Such great heights

De vele gezichten van China

Om het 30 jaar getrouwd zijn van m’n ouders te vieren, zijn we een maand met het hele gezin door de binnenlanden van China rondgetrokken, beginnend in Beijing en eindigend in Hong Kong. Het bovenstaande kaartje geeft de grote plaatsen aan waar we overnacht hebben, maar vanuit deze steden zijn we doorgereisd naar kleine dorpjes en gebieden “in de buurt” (volgens Chinese begrippen). Het was een hele afwisselende reis waarin we toeristische hoogtepunten afwisselden met traditionele dorpjes en natuur, en grote ontwikkelde steden met primitieve rurale gebieden. Een geweldige mogelijkheid dus om het land waar m’n broer Jelmer al een tijd woont en werkt echt te leren kennen. We hadden overal een local en natuurlijk Jelmer die ons veel konden vertellen, waardoor we ook de diepe onderliggende cultuur kregen te zien en proeven. Kortom, te veel om hier allemaal op te schrijven, dus ik zal het vooral met foto’s proberen te vertellen.


Het meest indrukwekkende van de reis heb ik de etnische minderheden gevonden (met nog levende traditionele cultuur) die we zijn tegengekomen. China heeft daar volgens de overheid officieel 55 van, naast de grote meerderheid van Han-Chinezen. Je moet je hierbij wel bedenken dat sommige etnische groepen expres officieel zijn opgesplitst of juist niet officieel worden erkend door de Chinese overheid. Dit uit strategisch oogpunt voor bijvoorbeeld het behouden van nationale eenheid. Het kunnen er in werkelijkheid dus wat meer of minder zijn. En hoewel er op papier steeds meer gedaan wordt om de tradities, taal en cultuur van deze etnische minderheden te behouden, denk ik dat het grootste deel toch zal worden opgeslokt door de moderne wereld en de Chinese eenheid.

Om een voorbeeld te noemen van nog levende traditie: een partner vinden is niet altijd makkelijk als je altijd aan het werken bent op bijvoorbeeld de rijstvelden van je familie of het vissersbootje van je gezin. Veel etnische groepen hebben dan ook erg bijzondere en interessante manieren gevonden om je toekomstige man of vrouw te vinden. Meestal gebeurt dit tijdens grote festivals waar alle dorpen uit een groot gebied heen gaan. Hier zijn vooral dansen, muziek maken en zingen de belangrijkste manieren zijn om indruk te maken op het andere geslacht en iemand te vinden die bij je past. Dit lijken misschien rare dingen om je partner op te kiezen, maar rijkdom en status kun je weergeven in je kleding en intelligentie en interesses door bijvoorbeeld een slimme vraag te zingen waar de ander dan snel een slim antwoord op moet terugzingen. Heb je iemand gevonden die je leuk vind, dan zijn er altijd bepaalde vaste signalen om dat duidelijk te maken.

Een Yi-meisje bij de Stone Forest van Kunming

Bijvoorbeeld in de Yi-minderheid uit de Yunnan-regio dragen de meisjes boven een bepaalde leeftijd een hoed met twee soort van hoorntjes (zie foto hierboven). Deze hoorntjes stellen vlindervleugels voor en als een jongen een meisje leuk vind, raakt hij tijdens het dansen af en toe een van de vleugeltjes aan. Vindt zij hem ook leuk, dan mag hij een vleugeltje plat leggen. Als ze gaan trouwen, legt de man ook het andere vleugeltje plat (en kan ze dus niet meer wegvliegen).

We hebben tijdens onze reis ook wat voorstellingen bezocht, waarvan sommige binnen en sommige in de open lucht. Een daarvan gaf een beetje weer wat er gebeurd op zulke festivals. Meerdere etnische minderheden van de Yunnan-regio lieten hun krachtige rauwe en wat primitieve dans, zang en muziek zien en horen en omdat ze dat hun hele leven al doen, kwam alles heel oprecht en daardoor extra mooi en indrukwekkend over. Het is moeilijk te omschrijven en foto’s of video’s maken was niet toegestaan, maar ik heb dit promo-filmpje gevonden die wel een aardige indruk geeft.

Voorbeeld van Naxi schrift. Linksboven is bijvoorbeeld het karakter te zien voor "drinken", ook al lijkt het misschien meer op iemand die wat teveel heeft gedronken :P. De Naxi-minderheid heeft roots liggen in Tibet, maar heeft ook veel invloeden van de Han-Chinezen meegekregen. Zoals veel Chinese minderheden hebben de Naxi hun eigen taal en een groot deel van de Naxi spreken zelfs geen enkele andere taal. Daarnaast hebben de Naxi ook hun eigen schrift. En ik vond dit schrift erg interessant, omdat het een soort van tekeningetjes zijn waar je met een beetje fantasie kan lezen wat er bedoeld wordt. Naxi-schrift is wel op het randje geweest van uitsterven doordat het tijdens de Culturele Revolutie (zoals vele andere dingen) verboden werd en grote hoeveelheden manuscripten werden vernietigd. De Dongba (soort priesters), die het schrift hadden uitgevonden voor religieuze teksten, hebben gelukkig veel manuscripten kunnen verstoppen en hebben het schrift in het geheim blijven leren en doorgeven aan anderen. Tegenwoordig is de Chinese overheid begonnen met het voorzichtig stimuleren van het lesgeven in het schrift op locale scholen.

Wij in Chinese style op de foto bij het Olympisch Stadion, Beijing. In tegenstelling tot alle Olympische dorpen waar ik geweest ben, is het hier (nog) verre van een spookstad.

Het Summer Palace in Beijing, deze keer was het wel zomer en daarmee zo’n 45°C warmer dan m’n vorige bezoek.

Het Terracotta leger, laten bouwen door de eerste keizer van China: Qin Shi Huang. Met de vereniging van China had hij nogal veel vijanden gemaakt en liet daarom dit enorme leger van klei maken om hem ook tegen deze vijanden te beschermen na zijn dood... Merk op dat elk gezicht van het Terracotta leger uniek is (geen kopieën dus)!

Welvaart is vrij recent heel snel opgekomen in bepaalde steden in China, waardoor het lijkt dat mensen zich nog niet volledig hebben kunnen aanpassen aan bijvoorbeeld het relatief nieuwe autobezit. Rijbewijzen kun je soms gewoon kopen en degene die dat niet kunnen betalen rijden rond op trapkarren of elektrische scooters. Iemand er langs laten of voor iemand remmen lijkt te worden opgevat als zwakte en verkeer in China is daarom behoorlijk chaotisch. Op deze foto in Xi’an wordt de ambulance dan ook niet doorgelaten door de verkeersstroom en ben je vaak dus sneller (maar niet veiliger) op je bestemming met de fiets, zoals deze vrouw van de grote Islamitische minderheid van Xi’an.

Jelmer en ik hebben nog de Huashan (berg) beklommen via de soldiers path. Na de steile trappen (soms bijna 90°!) te hebben overwonnen in de bloedhitte was het alleen wel schokkend om voorbij gelopen te worden door een bejaarde man met een gastank op z’n schouders... RESPECT!

Er zijn nog traditionele vissers (zoals deze van de Bai-minderheid) die vissen met aalscholvers. De aalscholvers duiken vissen op en hebben een ketting om hun nek zodat ze zelf geen vis kunnen doorslikken (tenzij de visser ze eten geeft natuurlijk).

De drie pagodes van Dali, gebouwd om zo de draak af te schrikken die overstromingen veroorzaakte.

In China bestaat nog geen pensioen, hoewel de Chinese overheid daar wel hard mee bezig is. Je ziet daarom nog veel bejaarden werken om zo rond te kunnen komen. Degene die wel voldoende geld hebben zie je vaak in (voor bejaarden gratis) parken Mahjong spelen.

Paradijselijke waterval van Cangshan

Naar dit veld halverwege Jade Dragon Mountain gingen mensen vroeger om te sterven. Met zijn rijke grond en kuddes yaks wordt dit gezien als soort van eeuwige jachtvelden.

Bordjes vertalen in het Engels wordt in China vaak gedaan door online vertaalprogramma's. Dat verklaart waarom Engelse vertalingen meestal erg beroerd zijn, maar volgens mij zitten de Chinezen daar niet mee: als de boodschap maar overkomt. Dit bordje bij het toilet geeft aan dat het (net als vrijwel overal in China) om een hurktoilet gaat. Hygiëne lijkt nog niet echt voor te komen in Chinese vocabulair, waardoor je toiletbezoeken meestal probeert uit te stellen tot het hotel/appartement, hoewel de Chinese overheid ook hier hard mee bezig is (vooral vanwege de H1N1-influenza-uitbraak).

In tegenstelling tot deze Buddhistische monnik, hebben veel Chinezen geen geloof. Buddhisme wordt wel gezien als het geloof met de meeste aanhangers in China, maar veel Chinezen gebruiken dit meer als bijgeloof dan als echte levensovertuiging.

Supermooi verlichtte huisjes van Lijiang

Door mineralen surrealistisch licht gekleurd water bij Jade Dragon Mountain

Een rokende monnik bij de eerste bocht van de Yangtze rivier (deze ontspringt bij Tibet)

Het enorme geweld in de Tiger Leaping Gorge, een kloof die dieper is dan de Grand Canyon. Hier stroomt al het water van de Yangtze rivier door een stuk van 25m breed, waar volgens de legende ooit een tijger overheen is gesprongen om zo te vluchten voor een jager.

Rijstveldterrassen bij Guilin

De reflectie in het water van de Reed Flute Cave heeft de bijnaam "Shanghai skyline". Ik ben nog niet in Shanghai geweest, dus moet ik dat maar aannemen. Dit zag er in ieder geval mooi uit!

Doordat dit land vroeger zee was zie je in de Yangshou regio overal deze vreemde kleine bergen, wat daar rondreizen nogal een surrealistische ervaring maakt.

Waterbuffels zijn erg belangrijk voor veel etnische minderheden in China voor het verbouwen en vervoeren van voedsel. Het hebben van waterbuffels wordt dan door hen ook direct geassocieerd met welvaart en geeft je een hogere status.

In enorm contrast met de rest van China (behalve Beijing misschien) de skyline van Hong Kong (mooie panorama-foto van Jelmer). Je kunt hier toch wel goed zien dat dit vroeger een Engelse kolonie is geweest.

Heading for the future

Mijn AIESEC-tijd zit er vanaf vandaag officieel op (het jaar is heel snel gegaan) en ik heb hier nogal wat gemengde gevoelens over. Aan de ene kant vind ik het wel weer relaxed om me volledig te richten op het afstuderen, want dat deed ik nu maar 20 uur per week (en ik werkte ruim 30 uur per week voor AIESEC). Aan de andere kant heb ik een geweldige tijd in AIESEC, fantastische bestuursgenoten en teamleden, heel veel nuttige theoretische en praktische managementervaring opgedaan en misschien wel meer over mezelf geleerd dan afgelopen 5 jaar universiteit.

De eerste foto met het hele bestuur samen (ik zat toen net 3 dagen in AIESEC)
en een van de laatste (zondag gemaakt, 3 dagen voor de officiele wissel).
Bepaal zelf hoeveel we veranderd zijn afgelopen jaar...

Mijn Outgoing Exchange (OGX) team in de laatste samenstelling tijdens een "hoopje op de co"! :) Naast deze dames hebben er nog 2 anderen in mijn team gezeten (waaronder ook een man), maar deze hebben in december hun functie afgerond, en een positie is leeg gebleven.

Ook zijn er een hoop verantwoordelijkheden van m’n schouders gevallen. Ik merk nu namelijk toch wel dat er elke dag wel in m’n hoofd speelde hoe het met m’n team gaat, met de studenten die via ons een project in het buitenland zoeken, met de studenten die al via ons in het buitenland zitten, met de grote nationale projecten waarvan ik in de “task-force” zit, met het internationale Life Science Network waar ik met 2 andere Wageningse bestuursgenoten “global driver” van ben, enz. enz. Ik weet nog niet of ik dat verlies van verantwoordelijkheid vooral positief of negatief zal ervaren... Nu één dag onderweg als oud-bestuur, dat ik heb gebruikt om uit te brakken (van het wisselfeestje) in de uiterwaarden, bevalt me het vakantiegevoel me wel aardig, maar we zullen zien hoe zich dat ontwikkeld. :P

De veelzijdigheid van afgelopen jaar. Van strak in het pak op afspraak tot bizarre themafeestjes. Van lekker chillen op een luxe locatie in het buitenland tot last-minute presentaties voorbereiden in een gymzaal in Nederland.

Gelukkig verlaat ik AIESEC niet helemaal, want ik ben nu officieel AIESEC-alumnus, wat ik de rest van m’n leven zal blijven (jeee!). “Heading for the future” is de officiele status die je als alumnus krijgt in de AIESEC-database. Rare naam, zou je kunnen denken, want we zijn toch altijd op weg naar de toekomst? Dat klopt, maar het is wel een heel toepasselijke naam momenteel, want ik ben me meer op de toekomst aan het richten dan ooit. Min of meer gedwongen, want ik ga komend jaar (naar verwachting) afstuderen en hoe verder ik kom, hoe meer keuzes ik krijg. Belangrijkste keuzes op dit moment zijn voor direct na mijn afstuderen:
- promoveren (en dan op welk onderwerp, in welk land en welk instituut)
- een AIESEC-project of traineeship doen (en dan welk land en wat)
- de bio-consultancy in gaan (en dan welk veld, land en bedrijf)
- het bestuur van AIESEC West-Europa en Noord-Amerika in gaan
- een combinatie van het bovenstaande
Waarschijnlijk wordt het de laatste, maar dan moet ik nog wel even kiezen welke combo ik wil maken... :P Genoeg stof tot nadenken dus, maar eerst eens even mijn tijd in AIESEC verwerken en richten op mijn thesis voor we weer een nieuwe stap gaan maken.

Ondertussen...

Hoogste tijd voor een update, want het is inmiddels alweer ruim 2009! :S
In de tussentijd ben ik vooral met AIESEC en mijn laatste thesis bezig geweest. Die twee zijn al behoorlijk tijdvollend, zeker als je er dan ook nog KANS overheen krijgt...

Nee, ik schaam me totaal niet om eind mei nog een foto van Nieuwjaar op m'n blog te zetten. Zeker niet van deze, want dit feestje (op de kade in Rotterdam) was geweldig en misschien nog wel beter dan het Nieuwjaarsfeest in Tokyo van afgelopen jaar! En dat zegt wat!

“KANS” staat voor “Klachten aan Arm Nek of Schouders” (bij mij schouders), is beter bekend onder de oude term “RSI” en is de belangrijkste reden waarom ik digitaal een tijd off-the-radar ben geweest. Het is een aandoening die je kunt krijgen als je te vaak lang (dus zonder pauzes) achter een computer zit en heeft verschillende symptomen als pijnlijke, tintelende, vermoeide en/of stijve spieren. Wetenschappelijk gezien: een verstoorde calcium-regulatie in het sarcoplasmatisch reticulum van spiervezels lijkt de klachten te veroorzaken en heeft verschillende effecten op de fysiologie van spieren, zenuwen en/of bloedsomloop (daarom ook de verschillende symptomen). Naast dat dit natuurlijk rete-interessant is voor een moleculair bioloog als ik, :P is het vooral errug zuur als je het hebt...

Met het literatuuronderzoek van mijn thesis, AIESEC, wat grafisch ontwerp (hobby) en natuurlijk privé PC-gebruik (het grootste deel van mijn vrienden zitten nu in het buitenland) ben ik dus een beetje over de grens gegaan. En blijkbaar is een wedstrijdsport-achtergrond niet altijd gezond, want daardoor schijn ik de pijn een tijd niet gevoeld te hebben en onbewust te hebben genegeerd, waardoor het meteen in fase “ernstig” zat. Om te zorgen dat het niet in fase “chronisch” zou komen, mocht ik toen voor een tijd geen computer aanraken en ook niet schrijven of ander fijn-motorisch werk doen. Een helse taak natuurlijk voor iemand die normaal zo’n 4 keer per dag zijn mail checkt en gek wordt van ‘niets’ doen (lees: Gerjon). Je merkt dan pas echt hoe super veel je eigenlijk achter de computer doet! En ook al wen je er zelf wel aan, voor mensen om je heen lijkt dat heel erg moeilijk (“zoek maar ff op op de website”, “ik heb je daar toch een mail over gestuurd?”, enz.). Ondertussen mag ik alweer beperkt de computer gebruiken en ben ik mogelijk in juli (vrijwel) volledig hersteld. Jeeee!

Wat AIESEC betreft: ik heb (helaas) nog maar een maand te gaan als bestuurslid! Mijn opvolger hebben we al geselecteerd en ik ben haar nu aan het “opleiden” en daarna natuurlijk nog een tijdje adviseren op beleid, planning en strategie. Verder heb ik nog wel steeds nationale meetings en congressen en ben ik begin april voor de tweede (maar waarschijnlijk ook laatste) keer op internationaal congres geweest. Dit keer was het met het hele team van AIESEC Wageningen en in Stockholm, Zweden. Het congres (“EmPower” genaamd) is een van de 4 grote nationale congressen van Zweden, maar deze is ook open voor buitenlandse delegaties. Inhoud van het congres was deze keer vooral ‘skills’-trainingen zoals team en talent management, external relations en media training, planning en time management, teamwork en communicatie, enz. Verder was er veel ruimte voor discussies en brainstorm-momenten over toekomstvisies, innovaties, duurzaamheid en nauurlijk veel feestjes en culturele discussies! Die dingen ga ik vanaf 1 juli nog het meeste missen denk ik.

AIESEC Wageningen in Stockholm!

AIESEC Wageningen, dieper in Stockholm!

Een van de coole plaatsen waar het congress in Stockholm zich afspeelden. Naast de Universiteit van Stockholm en de Royal Swedish Institute of Technology, zaten we hier in een Sky-box van het Zweedse nationale stadion Råsunda.

Stockholm zelf hebben we ook nog best veel gezien. We sliepen vooral thuis bij andere AIESEC’ers (locals dus), waardoor je veel meer Zweedse cultuur meepakt dan in een hotel. Verder hadden we 3 vrije dagen waar we met deze locals door de stad konden trekken en je dus automatisch een goede gids meehad.
Ook nog geweldig: de laatste dag ben ik met Teun (van AIESEC) nog naar m’n beste vriend van Japan geweest! Dit was Jon (‘Yuun’) en die woont dus in Stockholm. We zijn met hem (traditiegetrouw) Indisch wezen eten en daarna bij hem blijven overnachten om de volgende dag vroeg weer richting Wageningen te gaan. Het was super om hem (en z’n vriendin Amanda) weer eens te zien en het was weer gezellig alsof ik hem een maand geleden voor het laatst gezien had (ipv een jaar).

Heel vroeg 's ochtends met Jon (midden) op de metro: wij terug naar Wageningen, hij op weg naar zijn PhD-werk.

Stockholm by night.

Oh, en ik had het eerder over mijn laatste thesis! Dat heeft een tijd stilgestaan vanwege de RSI (en mijn prioriteit ging naar AIESEC), maar dat zal waarschijnlijk eind oktober afgesloten zijn. Daarna moet ik nog een afsluitend project en ben ik waarschijnlijk in januari afgestudeerd. Whaaaa! Wat ik daarna ga doen is nog onzeker (ik heb vrij veel opties), maar daar ben ik nu ook mee bezig om duidelijker te krijgen voor mezelf.

De thesis waar ik nu mee bezig ben is onderdeel van het EU-onderzoeksproject “MiMage” en gaat over waarom mensen, dieren en andere organismen verouderen en hoe dat gebeurd. Ik zal proberen een deel van deze vraag te beantwoorden op cel en moleculair gebied.
Voor degene met wat meer inhoudelijke kennis: “MiMage” staat voor Mitochondrial Mechanisms of Ageing. De belangrijkste focus hiervan ligt in het uitzoeken (en mogelijk manipuleren) van de rol van mitochondrium-functies in veroudering en levensduur van biologische systemen. Centraal staat hierin het ontdekken van evolutionair geconserveerde moleculaire mechanismen tussen ongewervelde en zoogdier modellen (waaronder de mens). Er is al vrij veel diepe moleculaire kennis, maar nog weinig bekend over de invloed hiervan op de structuur van mitochondriën (bijv. fusion, fission, senescence, oxidatie) en ik zal me dus vooral daar op richten. Toepassingen van dit project liggen vooral in het gebied van verouderingsziekten en kanker, maar mijn onderzoek is eigenlijk alleen fundamenteel.

Groeien...

"We don't just go through life, we GROW through life"

een geweldige quote om mijn jongste groei-ervaring in te leiden...

Na ruim een maand geleden een nationaal AIESEC congres te hebben bijgewoond (zeer interessant), ben ik nu net een dag terug van een internationaal congres op Malta (super interessant)! Dit congres ("WeGROW") is een van de belangrijkste internationale congressen van AIESEC en vooral bedoeld voor West-Europa en Noord-Amerika, maar ook landen hierbuiten (bijv. Roemenië, Egypte, enz.) waren aanwezig. Van Nederland waren alle Exchange coördinatoren aanwezig (een van de grootste delegaties, namelijk 21) en in totaal waren er 200 deelnemers op het congres.

The Dutch Delegation! En ja, die truien waren veel te warm!

Internationale gezelligheid tijdens de landenpresentatie op de universiteit van Malta.

Ik heb mijn koffer nog nooit zo raar gepakt: toeristische zomerkleding, een pak met wat stropdassen, documenten met belangrijke info en statistieken, een hele buts oranje (supporters)kleding en zo’n 6 kilo stroopwafels. Dit eerste vanwege de ongeveer 25°C die er nu heerst op Malta, het tweede om zakelijk over te komen, het derde om wat te vertellen hebben en al het laatste om Nederland te vertegenwoordigen op een landenpresentatie. Met deze koffer vertrok ik 9 november naar het congrescentrum in Qawra (op Malta dus) om gisteren weer terug te komen. De tussenliggende dagen (op 3 vrije dagen na) waren van 9 uur 's ochtends tot 10 uur 's avonds gevuld met presentaties, discussie-rondes, brainstorm-sessies, workshops en culturele gesprekken gericht op "groei". Groei van de organisatie, maar zeker ook van cultureel begrip, wederzijds respect, persoonlijke vaardigheden en potentieel.

Gelukkig zaten we tijdens het congres niet altijd binnen. Enkele sessies waren buiten en de combinatie zon, palmbomen en relaxte mensen zorgt voor een goede brainstorm-omgeving.

Met mijn geluk is er op Malta voor het eerst in jaren weer een storm en dan natuurlijk precies op de dag dat ik aankom. Dit is inderdaad het effect wat je krijgt als het riool het water niet aankan. Toch hebben we met één dag storm nog best geluk gehad met het weer, want er waren de hele tijd stormen in Zuid-Europa én in Noord-Afrika, dus we zaten er precies tussen.

Het is heel interessant om te zien hoe AIESEC wereldwijd eruit ziet. Flink wat openbaringen wat betreft verschillen met onze lokale en nationale realiteit. AIESEC Nederland is vergeleken andere landen erg professioneel en business-like, zelfs als je het vergelijkt met landen in West-Europa en Noord-Amerika. Tijdens discussies over aanpak valt meteen op dat in veel landen onze manier niet zou werken omdat de cultuur gewoon te anders is. Naar hun idee zou onze manier te veel de lol eruit halen (waar wij het niet mee eens zijn); naar ons idee zou een andere manier te veel de efficiëntie eruit halen (in Nederland in ieder geval). Het beste wat je in zo’n discussie kan doen is proberen zoveel mogelijk kleine tips en ideeën te wisselen, want de big picture is toch te moeilijk (en niet eens noodzakelijk) om te veranderen. Zelf heb ik dan ook veel geleerd om nu mee aan de slag te gaan binnen AIESEC, maar ook een hoop stof tot nadenken over mijn eigen toekomst erbij gekregen.

Hard werken tijdens sessies.

Power-nappen tijdens de pauzes.

Door deze discussies is meteen af te leiden welke landen qua managementstructuur en manier van werken het meest overlapt met Nederland en welke het minst. Van de aanwezige delegaties lijken Scandinavische landen het meest op Nederland, dan andere Noord-Europese landen, dan Noord-Amerikaanse landen, dan Centraal Europese landen, dan Zuid-Europese landen en als laatste Arabische landen. Dat is natuurlijk een beetje te verwachten, maar het is leuk om te zien dat het via zo’n discussie ook duidelijk wordt. Wat daarna erg belangrijk is om niet te blijven hangen bij de landen die op ons lijken, maar juist bij de landen die zo verschillend zijn. De gesprekken verlopen dan wel wat moeizamer, maar je leert zo veel bij over culturen en andere wereldbeelden. Dat maakt het zeker de moeite waard en is een van de belangrijkste redenen dat ik bij AIESEC gegaan ben!

Om ergens te komen (in je vrije tijd) moet je met deze gave busjes met gestoorde chauffeurs. Interessant detail: de deur staat altijd wijd open, ook tijdens het rijden.

Van dit punt kon je vrijwel heel Malta overzien, maar dat is natuurlijk ook niet zo lastig met een land zo groot als 4x Texel. Leuk land voor zo'n korte 'vakantie'!
(Pica for yo bro!)