Change of pace...

Het congres (retreat) is net voorbij en het was erg leuk en erg interessant! Ook wel erg vermoeiend, maar gelukkig is vandaag weekend (die is hier namelijk vrijdag en zaterdag), dus kan ik lekker uitrusten! We zaten in het midden van de woestijn op een plek waar de overheid een paar jaar geleden ineens heeft bepaald dat ze er een belachelijk groot educatiecentrum gaan neerzetten. Om die reden is er een soort kunstmatige oase aangelegd met een veel te groot gebouwencomplex die iedereen hier zonde van het geld vind. Dat daar gelaten vond ik het wel een mooie locatie. :)

De woestijn net buiten de buitenmuur...

...en de 'oase' binnen de poort.

Een congres in Egypte gaat heel anders dan in Nederland, met als belangrijkste verschillen dat het normaal lijkt om tijdens sessies of presentaties:
- (veel) te laat te komen
- even weg te lopen
- je telefoon op te nemen
- even over iets heel anders te praten
Verder lijken mensen ook helemaal geen rekening te houden met een stipte agenda. Voor de meeste sessies op de eerste dag hadden we namelijk een beamer met scherm nodig. Na dit van te voren duidelijk aangegeven te hebben kwamen we een half uur voor de start van de openingspresentatie in de zaal tot de conclusie dat er geen beamer of scherm stond. Na een lange discussie met de twee mensen die van het centrum in het gebouw waren, besloot iemand ons contactpersoon te bellen. Ze kwam even later aan en zei tegen het personeel dat dit geregeld moest worden. De twee mensen van het personeel blijven nog even een paar minuten discussie voeren en uiteindelijk loopt er toch maar een weg. In het komende half uur gebeurde er eigenlijk niets, waar ik (als deel van de organisatie) een beetje gestresst raak, omdat de deelnemers al binnenkwamen en we nog niet klaar waren. “Wat zullen ze wel niet denken over de organsatie” spookte in mijn hoofd. Een half uur later komen toch 20 man binnen met en beamer, een scherm met standaard, een tafel (voor de beamer), een computer (met monitor, muis en toetsenbord), speakers en zelfs whiteboards met standaard. Vervolgens moesten we na nog een discussie wel weer een kwartier wachten op een verlengsnoer, want dat waren ze vergeten. Haha!

Project-brainstormsessie ("Project Kitchen" voor het Breast Cancer Awareness Project).

Om deze reden is het ook normaal dat het programma uitloopt, maar in de evaluatie was de rest van de organisatie erg blij dat er maar 2 uur (!) uitloop was op een dag (de rest was meer). En “wat zullen ze wel niet denken over de organsatie”? Als feedback van de deelnemers kregen we te horen dat “alles zo goed georganiseerd is”... Ok.
Dit had ik natuurlijk al een beetje gemerkt in de dagen daarvoor, waar “ik ben over een kwartier bij je” blijkbaar betekende “zorg dat je over iets van een uur klaar staat”. Als Nederlandse (lees: strikt stipte en extreem georganiseerde) jongen was dat dan ook wel even wennen, maar de laatste dag dacht ik het onder de knie te hebben:
- het eerste op het programma begon 8.45 volgens de agenda
- ik had mijn wekker om 9.00 gezet (het is gek om expres te laat te komen)
- ik ging om 10.30 mijn bed uit (ik had me ‘verslapen’)
Om 10.45 aangekomen op de plek waar de eerste sessie voor het ontbijt gegeven zou worden (en me vrij schuldig voelend) bleek ik alsnog de eerste te zijn... Van volledige adaptatie kunnen we dus nog niet spreken, maar ik blijf mijn best doen! ;)