Back in the Orient!

Het was inmiddels al 2 jaar geleden dat ik echt op vakantie ben geweest (en 1 jaar sinds mijn laatste post, maar als PhD-student heb je nou eenmaal geen leven :p), dus dat moest maar eens veranderen. Beslissen waarheen was redelijk makkelijk, want Cho moest uit min of meer sociale verplichting naar Hong Kong en dan kon ik onder het mom van ‘meet the family’ ook maar meteen mee. Maar omdat we (lees: ik) niet echt zin had om een volle maand alleen eettentjes, shopping malls en restaurants te zien (en ik toch al 2 keer eerder de tourist heb uitgehangen in Hong Kong), moest er toch een bestemming bij komen. Het besluit viel op Vietnam: onbekend terrein voor ons beide.

Nou zitten er wel redelijk wat verschillen tussen Hong Kong en Vietnam, dus het contrast was groot. Ook omdat we in Hong Kong onze tijd vooral binnen in grote winkelcentra doorbrachten, terwijl we in Vietnam eigenlijk alleen buiten en in natuurgebieden zijn geweest. Verder lijkt Vietnam vooral uit rijstvelden en rivieren te bestaan en Hong Kong in tegenstelling vooral uit gebouwen en wegen. Als laatst is rondreizen in Hong Kong zeer geordend en overzichtelijk, terwijl in Vietnam het chaotische openbaar vervoer moeilijk te begrijpen als je niet wordt geholpen door een local.

Nou heeft Vietnam al een redelijk kaliber aan avontuur, maar we besloten dat nog eens te vergroten door ervoor te kiezen om zo duurzaam en community-based mogelijk te gaan reizen daar. Dit betekende dus geen hotels (tenzij de eigenaar een local is), geen grote tour-agencies, geen reisbureau’s en niets dat van buitenlandse investeerders komt. Het vraagt misschien iets meer voorbereiding en uitzoekwerk, maar geloof me: het is het zeker waard! De ervaring is veel mooier want je ziet tenminste de echte cultuur en verborgen plekjes van het land in plaats van alleen de toeristische hot-spots die je in elke reisgids vindt.

 

 

Achtereenvolgens: een geweldige hike-route door de rijstvelden, een vaar-route door prachtig tropisch woud en een briljante mountainbike-route door minority-dorpjes.

Als je de weg even niet meer weet is er altijd iemand die je wil helpen. :)

De reis begon al met een mooi samengeknepen-billetjes-avontuur. Tip: als je een transfer hebt in Beijing: check goed of je een tranfer-visum nodig hebt! :S Gelukkig is China alleen op papier streng, maar doen ze daar in praktijk blijkbaar weinig mee. We begonnen (en eindigden) met een paar daagjes in Hong Kong, maar vlogen al snel weer wat west-waards: Hanoi! En omdat we graag het land, de cultuur en de mensen wilden zien in plaats van alleen maar de binnenkant van treinen, bussen en vliegtuigen, zijn we alleen in noord Vietnam gebleven wat van zichzelf al heel veel te bieden heeft.

 

Vietnam wordt geregeerd door de communistische partij en alle andere politieke partijen zijn verboden.

 

Het grootste deel van de Vietnamese bevolking is niet religieus, maar veel mensen doen toch wat aan Boeddhisme.

Vietnam heeft naast de grootste ethnische groep de Kinh (Viet) ook heel veel ethnische minderheden (minorities) die veel ook in het noorden van Vietnam wonen. Hierboven zie je de zwarte H'mong die bekend staan om het maken (en zeker ook goed verhandelen) van sieraden en gereedschap.

Hoewel de Vietnamese overheid er heel hard aan werkt om alle kinderen op school te krijgen (door scholen te bouwen en docenten naar afgelegen gebieden te sturen), worden veel kinderen van de ethnische minderheden eropuit gestuurd om souvenirs te verkopen. Helaas kopen nog te veel toeristen dingen van kinderen op straat, waardoor deze vaak niet meer naar school gaan. De Vietnamese overheid is ook bezig met campagnes om te zorgen dat toeristen niet meer van kinderen kopen.

Stroomuitval is de normaalste zaak van de wereld in Vietnam. Om die reden heeft vrijwel niemand een koelkast en wordt dus alles vers gekocht op de markt. Heel gezond en lekker eten dus, maar je moet er natuurlijk wel op voorbereid zijn dat je soms in het donker moet koken...

Als je door Vietnam rondreist zie je vooral rijstvelden, afgewisseld met wat maïs- en theevelden en hier en daar een groepje bananenbomen. Meer dan de helft van de Vietnamese bevolking zit dan ook in de landbouw, hoewel dat met de jongere generatie sterk lijkt te gaan veranderen (deze lijken vooral economie, international trade en toerisme te studeren). De waterbuffel is een onmisbaar 'gereedschap' in de landbouw en de zeer zeldzame trekkers en andere landbouwmachines worden dan ook 'ijzeren buffels' genoemd.

Wat een groot voordeel is als je allebei in AIESEC hebt gezeten, is dat je na een mailtje die kant op van AIESEC Hanoi (en Foreign Trade University) aangeboden krijgt om bij hen te overnachten. Maar zelfs als je dit soort contacten niet hebt zijn er zat locals die een guest-house of home-stay hebben. Ze zouden ons ook even het echte Hanoi laten zien wat wij leerde kennen als chaotisch verkeer vol met Xe May (brommertjes), veel geweldige street-food tentjes (elk met hun eigen specialiteit), zeer vriendelijke mensen (vooral buiten de toeristische plekken) en een typische bouwstijl.

Community-based reizen... Laten we zeggen dat je meer meemaakt dan wanneer je in een touringcar zit. :)

Een van de vele street-food tentjes in Hanoi. Het enige dat je hier kunt kopen is een soort vers fruit milkshake, maar daar rijden dan ook zelfs de locals voor om!

 

Doe wat de locals doen! Citroen-thee drinken en zonnebloem-pitten eten bij de cathedraal van Hanoi is de beste manier om je dag door te brengen. :D

Maar het mooiste van Vietnam is nog wel buiten de grote steden te vinden, zeker als je een beetje buiten de toeristische gebieden gaat, het gewone openbaar vervoer neemt en ‘praat’ met de locals (oftewel: gebaren en veel glimlachen). Je hebt misschien geen beenruimte in de minibusjes of er wordt een volledige Vietnamese familie in je slaapcoupé van de trein gepropt, maar mensen waarderen je pogingen te ‘integreren’ en zijn super vriendelijk en behulpzaam.

 Nog iets leuks van community-based reizen: je slaapt wel eens op interessante plekken. Of het nu een volledig van bamboe gemaakt hutje is, een net iets te gepimpte Feng Shui ingerichte kamer, een trein-bedje van 1,50m lang (ik ben 1,90m), een 'rijke mensen bed' (lees: plank, hoewel ik moet toe geven dat het lekker koel slaapt), of zelfs op de grond (nog verrassend goed geslapen hier zelfs), het is in ieder geval minder saai dan die anonieme hotel-kamers altijd. :)

Voor je het weet leer je wat Vietnamese woorden van een vrouwtje, wordt je uitgenodigd om met haar man thee te drinken bij hun thuis, komt de oude whiskey op tafel (’s ochtends), loopt ze je door hun trouwfoto’s heen en kom je pas weer weg als je verzekerd hebt dat jullie ook gaan trouwen. :P Of er wordt ’s avonds in een afgelegen dorpje een eend voor je geslacht en bevind je je tijdens het eten in een drinkwedstrijd met huisgestookte ‘happy water’ (meervoudig gedestilleerde rijstwijn) met de familie. En als je dan al blij bent dat je wakker wordt zonder kater, dan worden er de volgende ochtend nog eens een paar theekopjes ‘happy water’ in je gegoten, terwijl je die dag nog een heel end moet gaan mountainbiken (pas om 2 uur ’s middags voelde ik de alcohol niet meer). In sommige dorpjes waar we doorheen fietsten liepen trouwens hele dorpen uit om de ‘grote neus’ (=westerling) te zien en (voor de kinderen) om hun Engels te oefenen (“Hello fine thank you!”). En ook om naar de geimporteerde mountainbikes te kijken die 2 waterbuffels duur waren. :)

 

Thee, fruit en whiskey: Vietnamese gastvrijheid!

Een van de afgelegen dorpjes waar we hebben overnacht. Het was een dorpje waar de Tay-minority woont, aan de rand van een riviertje en op de voet van een klif met heel oud regenwoud en overal lopen varkentjes, buffels, honden, kippen, katten en eenden rond.

Het eindstation van veel van de in het dorp rondlopende dieren. ;)

 

Iets waar de Tay-minority bekend om staat... Schijn bedriegt: dat water is 'happy'! :P

Kortom, duurzaam en community-based op vakantie: een grote aanrader voor een geweldig avontuur!

Einde tijdperk Wageningen

Na een half jaar geleden mijn studie te hebben afgerond, ga ik nu ook uit Wageningen verhuizen (en in Amsterdam wonen)... Daarmee is mijn tijdperk in Wageningen helaas tot een einde gekomen. Uiteraard zal ik nog vaak terugkomen, maar toch kan ik het niet laten om met enige nostalgie terug te denken naar de dingen die ik hier heb meegemaakt. Zo’n 7 jaar na ik voor het eerst voet zette in Wageningen bij een Open Dag van de universiteit en bijna 6 jaar na ik Wageningen echt voor het eerst zag tijdens de AID (Algemene Introductie Dagen) is het leuk om op te merken hoe anders (en dan toch vooral mooier en leuker) dan mijn verwachtingen destijds mijn tijd hier echt is geweest. En misschien zijn het nog wel dingen en momenten die eerst zo klein en onbelangrijk leken die je het meest bij blijven.

De 'berg' op fietsen naar de Dreijen, BBQen in de uiterwaarden, afspreken bij de fontijn op de markt, een dag van tevoren een feestje aangekondigd krijgen, je practicum volledig verkeerd uitvoeren en vreemd genoeg toch goede resultaten krijgen, vijf-mei-en, longboarden in Wageningen-Hoog, zwetend naar buiten worden gedweild op een feestje bij KSV, snel een koffie uit de automaat halen voor college, de Arikaanse studenten voorzichtig voor het eerst van hun leven op het ijs zien stappen, lahmacun döner met geweldige service halen bij 't Passantje, sneeuwballengevecht in Arboretum Belmonte, speciaalbiertjes drinken in de Vlaam, de sfeer in de tentamenzaal, LAN-lunchpauzes op het uni-netwerk, oude universiteitsgebouwen verkennen, knotsen en squashen in de Bongerd, blijven hangen in de garderobe na een feestje bij Ceres, nutteloze cadeau’s kopen bij de Action, mensen kijken vanaf de computerbalkons van het Forum, weer een vaccinatie krijgen bij het universitair vaccinatiecentrum, witbiertjes drinken op het balkon, half 6 c1000, in mijn raamopening zitten en over het metropool Wageningen uitkijken, afwasmuziek op volume max, HJtjes bij Danny, de filosofische gesprekken aan het einde van een feestje, offeren aan de geo-lieden, bezoekje aan LA13, mikado op 4C, halve ijsstam als toetje, afterpartyen bij de Doctor en afterafterpartyen bij International Club, sneaky de gang leegmaken als de huisbaas langskomt, drie trappen af lopen naar m’n chicky, alle random avonden met al de vrienden die ik hier heb gemaakt, enz, enz...
Het was een geweldige tijd.

Het uitzicht vanuit mijn kamer in Wageningen door de dertien seizoenen lang heen dat ik er heb gewoond.

Bizar: een PhD-positie

Het is vrij bizar gelopen... Iets meer dan een jaar geleden was ik hard aan het nadenken of ik na mijn MSc een PhD zou willen doen of meteen de bio-consultancy in zou gaan. Na gekozen te hebben voor de PhD-kant, kwam een nog moeilijkere keuze: waar en waarin? Ik heb hier toen lang over na gedacht (want ik vind bijna alles leuk en interessant), heb mijn hoogste voorkeuren toen opgeschreven en dat waren:

- Field: Medical (human) molecular biology, possibly connected with cell biology
- Place: A highly esteemed, prestigious scientific institute in an international setting
- Level: At the border of fundamental and applied research, with emphasis on fundamental research
- Topic: Gene therapy, Cancer, Ageing and/or Stem cells / cell differentiation

Nu, ruim een jaar later, heb ik precies dit gekregen en ook dat is vrij bizar gelopen... Ik was voor en tijdens Egypte vooral bezig met het zoeken van vacatures en het solliciteren bij lokale biotech-bedrijfjes voor tijdelijk werk, namelijk tot ik een goede PhD-positie gevonden zou hebben (iets wat nogal wat tijd kan kosten). Toch keek ik in Egypte eens wat er op Academic Transfer te vinden zou zijn (een site voor academische vacatures) en vond daar een PhD-positie die precies paste met wat hierboven staat. De deadline was 3 dagen van toen en ik had weinig tijd, dus stuurde ik snel een email met een CV die ik nog op mijn computer had staan. Een week later, terwijl ik nog bezig was met het schrijven van een volledigere motivatie en CV, kreeg ik al een uitnodiging voor een gesprek! Er zat alleen wel haast achter, waardoor ik de week van mijn terugkomst mijn eerste gesprek had en de week erop mijn tweede gesprek. Ik wist dat er in ieder geval 3 andere kandidaten waren die ongetwijfeld meer tijd hadden gehad om zich voor te bereiden, dus schreef ik bijna een maand geleden in mijn post nog dat mijn toekomst behoorlijk open lag. Enkele uren daarna werd ik gebeld dat ze me de baan wilden aanbieden! Samenvattend: ik kom terug uit Egypte, heb een paar dagen later een sollicitatiegesprek, twee weken later wordt me een baan aangeboden, gister kreeg ik mijn contract thuisgestuurd en morgen ga ik beginnen! Zoals ik al zei is het vrij bizar gelopen en ja, het wordt mij ook steeds duidelijker dat ik van een strakke planning hou. :P

Wat meer over het onderzoek op het NKI, zie dit filmpje (in het Engels).

Maar goed, wat ga ik nou allemaal doen? Nou, ik ga 4 jaar lang werken bij het Nederlands Kanker Instituut (NKI) in de afdeling Molecular Genetics als PhD student, of in het Nederlands promovendus of “Onderzoeker in Opleiding (OIO)”. Het NKI is een onafhankelijk instituut in Amsterdam die volledig gespecialiseerd is in kanker. Door onder een dak te zitten met het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis (AvL), wordt een gespecialiseerde kliniek met een onderzoeksinstituut gecombineerd. Dit zorgt ervoor dat de patiënten altijd behandeld kunnen worden met de nieuwste methoden uit het onderzoek en dat de onderzoekers direct kunnen volgen hoe deze nieuwe methoden werken. Naast dit klinische onderzoek, doet het NKI ook translationeel, epidemiologisch en psycho-sociaal onderzoek, maar richt zich vooral op fundamenteel onderzoek (kortom: alles waar kanker mee te maken kan hebben). Door deze bijzondere samenstelling en de technologische mogelijkheden wordt er in het NKI onderzoek gedaan van wereldtop-niveau en is het een instituut dat erg hoog aangeschreven staat. Omdat ik hier dus ook in zal gaan werken, betekent dat voor mij dus heel hard werken en heel veel leren! :)

Mijn onderzoek zal gericht zijn op het vinden van nieuwe mogelijke oncogenen (genen die kanker veroorzaken) en het in kaart brengen van hun pathways. Dit klinkt misschien niet als iets waar je ruim 4 jaar mee bezig kan zijn, maar ik zal hiervoor moleculaire biologie, celbiologie, biochemie en bio-informatietechnologie met daarnaast nog tests in vitro en in vivo moeten combineren. Als je dit allemaal niets zegt, kun je in ieder geval van me aannemen dat het lekker uitdagend en afwisselend is! Ik heb er dan ook zin in!

Baay Misr!

En dan ben je alweer bijna 2 weken terug in Nederland... Het is heel snel gegaan. Dat is het eerste dat op valt. Eerst voelde het helemaal niet of ik weer terug was in Nederland en na bijna een weekje had ik het gevoel dat ik niet eens was weggeweest. Gelukkig heb ik ruim 500 foto’s, 30 filmpjes, flink wat nieuwe ervaringen en nog dagelijks contact met wat mensen die ik in Egypte heb leren kennen om te bewijzen dat ik er echt ben geweest. En als ik dan nu terugkijk, kan ik terugkijken naar een geweldige 2 maanden. Aan de ene kant was het iets te kort, want de laatste 2 weken begon ik echt te merken dat ik me begon aan te passen aan het Egyptische leven, de cultuur en het werktempo, dat ik al wat woordjes Arabisch begon te spreken en goede vrienden begon te maken. Aan de andere kant was het ook wel weer heel goed om terug te komen naar Cho, familie, vrienden en huisgenoten.

Het uitzicht van mijn dakterras als het windstil is. Het lijkt namelijk bewolkt of mistig, maar dit is eigenlijk luchtvervuiling dat blijft hangen. Gelukkig was er meestal wel wat wind, waardoor de vervuiling de stad wordt uitgeblazen en je de zon normaal kan zien (behalve dan als er een zandstormpje was).

Typisch straatbeeld van Cairo: veel auto's, kapotte wegen, gesluierde vrouwen en moskeeën.

Een van de vele fruitshops van Cairo.

Een van de beste lunches van Egypte is deze speciale vleestaart (zie op de achtergrond) met heel vers vlees! :P

De kusten van Egypte zijn heel er mooi: of het nou aan de Middellandse zee is of de Rode zee: het is bijna overal betoverend mooi blauw water. En dat is best opvallend, want de zeeën schijnen in Egypte best wel een beetje vervuild te zijn...

Om de een of andere reden heb ik altijd iets gehad met de steden die geen hoofdstad zijn, maar toch onder de grootste steden van een land vallen. Het is er namelijk alsnog druk en levend, maar niet zo overcrowded als de hoofdstad. In Egypte is dat Alexandrië. Vergeleken met Cairo is het iets rustiger op straat, is het schoner en minder stoffig, adem je vooral zee-lucht in plaats van uitlaatgassen en zijn de mensen wat relaxter dan in Cairo. Dit is langs de boulevard van Alex en je ziet inderdaad nog wel vrij veel vuil, maar dat is al tien keer minder dan in Cairo.

Ik heb Egypte leren kennen als een land met een traditionele, maar soms ook vernieuwde Islamitische cultuur. Met een Arabische way-of-life die soms een beetje Westers lijkt te willen zijn. Een land waar de jongeren heel veel ambitie hebben, maar waar helaas weinig mee wordt gedaan doordat politiek, geloof of cultuur ze min of meer tegenhoudt. De mensen op straat zijn heel aardig, maar zullen je altijd blijven zien als een westerling met veel meer kansen en mogelijkheden en dat vond ik erg lastig. Als ik ergens ga wonen wil ik me namelijk aanpassen aan het leven en de cultuur en onderdeel worden van de maatschappij. Vooral dat laaste wordt je erg moeilijk gemaakt als je als ‘anders’ wordt gezien. Maar goed, ik heb zoveel gezien, geleerd en meegemaakt in die korte 2 maanden, dat het onmogelijk hier allemaal gaat passen. Om toch een soort van samenvatting te hebben van waar ik nou het meeste naar terugkijk: gelukkig hebben we de foto’s nog! :P

Mijn laatste weekend was een van de gaafste weekenden die ik ooit heb meegemaakt. Het bestond uit een woestijn-safari, waarin we de wester woestijn van Egypte gingen ontdekken met deze jeeps. Je komt in de wester woestijn ongeveer elke 50 kilometer in een volledig anders uitziende omgeving (maar wel allemaal woestijn). Hier zitten we in een woestijn zoals je het je altijd voorsteld: met rood-gelig, zacht en heet zand.

Iets verder kom je terecht op een andere planeet. Althans, zo lijkt het. In het echt is het de zwarte woestijn, waar enorme bergen met zwarte stenen staan (die natuurlijk beklommen moesten worden). Op de foto kun je goed zien hoe stijl en hoog de bergen zijn, want aan de voet zie je hoe ver weg de auto's zijn.

Weer iets verder weer een nieuwe planneet: de witte woestijn. Alles is helder wit kalksteen en -zand, met hier en daar een witte rots, paal, hobbel of zuil in de vreemdste vormen, die gevormd zijn door jarenlange erosie.

's Nachts zijn we blijven overnachten onder de sterren in een hele goede en warme slaapzak (het is 's nachts in de woestijn namelijk bitterkoud). Dit was echt geweldig. Door alle sterren die je kan zien als je op je rug ligt probeer je zo lang mogelijk wakker te blijven om hiernaar te blijven staren. Als dat echt niet meer kan draai je op je zij en zie je daar langzaam het kampvuur uitgloeien, terwijl er net een woestijnvosje lang loopt op zoek naar restjes van ons hele verse avondeten. Om je heen hoor je helemaal niets en zie je niets dan vreemde witte rotsen die belicht worden door de sterren en verder alleen zand. Heel bijzonder...

De volgende dag gingen we naar een oase in de buurt om daar in een (vrij luxe) Bedoeïenen-kamp (Egyptische soort nomaden) een extreem lekker en gezond ontbijtje te eten voor we weer teruggingen naar het drukke Cairo.

De reïntegration-shock valt ook nog heel erg mee. Het voelt alleen wel wat verwarrend om weer een nieuw deel van mijn leven in te gaan, terwijl ik daar afgelopen 2 maanden ook al mee bezig was, maar dan weer een ander leven. Ik heb ook nog niet echt de tijd gehad om te wennen aan het afgestudeerd zijn (of belangrijker nog: het niet-meer-student-zijn), want de dag na mijn afstudeerfeest zat ik al in het vliegtuig naar Cairo... En nu ik terug ben, was ik vooral druk met terugverhuizen in mijn veronderhuurde kamer en allemaal kleine afspraakjes die door het reizen in heel Nederland toch veel tijd in beslag nemen. Vandaar ook dat deze post 2 weken heeft geduurd... :S En as usual is dit ook niet alleen een moment om terug te kijken, maar zeker ook weer een moment om vooruit te kijken. En mijn toekomst ligt nu behoorlijk open! Ik heb nu namelijk nog niets lopends, maar daar wordt wel hard aan gewerkt. In een beetje de nasleep van de economische crisis is het alleen niet het beste moment om af te studeren. Werkgevers zijn namelijk vrij terughoudend met het aannemen van nieuw personeel, zeker als het gaat om ‘dure’ academici of ‘onervaren’ starters; iets wat ik allebei ben... Of het nu tijdelijk werk in een lokaal biotech-bedrijfje wordt of een promotie-positie (PhD) in een internationaal onderzoeksinstituut wordt (beide lijken me heel leuk), het wordt waarschijnlijk het eerste dat nu op mijn weg komt. We gaan het zien!

Eten in Egypte: niet het meest gezonde spul, maar wel erg lekker! Van boven naar beneden:
1) Taamia (gefrituurde snack: soort van falafel) in een beetje een dodgy tentje Cairo
2) Kofta BBQ met wat collega's in de (vooral bij Egyptenaren populaire) badplaats El Sogna
3) Het extreem Egyptische fastfood Kosheri (macaroni, vermicelli, rijst, linzen, kikkererwten, tomatensaus, ui, chili, en gekruide azijn: briljante combo en met al die koolhydraten een garantie voor een food-coma)
4) Legendarische dinertjes op straat (zie de auto's 1 meter naast me langs rijden) bij de nog legendarischere Prince (of El Brinz, zoals de Egyptenaren hem noemen). Hier kun je alles eten wat Egypte te bieden heeft en is daarom ook dé plek om kameel te eten als je dat wil (en natuurlijk wilde ik dat)! :)