroni, vermicelli, rijst, linzen, kikkererwten, tomatensaus, ui, chili, en gekruide azijn: briljante combo en met al die koolhydraten een garantie voor een food-coma)
4) Legendarische dinertjes op straat (zie de auto's 1 meter naast me langs rijden) bij de nog legendarischere Prince (of El Brinz, zoals de Egyptenaren hem noemen). Hier kun je alles eten wat Egypte te bieden heeft en is daarom ook dé plek om kameel te eten als je dat wil (en natuurlijk wilde ik dat)! :)
