De slagader van Egypte, de rivier de Nijl, gezien van ons gehuurde zeilbootje. Hoewel een beetje toeristisch, zeilen op de Nijl is een goede manier om even te relaxen en ontstressen van het hectische Cairo.
Nog beter om te relaxen: de woestijn in rijden en daar onder de sterren thee en sheesha (waterpijp) “drinken” (want volgens de Egyptenaren rook je geen waterpijp, je drinkt het).
Helemaal niet zo ontspannend: de piramides van Giza. Hordes toeristen en mensen die toeristen als wandelende geldzakjes zien: “What about the camel today, sir?” en "Camel or horse?" (ik verstond steeds "Chemical horse"... gek). Maar natuurlijk moet je in Egypte de piramides hebben gezien en ze zijn erg indrukwekkend om te zien (zeker van grote afstand). Het idee is gewoon om even op een zandheuvel te gaan staan en jezelf zo’n 4000 jaar terug in de tijd te plaatsen, toen ze er ook al even stonden, maar nog geen attractie waren. Dit plaatje paste daar wel zo'n beetje bij.Het meest recente avontuur moet ik wel delen vind ik. Het was gisteravond/nacht: onderdeel van onze raodtrip naar Alexandrië (of Alex, zoals ze het hier noemen). Na een leuke rit daarheen, een overnachting in een huisje aan zee en een geweldige dag in de stad en aan het strand van Alex, reden we middernacht terug naar Cairo (een rit van ruim 2 uur). Ongeveer halverwege begon de auto te schudden en haperen op de Alex-Cairo desert highway. We kwamen tot stilstand op het randje van bevolking, vlak voordat de echte woestijn begon. Een paar kilometer verder waren we in 100 km niemandsland geweest. We hadden dus ‘geluk’! En vooral ook omdat er bij een gesloten tankstation nog net een monteur wakker was. Na de auto wat bekeken te hebben kwam zijn conclusie. Het bleek dat een tankstation vuile benzine in onze auto had gedaan en we niet verder konden rijden... Er moest dus een auto-ambulance komen. Met de volgende (vroege) werkdag in ons hoofd, was dit niet briljant nieuws natuurlijk, maar de rit bovenop de auto-ambulance (al films kijkend op de laptop) maakte de 2 uur slapen toen we terug waren (half 6) niet zo erg. Een mooi einde van een briljant weekend... Dat er nog veel mogen volgen! :)
Ontspanning door inspanning: een sprintwedstrijdje, Baywatch-style, over het strand van Alexandrië. :D Ik kan nog steeds niet geloven dat dit februari is: het is nu 36°C (!) wat ook niet normaal is voor Egypte (hitte-golf)...
Het laatste stukje ontspanning voordat we weer vol de werkweek in gaan: een verborgen plekje uitkijkend over de baai en brug van Alex. Uiteraard wisten we nog niet wat er een paar uur later zou gaan gebeuren... ;)
